Tibetan
་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པའི་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་གང་ཞེ་ན། བྱེ་སྨྲ་ནི་མཚན་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལས་དང་མཉམ་པར་འདོད་ལ། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་ནི་སྔར་མ་བྱས་པའི་སར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བྱེད་པ་དང་། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ལ་ཀུན་དགའ་རྭ་བ་འབུལ་ཅིང་དེར་གཙུག་ལག་ཁང་རྩིག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་བྱེ་བ་བསྡུམས་པ་དང་བྱམས་པ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་གཉིས་སྦྱིན་པ་དང་ཐ་མ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར་འཆད། དེ་བཞི་ཚངས་པ་མདུན་ན་འདོན་གྱི་བསོད་ནམས་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དང་པོ་གསུམ་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང་བར་གྱི་བསྐལ་པ་བཞི་བཅུའི་བར་དུ་འདོད་པའི་མཐོ་རིས་སུ་ཚེ་མཐུད་ཅིང་སྐྱེ་བས་དགའ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། མཐོ་རིས་ནི་འདོད་པའི་ལྷའོ་ཞེས་གང་སྤེལ་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ཆོས་སྦྱིན་ནི། མདོ་ལས། སྦྱིན་པ་གཉིས་འབྱུང་བའི་ཟང་ཟིང་ནི་བཤད་ཟིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི་ཀུན་སློང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མིན་པས་བསྟན་བྱ་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཚུལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་ནིའོ། །རྙེད་བཀུར་སོགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྟོན་ན་རང་གི་བསོད་ནམས་ཉམས་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ཆ་མཐུན་དགེ་བ་གསུམ་ནི། བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་ནི་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ནི་གང་སྐྱེས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་ཅིང་དེ་ཡོད་པའི་རྟགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ཐོས་ན་སྤུ་ཟིང་བྱེད་པ་སོགས་དང་། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི་འོག་ནས་འཆད་པའི་དྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟག་བཅས་དགེ་བ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཁ་ཅིག་བསྟན་པས་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། རིགས་པ་སྟེ་སློབ་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཅུག་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིག་འབྲུ་དང་། རྟགས་བྱེད་པ་དང་། ངག་གི་ལས་གཅིག་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བགྲང་བ་དང་། ཚིག་བཅད་སྡེབ་པའི་སྙན་ངག་དང་། ཡིད་ཀྱི་ལས་གྲངས་སྡོམ་པའམ་ཡིད་ཀྱི་བགྲང་བར་བྱེད་པའི་ལས་ཏེ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །ཐར་པའི་གེགས་བྱེད་པས་བསྒྲིབས་པ་དང་། གནག་ཅིང་འཕགས་པས་བོར་བས་ངན་པ་དང་། དམ་པས་སྨད་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང་། དྲི་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་ནི་དག་པའི་མུར་ཐུག་པས་གྱ་ནོམ་དང་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་ནི་བདེ་བ་སྐྱེད་ཅིང་ཡང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱ་བས་བསྟེན་བྱ་སྟེ། མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་ལ་འབྲས་བུ་བདེ་བ་མེད་ཅིང་འདུས་བྱས་ནི་གོམས་པར་མི་རུང་བས་བསྟེན་བྱ་མིན་ནོ། །ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་གོང་མ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཐར་པ་མྱང་འདས་ནི་བླ་ན་མེད་པའོ། །ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཀྱི་རྣམ་བཤད་གཞུང་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཉི་མ་ལས་བསྟན་པའི་གནས་བཞི་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།ལྔ་པ་ཕྲ་རྒྱས་བསྟན་པ་ལ། སྤང་བྱ་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་རང་བཞིན། སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་ཤེས་སོ། །དང་པོ་ལ། མཚམས་སྦྱར་བའི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན། ཕྲ་རྒྱས་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་དེ་དག་གང་ལས་བྱུང་དེ་ཁོ་ནས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེད་དམ་ཞེ་ན། ལས་དེ་དག་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་དབང་གིས་བསགས་ཤིང་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་འཕེན་པ་མེད་པས། ལས་དང་ཕྲ་རྒྱས་མེད་པར་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་མི་ནུས་ཤིང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ལས་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་དང་བྲལ་ལ་ཡང་སྲིད་མེད་པས་སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཕྲ་རྒྱས་ཏེ། ལས་