Tibetan
གས་བཞག་པའི་རྒྱུ་དང་། ཕྱིས་མྱོང་ངེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དགག་པའི་ཆེད་དུ་ཡོད་ཅེས་ཚིག་གི་ཕྲད་ཙམ་གསུངས་པ་སྟེ་མར་མེ་ཤི་བ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ལུང་གཉིས་པ་དང་རིགས་པ་དང་པོ་འདྲ་བས་དུས་གཉིས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་བས་ཆེས་ཕྱི་བའི་དུས་གཉིས་དང་ཐར་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་མ་གྲུབ་ལ། དམིགས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་མ་ངེས་ཏེ། མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གསུམ་པའི་མིང་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་པས་སོ། །རིགས་པ་གཉིས་པ་ནི། ལས་འདས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་བག་ཆགས་བསྒོས་ལ་དེ་རྒྱུད་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ས་བོན་འགགས་པ་དང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དུས་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དགག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བས་རང་ལུགས་གཞག་པ་ནི། སྔོན་བྱུང་བ་དང་སྐྱེས་ལ་མ་ཞིག་པ་དང་རྐྱེན་ཡོད་ན་འབྱུང་དུ་རུང་བ་ནི་དུས་གསུམ་སྟེ་མདོ་ལས་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། རེ་ཞིག་རིགས་པས་གནོད་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དག་ནི་ཟབ་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་རྟོགས་པར་དཀའི་རྟོག་གེའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་ལས། རྟོག་གེ་བརྟེན་ཅིང་མ་ངེས་ལ། །མ་ཁྱབ་ཀུན་རྫོབ་སྐྱོ་བ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་སྤངས་པ་ལྡན་པར་བཞག་ཚུལ་ནི། གང་ཞིག་སྤངས་ན་དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤངས་ལ་མ་བྲལ་བ་ཡོད་དེ། དུཿཁ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་སྤངས་ཀྱང་ཀུན་འགྲོ་ལྷག་མ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་དམིགས་ལ་ཡུལ་ཅན་མ་སྤངས་པའི་ཡུལ་ལྡན་པར་བཤད་པས་མ་སྤངས་ཀྱི་བར་དུ་ལྡན་ཞིང་། སྒོམ་སྤང་དང་པོའི་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་སྤངས་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དྲི་མ་ལྷག་མ་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་ནས་ལྡན་ནོ། །གསུམ་པ་ཆོས་གང་ལ་སེམས་གང་གིས་དམིགས་པ་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ལྔ་ལ་དང་། ཟག་མེད་ལ་སེམས་གང་གིས་དམིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཆོས་གསུམ་ལ་དང་། ཆོས་གཉིས་ལ་སེམས་གང་གིས་དམིགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་དངོས་པོ་གང་ལ་ཕྲ་རྒྱས་དུ་ཞིག་དམིགས་ནས་རྒྱས་ཤེ་ན། རྒྱས་ཚུལ་ཚིག་ཉུང་ངུས་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་ན་ཁམས་གསུམ་ན་སྤང་བྱ་རིས་ལྔ་ལྔ་དང་ཟག་མེད་དེ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་ལ། དེའི་ནང་ནས་ཡུལ་ཅན་སེམས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་གོ །དེ་དག་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་དེའི་རྒྱུ་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པ་ཡིས་སྤང་བྱ་གསུམ་པོ་འདོད་ཁམས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་གྲངས་འདྲ་བར་རང་གི་ས་པའི་སེམས་དེ་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་འགྲོ་ནི་རང་སའི་རིས་ལྔ་ཆར་ལ་དམིགས་པས་གསུམ་ཚང་བ་དང་། ཀུན་འགྲོ་མིན་པ་ནི་རང་གི་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་དམིགས་ལ། སྒོམ་སྤང་ཉོན་མོངས་ཅན་ནི་སྒོམ་སྤང་གི་ཆོས་གཅིག་པུ་དང་། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་དགེ་བ་གསུམ་ཆར་ལ་དམིགས་སོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་དུ་གཏོགས་པ་ནི་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་དགེ་བ་གཅིག་པུ་དང་། དྲི་མེད་དེ་སྡུག་ཀུན་ཤེས་བཟོད་སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྟེ་རྣམ་ཤེས་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གཟུགས་ཁམས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྤང་བྱ་དེ་གསུམ་ནི་རང་གི་སེམས་དེ་གསུམ་དང་འོག་མ་འདོད་པའི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཀུན་འགྲོ་གཉིས་དང་སྒོམ་སྤང་དགེ་བ་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་སྟེ་གསུམ་དང་། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དེ་གསུམ་གོང་མ་ནམ་མཁའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་གཅིག་པུ་དང་དྲི་མེད་སྡུག་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་བཟོད་ཀྱིའང་ཡུལ་ལོ། །གཟུགས་མེད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆོས་དེ་གསུམ་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་སེམས་གསུམ་པོ་དེ་དག་དང་ཟག་མེད་རྗེས་ཤེས་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་སེམས་ཏེ་བཅུའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་སྤང་གི་ཆོས་ཁམས་གསུམ་པ་ཀུན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་དུ། རང་རང་དང་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ཀྱི་ཆོས་ལོག་ཞུགས་གཉིས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེས་གླགས་པ་སྟེ་ལྷག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ཟག་མེད་ལ་སེམས་གང་གིས་དམིགས་པ་ནི། ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ནི་ཡུལ་ཅན་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ལྔ་ལྔའི་མཐའ་མ་འགོག་ལམ་མཐོང་སྤང་དངོས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་གཉིས་དང་། སྒོམ་སྤང་དགེ་བའི་ཡུལ་ཟག་མེད་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས་དེ་བསྣན་ན་གསུམ་གསུམ་དང་ཟག་མེད་འགོག་ལམ་ལ་ཤེས་བཟོད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཕྲ་རྒྱས་དང་བཅས་པའི་དབྱེ་བ་ནི། ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ལ་དེ་ཕྲ་རྒྱས་དང་བཅས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་ཏེ། མཚུངས་ལྡན་དང་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གང་གིས་སྤངས་པ་དེ་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་ཡང་ལྷན་ཅིག་པ་ཙམ་གྱིས་བཅས་པར་འཇོག་གོ །སེམས་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་སྤངས་པའི་རྒྱས་གྱུར་ཁོ་ནས་ཕྲ་རྒྱས་དང་བཅས་པར་བཞག་གི འོག་སའི་ཉོན་མོངས་དམིགས་པ་ལ་མི་རྒྱས་པས་ཟག་བཅས་སུ་མི་འཇོག་གོ །གཉིས་པ་ཕྲ་རྒྱས་སྐྱེ་ཚུལ་ལ། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ
Chinese
是为了驳斥对所假设的因和后来必定体验的果的诽谤，仅仅说了词的语气助词，就像说“蜡烛熄灭了”一样。第二个教证和第一个理证相似，如果二时（过去和未来）是名识的所缘缘，那么比果更晚的二时和解脱识的因是不行的，因此不成立。如果仅仅是所缘，那就不一定，因为第十三个无色界的名称也是所缘。第二个理证是，在过去之后的第二刹那，串习习气，以该相续转变的差别，种子灭尽和果产生是同时的。第三，以驳斥的结尾来确立自宗，先前产生、已生且未坏灭、有缘则能产生的是三时，这是经部里说的。第三是，暂时虽然被理证妨害，但诸法的法性是深奥、 सूक्ष्म （梵文，Sūkṣma，微细的）且难以证悟的，因此是超越难以证悟的分别念的境地。如《现观庄严论》中说：“分别念依赖且不决定，不遍及，是世俗且令人厌恶的。”第二，安立已断与具有的方式是，如果断除了某事物，是否就与它分离呢？断除却未分离是有的，当 दुख （藏文，梵文天城体，duḥkha，梵文罗马拟音，duhkha，痛苦）的智慧生起，而集（藏文，梵文天城体，samudaya，梵文罗马拟音，samudaya，集）的智慧未生起时，虽然断除了见苦所断，但剩余的集谛，以集谛见所断来缘取它，由于宣说了未断所缘的具有境，因此在未断之间是具有的。在修所断的最初八种行相之间，虽然断除了，但以那些行相的具有境，剩余的垢染未断除来缘取，因此是具有的。第三，以什么心缘取什么法上，欲色无色三界的五种法，以及以什么心缘取无漏法。第一，以三种法和以两种法，以什么心缘取。第一是，在此什么事物以多少微细来缘取而增长呢？以简短的词语来显示增长的方式是，如果总摄一切所缘法，那么三界中有五五种所断，以及无漏法，共有十六种。在这些之中，具有境的心也是十六种。在这些之中，苦谛和它的因，以见道和修道所断的三种，从欲界所生，数量相同，是自
English
It is to refute the slander of the assumed cause and the fruit that will surely be experienced later, and only the particle of the word is said, just like saying "the candle is extinguished." The second scripture and the first reasoning are similar, so if the two times (past and future) are the objective condition of consciousness, then the two times later than the fruit and the cause of the liberation consciousness are not possible, so it is not established. If it is only the object, then it is not certain, because the name of the thirteenth formless realm is also the object. The second reasoning is that in the second moment after the past, the habit is cultivated, and due to the difference in the transformation of that continuum, the seed is exhausted and the fruit arises simultaneously. Third, the conclusion of refutation is to establish one's own system, which is that what has arisen before, has been born but not destroyed, and can arise if there is a condition, is the three times, which is said in the sutras. The third is that although it is temporarily harmed by reasoning, the nature of all dharmas is deep, subtle (Sanskrit, Sūkṣma, सूक्ष्म, subtle) and difficult to realize, so it is beyond the realm of difficult to realize conceptualization. As it is said in the Ornament for Clear Realization: "Conceptualization is dependent and uncertain, not pervasive, is mundane and disgusting." Second, the way to establish abandonment as possessing is, if something is abandoned, is it separated from it? There is abandonment without separation, when the wisdom of दुख (Tibetan, Sanskrit Devanagari, duḥkha, Sanskrit Romanization, duhkha, suffering) arises, and the wisdom of 集 (Tibetan, Sanskrit Devanagari, samudaya, Sanskrit Romanization, samudaya, accumulation) does not arise, although what is to be abandoned by seeing suffering is abandoned, the remaining 集谛, with the 集谛 to be abandoned by seeing to take it as an object, because it is said that the object is not abandoned, so it is possessed between the unabandoned. Among the first eight aspects of what is to be abandoned by meditation, although they are abandoned, with the object of those aspects, the remaining defilements are not abandoned to take as an object, so it is possessed. Third, on what dharma does what mind take as an