Tibetan
ན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ད་ལྟར་གྱི་ཆོ་ག་ལ་གསུམ་སྟེ། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས། ཐོབ་པ་མི་ཉམས་པར་བསྲུང་བའི་ཐབས། འགལ་རྐྱེན་བར་ཆད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ལ་ཚིགས་སྔ་མ་དགེ་ཚུལ་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཚིགས་ཕྱི་མ་བསྙེན་རྫོགས་སུ་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྔོན་ཆོག་ལ་མེད་ཅིང་ད་ལྟར་གྱི་ཆོ་ག་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ། མཁན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། བར་ཆད་དྲི་བ་དང་། བསྟན་པ་ལ་རིམ་གྱིས་སློབ་པ་གསུམ་ཡོད་པས་དེ་གསུམ་རིམ་བཞིན་སྟོན་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ཞེས་པ་དང་། དང་པོའི་མཁན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་པ་དང་། དགེ་བསྙེན་ཉིད་དང་། དགེ་ཚུལ་ཉིདདང་། དགེ་སློང་ཉིད་དག་གིས་སྔ་མ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་ཕྱི་མ་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདིའི་སྐབས་སུ་དགོས་དོན་དང་བསྡུས་དོན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དགེ་བསྙེན་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྡོམ་པ་བརྟན་པ་དང་། བསྟན་པ་རིམ་གྱིས་མི་སྤོང་བ་དང་། རབ་བྱུང་བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཚིག་འདས་ཀྱི་ལྟུང་བ་མི་འབྱུང་བའི་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་རྣམ་གཞག་གི་རྒྱུ་གང་ཡིན་དཔྱད་པ། སྔ་མ་སྔ་མའི་འཇུག་ཐོག་ཏུ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རུང་མི་རུང་དཔྱད་པ། སོ་སོའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྡོམ་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་རྣམ་གཞག་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བར་མ་རབ་བྱུང་གི་སྡོམ་པ་མེད་པར་དགེ་ཚུལ་དང་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་མེད་པར་བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བར་མ་རབ་བྱུང་མེད་པར་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ་ལུང་ལས། ཁྱིམ་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཞིག་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་ན། རྫོགས་ཞེས་བགྱིའམ། རྫོགས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཊཱི་ཀར་དགེ་ཚུལ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཁོ་ན་ལ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་ནི། ཚངས་སྤྱོད་ལ་ཉེར་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མེད་པར་དགེ་སློང་མའི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ། བར་མ་མེད་པར་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །བར་མ་མེད་པར་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་དང་བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ། ལུང་བར་སྡོམ་ལས། རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བསྙེན་རྫོགས་དང་། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ལུང་ལས་ཀྱང་། ཁྱིམ་པ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བ་ཞིག་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་ན་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ཞེས་བགྱིའམ། བསྙེ
Chinese
是故如是。二者，现在的仪轨有三：未得令得之方便，已得令不失坏之方便，违缘障碍之体性。初者，前段是出家沙弥，后段是受具足戒。初者，以前的仪轨没有而现在的仪轨才有的差别有三：依靠亲教师，询问有无障碍，次第学习教法。为了依次开示这三者，故说“出家”等。以及“最初的亲教师自己”等。以及“近事男自己，沙弥自己，比丘自己等说，未受前者，不应作后者”的这个场合中，有必要和总义二者。初者是，次第授予近事男等三种律仪是有必要的，因为有律仪稳固，次第不舍弃教法，出家受具足戒者不生起越戒之堕罪的必要。二者有三：观察何者是无则不生之因和安立之因，观察前者前者的基础上后者后者的允许与否，各自的意义。初者是，律仪前者前者是后者后者的无则不生之因和具有安立耶？有些人说是无则不生之因，因为没有中间的出家律仪，则不生沙弥，没有沙弥律仪，则不生具足戒律仪。没有中间的出家，则不生沙弥律仪，经中说：若有在家出家者受具足戒，称为圆满否？称为圆满。论中说：沙弥唯指出家者。理路是：梵行者没有近住律仪，则生起比丘尼律仪，中间没有，则生起沙弥律仪。如是说。没有中间，则生起沙弥律仪和具足戒律仪，经中律仪品说：未出家受具足。经中也说：若有在家未出家者受具足戒，称为受具足否？
English
