Tibetan
ས་ཀྱིས། ཉོན་མོངས་པ་ཕྲག་དོག་གིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། ཉེས་པ་ཁྱིམ་པ་སུན་འབྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་བཅས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་སྐུར་འདེབས་བཞིན་ནོ། །བྱེད་རྒྱུ་ལ་བཞི་ལས་གཞི་ལ་ཡུལ་ནི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དགེ་འདུན་རང་ལ་སྐྲོད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ། གོ་བྱའི་ཡུལ་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྒྱུད་ཐ་དད་པའོ། །བདག་ཉིད་བསྐྲད་པར་བྱས་ལ་ཆགས་པ། རྐྱེན་འདྲའོ། །བསམ་པ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་དགེ་འདུན་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་ངག་མཚན་ཉིད་དྲུག་ལྡན་གྱིས་རྩོམ་པ། མཐར་ཐུག་འདྲའོ། །བཞི་པ་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་ལྷག་མ་ལ་གླེང་གཞི་ནི། ཡུལ་ཀོའུ་ཤམྦཱིར། གང་ཟག་འདུན་པས། ཉོན་མོངས་པ་གླེང་བར་མི་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། ཉེས་པ་ལྟུང་བ་གླེང་དུ་མ་སྟེར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་བཅས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་ལྟུང་བ་གླེང་མཁན་སྤངས་པས་གླེང་བའི་བྱ་བ་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་དགེ་འདུན་སྤངས་པའོ། །བྱེད་རྒྱུ་ཡན་ལག་བརྩི་བ་ལ་བཞི་ལས་གཞི་ལ་ཡུལ་གྱི་ཡན་ལག་གང་སྤང་བའི་དངོས་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་དང་གླེང་བྱེད་དགེ་འདུན་མཐའ་དག་གོ །གོ་བྱ་ནི་གླེང་བྱེད་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་བདག་ཉིད་ལ་གླེང་བ་པོ་ཡིན་པའོ། །བདག་ཉིད་གླེང་དྲན་བྱས་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པ། རྐྱེན་སྔ་མ་དང་འདྲ། བསམ་པ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་སྤོང་བར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་ཁྱེད་ཅག་དགེ་ཡང་རུང་མི་དགེ་ཡང་རུང་ཞེས་སོགས་སྤོང་བའི་ཚིག་མཚན་ཉིད་དྲུག་ལྡན། མཐར་ཐུག་བརྗོད་པ་གསུམ་པའི་མཐའ་ལ་མ་བཏང་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་རོ། །ཤ་་་་་་ཁ་ཅིག་གླེང་བྱེད་དགེ་སློང་གིས་གླེངས་པ་ན་ཁྱེད་ཅག་དགེ་ཡང་རུང་སྡིག་ཀྱང་རུང་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཅང་མ་སྨྲ་ཞིག ཁོ་བོ་དགེ་ཡང་རུང་སྡིག་ཀྱང་རུང་ཁྱེད་ཅག་ལ་ཅང་མི་སྨྲའོ། །ཞེས་གླེང་བ་པོ་རེ་རེ་བ་འགོག་པ་ལ་དང་པོར་བརྗོད་བཅས་བྱ། དེ་ལ་མི་གཏོང་ན་དེའི་རྗེས་སུ་གདམས་ངག་འཇོག་པ་དང་། གཏམ་སྨྲ་བ་འགོག་པ་དང་། གསོ་སྦྱོང་འཇོག་པ་དང་དགག་དབྱེ་འཇོག་པར་བྱ། དེ་ལ་མི་གཏོང་ན་ཕྱིར་འགྱེད་ནན་ཏུར་བྱེད། གླེང་བྱེད་དགེ་འདུན་གྱིས་གླེངས་པ་ན་ཁྱེད་རྣམས་དགེ་ཡང་རུང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གླེང་བ་པོ་མཐའ་དག་འགོག་པར་བྱེད་པ་ལ། དང་པོར་བརྗོད་བཅས་བྱ། མཉན་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་སྐབས་མི་འབྱེད་ན་ཕུར་བཅས་བྱ། དེ་ལ་མི་གཏོང་ན་གདམས་ངག་འཇོག་པ་ནས་དགག་དབྱེ་འཇོག་པའི་བར་བྱ། དེ་ལ་མི་གཏོང་ན་བཞམ་སྟེ་
Chinese
地的方面说，由烦恼嫉妒所驱使，依靠揭露在家人的过失而制定了此条。原因是进行诽谤。关于行为有四种，其中基础是，对象是具有相状的僧团本身，是驱逐者。所知的对象是具备五种名称且传承各异的。自性是对被驱逐者产生贪恋。因缘相似。意乐是认知不颠倒，动机是想要诽谤僧团。加行是用具备六种相状的语言进行创作。究竟相似。第四，对于不悦意的剩余，话题是：地点是 कौशाम्बी (Kauśāmbī，憍赏弥)。人物是乐于争论者。由不愿谈论烦恼所驱使，依靠不允许谈论罪过堕落而制定了此条学处。原因是舍弃了谈论堕落者，从而使谈论之事中断，并且舍弃了僧团。关于行为的支分计算有四种，其中基础是，对象的支分是所要舍弃的事物，即自性的学处和所有谈论者僧团。所知的是，谈论者是具有相状且自身是谈论者。自性是对谈论的忆念产生贪恋。因缘与之前相似。意乐是认知不颠倒，动机是想要舍弃。加行是“你们行也好，不行也好”等等，舍弃之语具备六种相状。究竟是在第三次陈述的结尾处，如果不放弃，就会变成不悦意的僧团剩余。ཤ་་་་་་有些人说，如果谈论者比丘说：“你们行也好，恶也好，不要对我们说任何话。我们行也好，恶也好，不会对你们说任何话。”这样，为了阻止每个谈论者，首先要进行劝诫。如果不放弃，就在那之后给予教诲，阻止说话，停止诵戒，停止结夏安居。如果还不放弃，就严厉地驱逐出去。如果谈论者僧团说：“你们行也好”等等，通过这种方式阻止所有谈论者，首先要进行劝诫。如果不通过听闻的方式来区分情况，就要进行捆绑。如果还不放弃，就从给予教诲到停止结夏安居为止。如果还不放弃，就进行呵斥。