object, the five dharmas of the three realms of desire, form and formless, and what mind takes the unpolluted dharma as an object. First, with three dharmas and with two dharmas, what mind takes as an object. The first is, here, what thing is taken as an object by how many subtle to grow? The way to show the growth in short words is, if all the objects are summarized, then there are five to be abandoned in the three realms, and the unpolluted dharma, there are sixteen in total. Among these, the mind with the object is also sixteen. Among these, the suffering and its cause, the three to be abandoned by the path of seeing and the path of meditation, born from the desire realm, the number is the same, is self
Chinese
欲界地的心的对境有三种。首先，两种遍行心识以各自地界的五种所缘为对境，因此三种俱全。非遍行心识则以各自的实有颠倒之法为对境。修断烦恼心识唯以修断之法为对境。非烦恼心识则以听闻、思惟之善三种为对境。色界的修断所摄之法，唯以最初的近分善为对境。无垢法，即苦集灭道四谛之智忍与智，以及修道无间道与解脱道，是五种识的行境。从色界所生的三种断法，即各自的三种心识，以及下界欲界的不平等俱生二者，还有修断善法听闻思惟所生的智慧，共有三种。第四禅的三种断法，是上界空无边处近分的修断，以及无垢苦集之随顺智忍的对境。从无色界所生的三种法，即属于三界的三种心识，以及无漏后得顺同之心，是十种的行境。第二，灭谛和道谛所见的断法，三界的一切法，都是三界之法作为对境的识之上，各自和实有颠倒之法，颠倒二者的对境，因此能抓住机会，是增上的行境。第二，以何心识缘无漏法？无漏之法，是具有对境的三界心识，五五之最后的灭道所见断之实有对境二者，以及修断善之对境一切无漏法，加上这些共有三种，以及无漏灭道之智忍的行境。第二，具有微细和增长心识的差别是：使成为烦恼的是烦恼者，而它具有微细和增长，是以两种方式，即以相应和对境的方式而增长。以及与此相应者所断除的，虽然不会增长，但也仅仅是安立为具有。非烦恼心识，唯以缘彼之断除的增长而安立为具有微细和增长，以下界的烦恼为对境不会增长，因此不安立为有漏。第二，微细增长的生起方式，生起的次第
English
The objects of the mind of the desire realm are threefold. First, the two all-pervasive consciousnesses have all three because they take all five objects of their own realm as their objects. Non-all-pervasive consciousnesses take their own real inverted dharmas as their objects. Cultivation-abandoned afflicted consciousnesses take only cultivation-abandoned dharmas as their objects. Non-afflicted consciousnesses take all three virtues of hearing, thinking, and meditation as their objects. That which belongs to the cultivation-abandoned of the form realm is only the virtue of the first preliminary concentration. The stainless, that is, the knowledge-acceptance and knowledge of suffering, origin, cessation, and path, and the uninterrupted path and the path of liberation, are the objects of the five consciousnesses. The three abandonments born from the form realm are the three minds of oneself, the two unequal all-pervasives of the lower desire realm, and the wisdom born from the cultivation-abandoned virtue of hearing and thinking, which are three. The three of the fourth dhyana are the cultivation-abandoned of the preliminary concentration of the upper realm of space, and also the object of the subsequent knowledge-acceptance of the stainless suffering and origin. The three dharmas born from the formless realm are those three minds belonging to the three realms, and the mind of the uncontaminated subsequent knowledge, which is the object of the ten that are in accordance with the direction. Secondly, the dharmas of abandonment seen in cessation and path, all the three realms, are on top of the consciousness that makes the dharmas of the three realms the object, and the object of the two inversions of oneself and the real inversion of the dharma, so it can seize the opportunity, which is the object of increase. Secondly, with what mind does one focus on the uncontaminated? The uncontaminated dharma is the mind of the three realms that has an object, the last two of the five, the real object of the abandonment seen in cessation and path, and the object of the cultivation-abandoned virtue, all uncontaminated dharmas, adding these together there are three, and the object of the knowledge-acceptance of the uncontaminated cessation and path. Secondly, the distinction between minds with subtle growth and those without is: that which makes one afflicted is the afflicted one, and it has subtlety and growth in two ways, that is, it grows through the means of association and object. And that which is abandoned by that and its associate, although it does not grow, is merely established as having. Non-afflicted minds are only established as having subtlety and growth by the growth of the abandonment that focuses on it. Because the afflictions of the lower realms do not grow when they are the object, they are not established as contaminated. Secondly, the way subtle growth arises, the order of arising