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཉེར་ལེན་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་ནི་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཡིན་པས་ཕྱོགས་རེ་ནས་གཉིས་ཀ་གཙོ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་མེད་ན་འཁོར་བ་ཙམ་མི་འགྲུབ་ཅིང་གཏན་དུ་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེའང་གང་སྤེལ་ལས། སྐྱེ་བའི་ཤིང་རྟ་སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་ཡིས། །ཞོན་ཅིང་ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་འཕང་ལོ་ཅན། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་འཕང་ལོ་དེ་ཉམས་ན། །ལས་ཀྱི་འཕང་ལོ་གཅིག་པུ་འཁོར་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་པ་འཇུག་པ་ནི་བྱ་བ་བཅུ་བྱེད་དེ། རྩ་བ་བརྟན་བྱེད་རྒྱུན་གནས་བྱེད། །ཞིང་དུ་རྒྱུ་མཐུན་ལས་སྲིད་སྒྲུབ། །རང་གི་ཚོགས་འཛིན་དམིགས་ལ་རྨོངས། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུན་ཁྲིད་དགེ་ལས་གཡོ། །ཁམས་ལས་མི་འདའ་འཆིང་བས་ཁྱབ། །ཅེས་པའི་བྱ་བ་ལྔ་པ་དང་བརྒྱད་པས་སྲིད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བར་བསྟན་ལ། བཅུ་པོ་དེ་ཉིད་གནས་འདིར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་དབྱེ་བ། ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་སྐྱེ་ཚུལ། རྣམ་གྲངས་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ། རྣམ་པའི་དབྱེ་བ། སེམས་ཕྲ་རྒྱས་དང་བཅས་པའི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ། དབྱེ་བ་དངོས། སྤང་བྱ་གཉིས་ཀྱི་ངེས་པ། ལྟ་བ་དང་ང་རྒྱལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་རྩ་བའི་སྒོ་ནས་དྲུག་ཆགས་པའི་དབྱེ་བས་བདུན། ལྟ་བའི་དབྱེ་བས་བཅུ། ཁམས་བཅས་གྲངས་ཀྱིས་གོ་བརྒྱད་དུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཕྲ་རྒྱས་དེའང་དབྱེ་ན་དྲུག་སྟེ། མཚན་ཉིད་ནི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཞེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། དེ་བཞིན་ཞེ
Chinese
那么，什么是“增长梵天之福”中的梵天之福呢？ 毗婆沙师认为，它是与异熟业相同的。而古代的论师则认为，是在以前未做过的地方建造佛陀身像的佛塔，向四方僧众供养僧房并在那里建造经堂，调解佛陀的十万声闻弟子，以及修习慈爱。 前两者被解释为布施方面，后两者被解释为禅修方面。这四者类似于梵天前导的福德，因为前三者仅仅是欲望，但在中间的四十个中劫中，他们会在欲望的天界延续生命并出生，因此安乐地安住。 经中说，天界是欲望之神。 第三种是法布施。 经中说：两种布施产生的杂染已经说完了。法布施是指，以非烦恼的意乐，如理如实地宣说应教导的经部等十二分教。 如果为了名利等而宣说，就会损害自己的福德。 第三种是三种顺品善根。 顺福分善根是指，异熟令人满意。顺解脱分善根是指，一旦出生就能获得涅槃，并且它存在的标志是，听到轮回和涅槃的过患功德时会毛骨悚然等等。顺决择分善根是指，下面将要讲到的暖位等有漏善根。 第三种是以宣说某些法类来作总结。 道理，即以学习的方法善巧引入的三门之业的三种方式中，身体的意乐，包括心和心所，是世间的文字和符号。 语言的业，是计数一个两个等等。 诗歌是组合词句的。 心的业，是数字的加总或者用心来计数的业，即按照顺序。 被解脱的障碍所遮蔽，被黑暗和殊胜所抛弃的恶劣，被圣者所呵责的罪过等等，是烦恼性的法类。 无垢的善根是到达清净的极致，所以是丰饶的。有为的善根是产生安乐并且应当反复串习，所以是应当依止的。不要执着于不善和无记。ྲས་བུ་不快乐，有为法不应习惯，故不应依止。一切其他法都是有上的，解脱涅槃是无上的。《俱舍论》的释论，阐明宗义的日光，第四品讲完了。 ༈ 第五，宣说随眠。当舍弃的随眠的自性，舍弃的对治的自性，舍弃的果，完全了知。第一，以连接的方式简略地宣说，确定随眠本身。第一，如果那些业从何处产生，仅仅从那里产生世界吗？答：那些业由随眠的力量积累，并且对于见真谛没有作用。没有业和随眠，就不能实现显现的生存。阿罗汉有业，但因为没有贪欲，所以没有再生。因此，生存的根本是随眠。业是各自决定的近取因，烦恼是共同的因，是共同的作用缘。因此，从某个方面来说，两者都是主要的，但是如果没有烦恼，轮回本身就不会实现，并且是永久的。正如《增广经》中所说： “转生之车，由孩童乘坐，具有烦恼业之轮。如果烦恼之轮损坏，业之轮无法单独运转。” 经论中也说：烦恼的进入有十种作用：稳固根本，持续存在，作为田地，产生同类，造作业和生存，执着于自己的群体，迷茫于对境，引导意识流，远离善业，不超越界限，被束缚所遍及。其中第五和第八个作用表明了两种生存的根本。这十个作用都在这里说明。第二，解释随眠的分类、随眠的产生方式、种类等。第一，本体的分类，相的分类，与随眠相关的心的分类。第一，真实的分类，两种舍弃的确定，关于见和慢的详细解释。第一，从根本上形成六种贪欲的分类，分为七种。以见的分类分为十种。以界限和数量分为九十八种。第一，生存的根本是随眠，如果分类，有六种。定义是：对近取蕴执着的贪欲，以及
English
So, what is the Brahma merit in "increasing Brahma merit"? The Vaibhashikas consider it to be the same as the Vipaka karma. Ancient teachers, however, consider it to be building stupas of the Buddha's body in places where it has not been done before, offering Sangharama to the Sangha of the four directions and building temples there, reconciling hundreds of thousands of Shravakas of the Buddha, and practicing loving-kindness. The first two are explained as aspects of generosity, and the latter two are explained as aspects of meditation. These four are similar to the merit of Brahma-purohita, because the first three are merely desires, but in the forty intermediate kalpas, they will continue their lives and be born in the heavens of desire, and therefore abide in bliss. The sutra says that the heavens are the gods of desire. The third is Dharma-dana. The sutra says: The impurities arising from the two kinds of giving have already been explained. Dharma-dana refers to teaching the twelve divisions of scripture, such as the Sutra Pitaka, in accordance with the Dharma, with a non-afflicted intention. If one teaches for the sake