English
The root vows of the first chapter are: lying, faultfinding, a monk's divisive speech, causing regret, teaching, abandoning, unfavorable circumstances and the Dharma, showing favoritism, and adding disparagement. Thus it is. First, the downfall of telling lies is: the monk who is the basis, regarding what is stated above, the lie that becomes a defeat, and the lie that becomes a remainder, and knowingly saying what is not the Dharma as the Dharma, and saying what is not the Dharma as the Dharma, the lie that becomes a grave offense, and at the time of confession, when asked three times, "Are you completely pure in this?" and not saying anything and passing over, like this kind of lie that becomes a misdeed, and as it will be said later, other than the lies of downfall that the Sangha uses to slander with the Sangha's remainder, a knowing lie. Thought and cognition are not confused, and with the intention of wanting to speak, the action is that one speaks oneself, and ultimately the listener understands the words and meaning, then one commits a downfall. Second, the downfall of speaking of faults is: the monk who is the basis, towards the other monk who is the object, thought and cognition are not confused, with the intention of wanting to impose a fault, the action is that at that time and place, it is known as imposing a fault, whether spoken with gentle or harsh words, ultimately the other person understands the meaning, then one commits a downfall. Third, the downfall of making divisive speech is: the monk who is the basis, towards the harmonious monks who are the object, cognition is not confused, with the intention of wanting to make divisive speech, the action is that with six kinds of speech, naming names and speaking divisive words, ultimately the other person understands the meaning, then one commits a downfall. Fourth, the downfall of causing regret is: the monk who is the basis, knowing the cause of the dispute and belonging to the pacifier, towards the other monks who are the object, regarding any of the four kinds of Dharma disputes, after the Sangha has pacified it in terms of the Dharma, cognition is not confused, with the intention of wanting to stir up the dispute, the action is speaking words of regret such as "Your dispute has not been well pacified," ultimately the object understands the meaning, then one commits a downfall. Fifth, the downfall of teaching the Dharma to a laywoman is: the monk who is the basis, towards a laywoman who is not a relative, who is able to show her body, able to speak and understand, without miraculous powers and not possessing the nature of a wise person,
Tibetan
ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་ཆོས་བསྟན་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་གནས་གཅིག་ཏུ་ཁྲིམས་གྲོགས་མེད་པར་བཀར་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཚིག་ལྔའམ་དྲུག་ལས་ལྷག་པར་སྟོན་པ། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །དྲུག་པ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འདོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་གིས། འདོན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྟོན་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དང་ཡི་གེ་གང་རུང་། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་རང་དགར་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང་ཅིག་ཅར་རམ་མཇུག་ཐོག་ཏུ་འདོན་པར་འདོད་པས། སྦྱོར་བ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པར་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང་ཅིག་ཅར་རམ་འཇུག་ཐོག་ཏུ་