Therefore, it is so. Secondly, the current ritual has three aspects: the means to attain what has not been attained, the means to protect what has been attained from being lost, and the nature of adverse conditions and obstacles. The first aspect has two parts: the former part is ordination as a novice monk (śrāmaṇera), and the latter part is the full ordination (upasampadā). In the first part, there are three differences that were not present in the previous ritual but are present in the current ritual: relying on the preceptor (upādhyāya), asking about obstacles, and learning the teachings gradually. To explain these three in order, it says "going forth" and so on. And "the first preceptor himself" and so on. And "the male lay follower himself, the novice monk himself, the monk himself, etc., said that one should not do the latter if one has not taken the former." In this context, there are two aspects: necessity and summary meaning. The first is that it is necessary to bestow the three vows of a male lay follower, etc., in order, because there is a need for the vows to be stable, for the teachings not to be abandoned gradually, and for those who go forth and take full ordination not to incur transgressions of vows. The second has three aspects: examining which is the cause of non-arising without it and the cause of establishment, examining whether the latter is permissible on the basis of the former, and the meaning of each. The first is, are the former vows the cause of non-arising without them for the latter vows and the establishment? Some say that it is the cause of non-arising without it, because without the intermediate going-forth vow, the novice monk does not arise, and without the novice monk's vow, the full ordination vow does not arise. Without the intermediate going-forth, the novice monk's vow does not arise, as the scripture says: If a householder goes forth and takes full ordination, is it called complete? It is called complete. The commentary says: A novice monk is only referred to as one who has gone forth. The reasoning is: Without the near-abiding vow for celibacy, the nun's vow arises, and without the intermediate, the novice monk's vow arises. Thus it is said. Without the intermediate, the novice monk's vow and the full ordination vow arise, as the Vinaya-vastu says: Not gone forth, full ordination. The scripture also says: If a householder who has not gone forth takes full ordination, is it called full ordination?
Tibetan
ན་པར་རྫོགས་ཞེས་བྱ་ལ། རྫོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། ཊཱི་ཀར་ཡང་། དེ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པ་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་མེད་པར་ཡང་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ལེན་ན་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་མེད་པར་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ལེན་ན་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གོ་རིམ་འདིས་ནི་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་བླང་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཙུན་པ་ཁྱིམ་པ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བ་ཞིག་རྫོགས་པར་བསྙེན་པར་བགྱིད་ན། རྫོགས་པར་བསྙེན་ཞེས་བགྱིའམ་རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་ཞེས་བགྱི། ཉེ་བ་འཁོར་རྫོགས་པར་བསྙེན་ཞེས་བགྱིའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་ཚངས་སྤྱོད་ལ་ཉེར་གནས་མེད་པར་དགེ་སློང་མའི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་རྣམས་ཀྱི་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདྲེན་པ་ཡང་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སྔ་མ་སྔ་མའི་འཇུག་ཐོག་ཏུ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་བྱར་རུང་སྟེ། གཞུང་ལས། དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་བླངས་ནས་དུས་གོ་མ་བརྗོད་པར་བསླབ་པ་བརྗོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ་དུས་གོ་བརྗོད་ནས་བསླབ་པ་བརྗོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མི་འཐད་དེ། ཊཱི་ཀར། དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་ཚུལ་དུ་ཁས་བླངས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།། ༈ །།གསུམ་པ་སོ་སོའི་དོན་ལ་གསུམ་ལས། དགེ་བསྙེན་ལ་མཚན་ཉིད། ངེས་ཚིག དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བའི་གང་ཟག་གང་ཞིག