of gain and honor, one will harm one's own merit. The third is the three kinds of wholesome qualities that are conducive to liberation. Wholesome qualities conducive to merit refer to Vipaka being pleasing. Wholesome qualities conducive to liberation refer to attaining Nirvana once born, and the sign of its existence is that one's hair stands on end when hearing about the faults and virtues of Samsara and Nirvana, and so on. Wholesome qualities conducive to ascertainment refer to the three contaminated wholesome qualities such as warmth, which will be explained below. The third is to conclude by teaching some categories of Dharma. Reason, that is, among the three ways of the three doors of action skillfully introduced by the method of learning, the intention of the body, including the mind and mental factors, is the worldly letters and symbols. The action of speech is counting one, two, and so on. Poetry is the combination of words and phrases. The action of the mind is the summation of numbers or the action of counting with the mind, that is, in order. Obscured by the obstacles to liberation, the evil that is dark and abandoned by the noble, the transgressions that are condemned by the holy, and so on, are the categories of afflicted Dharma. The immaculate wholesome root is abundant because it reaches the ultimate purity. The conditioned wholesome root is to be relied upon because it produces happiness and should be repeatedly practiced. Do not cling to the unwholesome and the unspecified.ྲས་བུ་ is not happy, and conditioned things should not be accustomed to, so they should not be relied upon. All other dharmas are superior, and liberation and nirvana are unsurpassed. The commentary on the Abhidharmakosha, the sun that clarifies the meaning of the teachings, the fourth chapter is finished. ༈ Fifth, explaining the anusaya. The nature of the anusaya to be abandoned, the nature of the antidote to be abandoned, the fruit of abandonment, complete knowledge. First, briefly explain by way of connection, and determine the anusaya itself. First, if those karmas arise from where, do they only produce the world from there? Answer: Those karmas are accumulated by the power of anusaya, and have no effect on seeing the truth. Without karma and anusaya, manifest existence cannot be achieved. Arhats have karma, but because they have no desire, they have no rebirth. Therefore, the root of existence is anusaya. Karma is the individually determined proximate cause, and affliction is the common cause, the co-operative condition. Therefore, in some respects, both are primary, but without affliction, samsara itself will not be achieved, and it is permanent. As it is said in the Extensive Sutra: "The chariot of rebirth is ridden by children, with the wheel of affliction and karma. If the wheel of affliction is damaged, the wheel of karma cannot turn alone." It is also said in the scriptures: The entry of affliction has ten functions: stabilizing the root, maintaining continuity, acting as a field, producing the same kind, creating karma and existence, clinging to one's own group, being deluded about the object, guiding the stream of consciousness, turning away from virtue, not transcending the realm, and being pervaded by bondage. The fifth and eighth functions indicate the root of the two existences. These ten functions are explained here. Second, explain the classification of anusaya, the way of arising of anusaya, the types, etc. First, the classification of the essence, the classification of the aspects, the classification of the mind associated with anusaya. First, the actual classification, the determination of the two to be abandoned, a detailed explanation of view and pride. First, the classification of the six attachments formed from the root, divided into seven types. Divided into ten types by the classification of views. Divided into ninety-eight types by the number of realms. First, the root of existence is anusaya, if classified, there are six types. The definition is: attachment to the aggregates of proximate grasping, and likewise