འདོན་པས། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །བདུན་པ་གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་ཁྱིམ་པ་མ་དད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པར་མ་བསྐོས་པའི་དགེ་སློང་གིས། བརྗོད་པའི་ཡུལ་ཕམ་པ་དང་ལྷག་མའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་གང་ཟག་ལ། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གསོར་རུང་ཡན་ཆད་དང་ལྡན་པའི་གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པར་འདོད་པས། སྦྱོར་བ་ཕམ་ལྷག་གང་རུང་གི་གནས་ངན་ལེན་སྨྲས་པས། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །བརྒྱད་པ་མི་ཆོས་བླ་མ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་ལ། དངོས་པོ་རང་གིས་ཐོབ་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཡོན་ཏན། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་དེ་སྨྲ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་རང་གིས་ཐོབ་པའི་མི་ཆོས་བླ་མ་འདུ་ཤེས་མ་བསྒྱུར་བར་སྨྲས་ཏེ། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །དགུ་པ་བཤེས་ངོར་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་སྔར་རྙེད་པ་དེ་ཡུལ་ལ་བསྔོས་པ་ལ་དད་པས་ཕུལ་བས་དངོས་པོ་དགེ་འདུན་གྱི་ཟས་ལས་གཞན་པའི་རྙེད་པ་རུང་བ་ཚད་ལྡན། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ཏེ་སྐུར་པ་འདེབས་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་རྙེད་པ་སྦྱིན་པར་མི་རིགས་པ་ལ་བསྔོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །བཅུ་པ་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་དགེ་སློང་དག་ལ་གསོ་སྦྱོང་གི་ཚེ། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་ཁྱད་དུ་གསོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་བསླབ་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདོན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ཚིག་བརྗོད་ཅིང་། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །བཅུ་ཚན་གཉིས་པ་ལ་སྡོམ་ནི།
Chinese
意識不顛倒且以欲宣說佛法的意樂，加行於一處無有律友的情況下，宣說超過五句或六句被遮止的法句，究竟了知其義則犯墮罪。第六、與未受比丘戒者一同誦讀之墮罪：所依為比丘，對象為任何能顯示所誦之物的法或文字，意識不顛倒且以隨己意欲與未受比丘戒者同時或於其後誦讀的意樂，加行若非不欲而成就，與未受比丘戒者同時或於其後誦讀，究竟了知其義則犯墮罪。第七、宣說罪行之墮罪：所依為為阻止不信之在家眾，未被指派宣說罪行之比丘，對象為不了知波羅夷與僧殘自性之人，意識不顛倒且以欲宣說具足可恢復比丘戒之罪行的意樂，加行說出任何波羅夷或僧殘之罪行，究竟了知其義則犯墮罪。第八、真實宣說殊勝人法之墮罪：所依為比丘，對象為未受比丘戒者與未見諦者，事物為自己獲得之修所生功德，意識不顛倒且以欲說彼之意樂，加行未變更意識而說出自己獲得之殊勝人法，究竟了知其義則犯墮罪。第九、為親友徇私之墮罪：所依為比丘，對象為先前獲得之物，因信施主而供養，事物為僧眾飲食以外之如法獲得物且具量，意識不顛倒且以變更意識而欲誹謗之意樂，加行說此獲得物是供養不應佈施者，究竟了知其義則犯墮罪。第十、輕蔑之墮罪：所依為比丘，對象為諸比丘於行布薩時，意識不顛倒且以欲輕蔑之意樂，加行說誦此等學處有何用等輕蔑之語，究竟了知其義則犯墮罪。第二個十組之總攝：
English
With undistorted awareness and the intention to teach the Dharma, if one performs the action of teaching more than five or six prohibited Dharma phrases in a place without a monastic companion, upon ultimately understanding the meaning, one commits a downfall. Sixth, the downfall of reciting together with one who has not received full ordination: The basis is a bhikshu. The object is any Dharma or letter that serves to indicate the object to be recited. With undistorted awareness and the intention to recite simultaneously or after one who has not received full ordination according to one's own will, if the action is accomplished unintentionally, reciting simultaneously or after one who has not received full ordination, upon ultimately understanding the meaning, one commits a downfall. Seventh, the downfall of speaking of offenses: The basis is a bhikshu who has not been appointed to speak of offenses in order to prevent unbelieving householders. The object is a person who does not know the characteristics of defeat (parajika) and residue (sanghavasesa). With undistorted awareness and the intention to speak of offenses that possess the potential to restore the bhikshu vows, the action of speaking of any