English
In terms of the ground, driven by the affliction of jealousy, this was established by relying on exposing the faults of householders. The reason is to engage in slander. Regarding the action, there are four aspects. The basis is that the object is the Saṃgha itself, which possesses characteristics, and is the one who expels. The object of knowledge is that which possesses five terms and different lineages. The nature is to be attached to the one who is expelled. The condition is similar. The intention is to have undistorted cognition, and the motivation is to desire to slander the Saṃgha. The application is to compose with speech that possesses six characteristics. The ultimate is similar. Fourth, regarding the remainder of displeasure, the topic is: the place is Kauśāmbī. The person is one who desires to argue. Driven by the unwillingness to discuss afflictions, this precept was established by relying on not allowing the discussion of transgressions and downfalls. The reason is that by abandoning the one who discusses downfalls, the act of discussion is interrupted, and the Saṃgha is abandoned. Regarding the calculation of the limbs of the action, there are four aspects. The basis is that the limb of the object is the object to be abandoned, which is the precept of self-nature and all the Saṃgha who discuss. The object of knowledge is that the speaker possesses characteristics and is the one who speaks about himself. The nature is to be attached to the recollection of the discussion. The condition is similar to the previous one. The intention is to have undistorted cognition, and the motivation is to desire to abandon. The application is "Whether you are virtuous or not virtuous," etc., the words of abandonment possess six characteristics. The ultimate is that if one does not abandon at the end of the third statement, it will become a remainder of displeasure for the Saṃgha. ཤ་་་་་་ Some say that if a speaking bhikṣu says, "Whether you are virtuous or sinful, do not say anything to us. Whether we are virtuous or sinful, we will not say anything to you," then in order to prevent each speaker, one should first admonish. If he does not give up, then after that, give instructions, prevent speaking, stop the Upoṣatha, and stop the Pravaraṇā. If he does not give up, then expel him severely. If the speaking Saṃgha says, "Whether you are virtuous," etc., in this way, to prevent all speakers, one should first admonish. If one does not distinguish the occasion by means of listening, then one should bind. If he does not give up, then proceed from giving instructions to stopping the Pravaraṇā. If he does not give up, then scold him.