སྤང་བྱ་ལྔ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་སྤོང་བར་ཁས་འཆེ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་དགེ་འདུན་ལ་བསྙེན་བཀུར་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་པས་ན་དགེ་བསྙེན་ཞེས་ཟེར་རོ། །རང་ལུགས་ནི། དགེ་བསྙེན་གྱི་སྐད་དོད་དུ་ཨུ་པ་སི་ཀ་ཞེས་འབྱུང་ལ། ཨུ་པ་ནི་ཉེ་བ། སི་ཀ་ནི་དགེ་བ་སྟེ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ཉེ་བར་གནས་པས་ན་དགེ་བསྙེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྲན་ཚེགས་འགྲེལ་པ་ལས། དགེ་བསྙེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞུང་གཞན་དུ་སྐྱབས་གསུམ་འཛིན་པའི་དགེ་བསྙེན། སྣ་གཅིག་སྤྱོད་པ། སྣ་འགའ་སྤྱོད་པ། ཕལ་ཆེར་སྤྱོད་པ། ཡོངས་རྫོགས། ཚངས་སྤྱོད། གོ་མིའི་དགེ་བསྙེན་དང་བདུན་དུ་གསུངས་མོད་འདིར་ནི་ཡོངས་རྫོགས་དང་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་དགེ་བསྙེན
Chinese
如果不如法圆满，对于使之圆满者会造成严重的违犯。论疏中也说：这只是说明安立的方式，而不是说明产生的因由。例如，没有居士戒也可以如法受沙弥戒；同样，没有沙弥戒也可以如法受比丘戒。因此，这个次第是说明所有戒律的如法受持。例如，如果一位没有出家的在家僧人想要受比丘戒，应该说“已经受比丘戒”还是“没有受比丘戒”？近侍应该说“已经受比丘戒”。有些人引用说，没有近住的梵行，比丘尼戒的产生，比丘和比丘尼的羯磨并非不同，这也是不相关的。第二，前前可以作为后后的入门，经文中说：受了居士戒和沙弥戒后，不说时间次第而说学处。如果说是因为说了时间次第后才说学处，那是不合理的，因为论疏中说：受了居士和沙弥戒之后立即。第三，关于各自的意义，分为三点：居士的定义、词义和分类。第一，定义：凡是没有出家的人，承诺终身放弃五种应断之物。第二，词义：有些人说，因为如法侍奉僧众，所以称为居士。自己的观点是：居士的梵语是优婆塞迦（藏文：ཨུ་པ་སི་ཀ་）。优婆（梵文天城体：उप，梵文罗马拟音：upa，汉语字面意思：近）是近的意思，塞迦（梵文天城体：सिका，梵文罗马拟音：sika，汉语字面意思：善）是善的意思，因为与究竟的善，即涅槃（梵文天城体：निर्वाण，梵文罗马拟音：nirvāṇa，汉语字面意思：灭）接近，所以称为居士。小品释中说：称为居士，是因为接近涅槃的缘故。第三，在其他论典中，有皈依三宝的居士、只行一事的居士、行几事的居士、多半行的居士、圆满的居士、梵行的居士、佣工居士等七种，但这里只讲圆满和梵行的居士。
English
If it is not properly completed, it will cause serious violations for those who make it complete. The commentary also says: This only explains the way of establishing, but not the cause of arising. For example, without the lay vows, it is permissible to properly take the novice vows; similarly, without the novice vows, it is permissible to properly take the bhikkhu vows. Therefore, this sequence explains the proper acceptance of all vows. For example, if a monastic layman who has not been ordained wants to take the bhikkhu vows, should one say "has taken the bhikkhu vows" or "has not taken the bhikkhu vows"? The attendant should say "has taken the bhikkhu vows." Some quote that without the near-abiding celibacy, the arising of the bhikkhuni vows, the karma of bhikkhus and bhikkhunis is not different, which is also irrelevant. Second, the former can be used as an introduction to the latter. The scriptures say: After taking the lay vows and the novice vows, the precepts are spoken without mentioning the order of time. If it is said that the precepts are spoken after mentioning the order of time, it is unreasonable, because the commentary says: Immediately after taking the lay and novice vows. Third, regarding the meaning of each, there are three points: the definition, etymology, and classification of a layperson. First, the definition: Anyone who has not been ordained promises to abandon the five things to be abandoned for as long as they live. Second, the etymology: Some say that because they properly serve the Sangha, they are called laypersons. The own view is: The Sanskrit word for layperson is Upasaka (Tibetan: ཨུ་པ་སི་ཀ་). Upa (Sanskrit Devanagari: उप, Sanskrit Romanization: upa, Chinese literal meaning: near) means near, and Sika (Sanskrit Devanagari: सिका, Sanskrit Romanization: sika, Chinese literal meaning: good) means good, because it is close to the ultimate good, that is, Nirvana (Sanskrit Devanagari: निर्वाण, Sanskrit Romanization: nirvāṇa, Chinese literal meaning: extinction), it is called a layperson. The Minor Commentary says: It is called a layperson because it is close to Nirvana. Third, in other treatises, there are seven types of laypersons: laypersons who take refuge in the Three Jewels, laypersons who practice only one thing, laypersons who practice a few things, laypersons who practice mostly, complete laypersons, celibate laypersons, and hired laypersons, but here only complete and celibate laypersons are discussed.