defeat or residue offense, upon ultimately understanding the meaning, one commits a downfall. Eighth, the downfall of truthfully speaking of superior human qualities: The basis is a bhikshu. The object is one who has not received full ordination and has not seen the truth. The thing is the qualities arising from meditation that one has obtained oneself. With undistorted awareness and the intention to speak of them, the action of speaking of the superior human qualities one has obtained oneself without altering awareness, upon ultimately understanding the meaning, one commits a downfall. Ninth, the downfall of acting out of favoritism: The basis is a bhikshu. The object is what was previously obtained, offered out of faith by a donor. The thing is a permissible and adequate gain other than food for the sangha. With undistorted awareness and the intention to slander by altering awareness, the action of saying that this gain is offered to those who should not be given to, upon ultimately understanding the meaning, one commits a downfall. Tenth, the downfall of disparaging: The basis is a bhikshu. The object is the bhikshus at the time of the posadha. With undistorted awareness and the intention to disparage, the action of speaking disparaging words such as "What is the use of reciting such precepts?", upon ultimately understanding the meaning, one commits a downfall. Summary of the second set of ten:
Tibetan
ས་བོན་འཕྱ་བ་བསྒོ་བ་དང་། །ཁྲི་དང་གདིང་དང་སྐྲོད་པ་དང་། །ཕྱིས་གནོན་འབྱུང་བ་འདེབས་པ་དང་། །རིམ་པ་གཉིས་སུ་རྩིག་པའོ། །ཞེས་ཏེ། དང་པོ་ས་བོན་དང་སྐྱེ་བ་འཇིག་པའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་སྤྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་བར་ཆད་དང་མི་ལྡན་པ་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་པས། དངོས་པོ་ས་བོན་དང་སྐྱེ་བ་རང་གི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་དང་མ་ཉམས་པ་རུང་བར་མ་བྱས་པ། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་ཉམས་པར་འདུན་པས། སྦྱོར་བ་རང་ངམ་གཞན་གྱིས་བཅོམ་པས། མཐར་ཐུག་ཉམས་པ་ན་ལྟུང་བའོ། །གཉིས་པ་འཕྱ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་གསོལ་བ་འབའ་ཞིག་པའི་ལས་ཀྱིས་དམན་པའི་གྲངས་སུ་བགྲངས་པས། ཡུལ་གང་ཟག་བཅུ་གཉིས་པོ་བསྐོས་པའམ་མ་བསྐོས་ཀྱང་རུང་ལ་བསྐོས་པ་བག་ཡངས་སུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་འཕྱ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ཏེ། སྦྱོར་བ་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་དོན་གྱིས་ཡུལ་དེས་ཐོས་པར་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ་གསལ་པོར་འཕྱ་བའམ། མིང་ནས་མ་སྨོས་པར་ཁ་ཅིག་དག་འདི་ལྟར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟུར་གྱི་བཞོགས་འཕྱས་བྱེད་ཀྱང་རུང་། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །གང་ཟག་བཅུ་གཉིས་ནི། གནས་ཁང་ཟས་ལ་བསྐོ་བ་གཉིས། །ཐུག་པ་བག་ཚོས་འགྲིམ་པ་གཉིས། །ཕྲན་ཚེགས་འགྲིམ་པར་བྱེད་པ་དང་། །སྣོད་སྤྱད་འགྲུབ་དང་གོས་ཀྱི་གཉིས། །དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་སྦེད་དང་འགེད། །མངག་གཞུག་པ་དང་མཛེས་ཆོས་ཏེ། །གང་ཟག་བཅུ་དང་གཉིས་པོ་དག །སྟོན་པས་ཡང་དག་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་བསྒོ་བ་རྣ་ལ་གཟོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་གཞན་གྱི་སྲོག་སྐྱོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་གིས། ཡུལ་དགེ་སློང་ཕ་རོལ་པོས་རང་ལ་ཆོས་མཐུན་གྱི་བསྒོ་བ་དང་དྲིས་པ་ལ། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་རྣ་ལ་གཟོན་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་ལན་ལོག་པར་འདེབས་པའི་ཚིག་སྨྲ་བར་བརྩམས་ཏེ། མཐར་ཐུག་ཡུལ་དེས་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །བཞི་པ་གནས་མལ་གྱི་ལྟུང་བྱེད་ནི། རྟེན་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་མལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ནས་བླ་གབ་མེད་པར་གཞག་པ་རང་གིས་མ་བསྡུས་པའམ་གཞན་སྡུད་དུ་མ་བཅུག་པར། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་རང་གར་འདུག་པའམ་འགྲོ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་པའམ་འགྲོ་བར་བརྩམས་ཏེ། མཐར་ཐུག་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་གནས་མལ་ཕན་ཕུན་དུ་གྱུར་རམ