Tibetan
བསྒོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པ་ལྔ་བྱ། དེའི་མཐའ་ལ་མི་གཏོང་ན་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། བམ་ལྔར་གླེང་བ་པོ་རེ་རེ་འགོག་པ་དང་མཐའ་དག་གང་འགོག་ཀྱང་དང་པོར་བརྗོད་བཅས་བྱ་བ་ནས་དགག་དབྱེ་འཇོག་པའི་བར་བྱ། དེ་ལ་མི་གཏོང་ན་བཞམ་སྟེ་བསྒོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པ་ལྔ་བྱ། དེའི་མཐའ་ལ་མི་གཏོང་ན་ལྷག་མར་འགྱུར་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མཚོ་་་་་་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དང་པོ་ལྟུང་བ་གླེང་བའི་སྐབས་ཕྱེ་ཤིག་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། སྐབས་འགོག་པ་ལ་ནི་བཞམ་བསྒོ་སོགས་བཟློག་པ་བྱས་ཀྱང་མི་འཆགས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀག་ནས་ཁོང་རང་གི་ལུགས་ལ་དང་པོར་སྐབས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། གླེང་པའི་ཚེ་ན་སྐབས་འགོག་པར་བྱེད་པ་ལ་བཞམ་བསྒོ་སོགས་བཟློག་པ་ལྔ་བྱ། དེའི་མཐའ་ལ་མ་གཏང་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། ལྟུང་བ་གླེང་བའི་ཚེ་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུང་དུ་ཡང་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་དྲུག་སྡེ་ལ་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་ལྟུང་བ་མ་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་སློང་འདུན་པས་སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ལ་རྩྭ་དང་ལོ་མ་བཏབ་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་འདུན་པ་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གླེང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་གླེང་བ་ཡིན་ལ། ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་ནས་གཟུང་སྟེ་ཕྱིར་བཅོས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ནི་མཐའ་དག་དྲན་པར་བྱེད་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་མ་ངེས་པའི་སྡེ་ལ་སྡོམ་ནི། དབེན་པ་སྐྱབས་ཡོད་འདུག་པའོ། །ཞེས་ཏེ། མ་ངེས་པ་དང་པོ་ནི། གླེང་གཞི་སྟོན་པ་མཉན་ཡོད་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ་ན། འཆར་ཀ་དང་དགེ་སློང་མ་སྦེད་མ་གཉིས། གནས་དབེན་པ་སྐྱབས་དང་བཅས་པ་པུས་མོ་སྤྲད་དེ་ཆོས་སྟོན་པ་དགེ་བསྙེན་མ་ས་ག་མས་མཐོང་སྟེ། འདི་དག་མ་དད་པས་མཐོང་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་སྟོན་པ་ལ་གསོལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་བཅས་སོ། །དེ་ཡང་དབེན་པ་སྐྱབས་དང་བཅས་པར་དགེ་སློང་ཕོ་མོ་པུས་མོ་སྤྲད་དེ་ཆོས་སྟོན་པ་ནི། ཕམ་ལྷག་གང་རུང་འབྱུང་ལ་ཕམ་པར་ཡང་མ་ངེས་ལྷག་མར་ཡང་མ་ངེས་པས་མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདོམ་གང་ཚུན་ཚད་དུ་གནས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དགེ་སློང་མ་ཤི་རི་ཥ་དང་དགེ་སློང་གསོ་སྦྱོང་འཕགས་གཉིས་དབེན་པ་སྐྱབས་དང་བཅས་པར་འདོམ་གང་ཕན་ཆད་དུ་ཐ་དད
Chinese
进行五种遮止，如劝告等。如果不在其末尾放舍，则会变成正行，这样说是不合理的。无论遮止五事中的每一个讲述者，还是遮止所有讲述者，都应首先从陈述开始，直到确立遮止的差别为止。如果不对其放舍，则应进行五种遮止，即劝告等。因为经中说，如果不在其末尾放舍，则会变成剩余。有些论师认为，如果那样，就会有不悦意的僧众不复存在的过失。因为最初讲述堕罪时，如果说“分开吧”，那么即使进行遮止，如舍置劝告等，也不会成立。这样遮止后，按照他们自己的观点，最初是分开场合，讲述时，对于遮止场合，进行五种遮止，如舍置劝告等。如果不在其末尾放舍，则会变成不悦意的剩余，这样说是不合理的。因为讲述堕罪时，应当说“请改正堕罪”，这是因为，经中也说，圣者舍利子对六众说“请改正堕罪”时，他们说“没有见到堕罪”。又如僧众在有生命的水中放入草和树叶时，也应说“具寿僧众，请改正堕罪”。因此，像“请改正堕罪”这样，是从一方面讲述的，而从堕罪的自性开始，说“请改正堕罪”，则是使一切都忆念起来。第二，对于不定众的戒律是：住在寂静有守护的地方。也就是说，第一个不定是：讲述的缘起是，世尊住在舍卫城时，迦罗和比丘尼塞玛二人，住在寂静有守护的地方，膝盖相抵而说法，被善宿女萨迦玛看见，心想这些人不被不信者看见才好，于是依靠世尊而制定了此戒。也就是说，在寂静有守护的地方，比丘和比丘尼膝盖相抵而说法，无论犯波罗夷罪还是僧残罪，都无法确定是波罗夷罪还是僧残罪，所以称为不定，即在一寻的范围内。第二个不定是：比丘尼尸梨沙和比丘受具足戒的二人，在寂静有守护的地方，相隔一寻的距离
English
Perform five kinds of prevention, such as exhortation. It is unreasonable to say that if you do not let go at the end of it, it will become the main practice. Whether you prevent each of the five narrators, or prevent all narrators, you should first start with the statement until the difference of prevention is established. If you do not let go of it, you should perform five kinds of prevention, such as exhortation. Because it is said in the sutra that if you do not let go at the end of it, it will become the remainder. Some scholars believe that if that is the case, there will be the fault that there will be no more unpleasant Sangha remaining. Because when the first story of downfall is told, if you say "separate", then even if you prevent it, such as abandoning exhortation, it will not be established. After preventing it in this way, according to their own point of view, the occasion is separated first, and when telling the story, five kinds of prevention are performed for preventing the occasion, such as abandoning exhortation. It is unreasonable to say that if you do not let go at the end of it, it will become an unpleasant remainder. Because when telling the story of downfall, one should say "Please correct the downfall", because it is also said in the sutra that when the Holy Shariputra said to the Six Groups "Please correct the downfall", they said "I have not seen the downfall". Also, when the Sangha puts grass and leaves into the water with living beings, it should also be said "Venerable Sangha, please correct the downfall". Therefore, like "Please correct the downfall", it is told from one aspect, and starting from the nature of the downfall, saying "Please correct the downfall" is to make everything remembered. Secondly, the precepts for the indefinite group are: living in a secluded and protected place. That is to say, the first indefinite is: the origin of the story is that when the Buddha was living in Shravasti, Kara and the bhikkhuni Sema, living in a secluded and protected place, taught the Dharma with their knees touching, and were seen by the laywoman Sakama, who thought that it would be better if these people were not seen by unbelievers, so she relied on the Buddha and established this precept. That is to say, in a secluded and protected place, bhikkhus and bhikkhunis teach the Dharma with their knees touching, and it cannot be determined whether it is a Parajika or a Sanghavasesa, so it is called indefinite, that is, within the range of one fathom. The second indefinite is: the bhikkhuni Shirisha and the two bhikkhus who have received full ordination, in a secluded and protected place, separated by a distance of one fathom.