Chinese
播种、嘲笑、劝诫， 床榻、坐垫与驱赶， 事后强加、生计种植， 以及分两层建造等。 如是说。第一，种子和幼苗毁坏的堕罪是：所依是比丘，不是神通和化身的时候，不具备阻碍，不是成办特殊事情的时候。对境是种子和幼苗，没有做成自己法性成立且不衰损的。想是不错乱，动机是想要损害。加行是自己或他人毁坏。究竟是毁坏时堕罪。第二，嘲笑的堕罪是：所依是比丘，被算作仅仅祈求的行事低劣者。对境是十二种人，指定或未指定都可以，对指定者也放纵。想是不错乱，动机是想要嘲笑的想法而转变想法。加行是与自己有关的事情，让对境听到，从名字上说而清楚地嘲笑，或者不从名字上说，而说有些人这样做的，用旁敲侧击的方式嘲笑也可以。究竟是明白意思时堕罪。十二种人是：住所、食物上指定两种，粥、糕点往来两种，琐事往来做两种，器皿成就和衣服两种，夏季的大布隐藏和覆盖，差使和装饰品，这十二种人，是导师正确宣说的。如是所说。第三，劝诫刺耳的堕罪是：所依是不具备救护其他生命等因缘的比丘。对境是其他比丘对自己进行如法的劝诫和提问。想是不错乱，动机是想要刺耳的想法。加行是开始说出颠倒回答的话语。究竟是对境明白意思时堕罪。第四，住所的堕罪是：所依是比丘，对境是僧团的住所，享用后不加遮盖地放置，自己不收拾或不让别人收拾。想是不错乱，动机是想要随意居住或离去的想法。加行是那样放置后就在那里居住或开始离去。究竟是由于那个原因住所变得狼藉吗？
English
Sowing seeds, mocking, admonishing, Beds and cushions, and driving away, Subsequent imposition, planting for livelihood, And building in two tiers, etc. Thus it is said. First, the downfall of destroying seeds and seedlings is: The basis is a Bhikshu, not in a state of magical power or manifestation, not possessing obstacles, not at a time of accomplishing special matters. The object is seeds and seedlings, not made to be established as their own Dharma nature and not deteriorating. The thought is not mistaken, the motivation is the desire to harm. The action is destroying by oneself or others. The culmination is downfall upon destruction. Second, the downfall of mocking is: The basis is a Bhikshu, counted as inferior in actions of merely requesting. The object is the twelve types of people, whether designated or not, and also being lenient towards those designated. The thought is not mistaken, the motivation is transforming the thought with the intention to mock. The action is, in matters related to oneself, causing the object to hear, clearly mocking by mentioning their name, or not mentioning their name, but saying that some people do this, mocking in a roundabout way is also acceptable. The culmination is downfall upon understanding the meaning. The twelve types of people are: Designation for residence and food, two types; coming and going for porridge and pastries, two types; making trivial matters come and go, and two types; accomplishment of utensils and clothing, two types; hiding and covering large summer cloths; errands and decorations, these twelve types of people, are what the teacher has correctly declared. As it is said. Third, the downfall of admonishment being offensive to the ears is: The basis is a Bhikshu who does not possess the causes such as saving other lives. The object is another Bhikshu giving lawful admonishment and asking questions. The thought is not mistaken, the motivation is the intention to be offensive to the ears. The action is beginning to speak words of inverted answers. The culmination is downfall when the object understands the meaning. Fourth, the downfall of lodging is: The basis is a Bhikshu, the object is the lodging of the Sangha, after enjoying it, leaving it uncovered, not tidying it up oneself or not having others tidy it up. The thought is not mistaken, the motivation is the intention to reside or leave as one pleases. The action is leaving it in that state and then residing there or beginning to leave. The culmination is, due to that reason, the lodging becoming a mess?