Tibetan
་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཐ་མ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་དགའི་འདོད་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མི་བཅུས་ཉིན་གཅིག་ལ་གསོད་པའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ཏེ། དང་པོས་མི་དེ་ཞག་བཅུ་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་མཚོན་བསྣུན། གཉིས་པས་ཞག་དགུ་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་མཚོན་བསྣུན་པ་ནས། ཐ་མས་ད་ལྟ་རང་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་མཚོན་བསྣུན་ན་བཅུ་ཆར་ལ་ཕམ་པ་བསྐྱེད་དམ་མི་བསྐྱེད། བསྐྱེད་ན་དེ་ཤི་བ་ཐ་མ་ཁོ་ན་ལ་སྣང་བ་འགལ་ལ་མི་བསྐྱེད་ན་བྱེ་བྲག་བཤད་པར། དགུ་པོ་དག་གིས་ཕམ་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཟུང་ལ། བཅུ་པས་ནི་ཕམ་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་འོད་ལྡན་དུ་འགལ་བ་མེད་དེ། བཅུ་ཚན་གྱི་ཡང་སྦྱོར་བ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ལ་རྨ་ཚོ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་གྲོས་བྱས་གཅིག་པའི་དོན་ཡིན་གསུང་པ་མི་འཐད་དེ། བཅུ་པོ་རང་རང་གི་མཚོན་བསྣུན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དམག་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་རྒྱ་ན་རེ་ནུས་པའི་མཐུ་སྡོམ་པ་ཡིན་གསུང་བ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ་སྦྱོར་བ་རེ་རེས་འཆི་ངེས་སུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འཆི་བར་ངེས་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་ལུགས་མི་བཅུ་པོ་རང་གི་སྟེང་ན་འཆི་ངེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རེ་རེ་ཡོད་པས་སྦྱོར་བ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུ་མི་དེ་ཤི་བར་གཅིག་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བ་དེས་ཤི་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དམར་སྟོན་གསུང་བ་ནི་ལེགས་བཤད་དོ། །འཆི་བའི་སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མ་ལ་གསོད་པའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་ནི་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོད་ལྡན་དུ་དབུགས་རྒྱུ་བ་ཐ་མར་གྱུར་པ་ནི་འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ག་ལ་མཚུངས་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚེས་གཅིག་གི་ཉིན་ཚེས་བཅུ་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་མཚོན་བསྣུན་པ་ནས་ཐ་མས་བཅུའི་ཉིན་ད་ལྟ་རང་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་མཚོན་བསྣུན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕམ་པ་བསྐྱེད་དམ་མི་བསྐྱེད། བསྐྱེད་ན་དེ་ཤི་བའི་དང་པོ་ཁོ་ན་ལ་སྣང་བ་འགལ་ལ་མི་བསྐྱེད་ན་བྱེ་བྲག་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལན་སྔར་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། བཙུན་པ་ཆོས་དགའ་ན་རེ་ཡང་ཚེའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལུས་པ་ལ་ཡང་གསོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ
Chinese
索。第二，有三点：驳斥对最后行为的争论，驳斥对最初行为的争论，以及阐述阿罗汉法喜的观点。第一点是：如果十个人在一天内做了杀人的行为，第一个人刺了一剑，那个人十天后会死，第二个人刺了一剑，那个人九天后会死，直到最后一个人刺了一剑，那个人现在就会死，那么这十个人都会犯堕罪吗？如果不犯，那么《分别说》中说：前九个人所取的是非堕罪的表相，而第十个人所取的是堕罪的表相和非堕罪的表相。这样说就矛盾了。对此的回答是，在《光明论》中没有矛盾，因为这十个人的行为一致，结果也相同。有人说，这里的“行为一致”指的是像麻风病人等事先商量好的行为，这是不合理的，因为这样一来，这十个人各自刺剑的行为就变得无关紧要了，因为经中说“军队等为了一个目的”。经师嘉那说，这是能力的总和。其他人说，每个行为都不一定导致死亡，因为如果后面的行为不依赖于前面的行为，那么死亡的确定性就不存在了。自己的观点是，这十个人各自都有导致死亡的行为，所以行为一致，结果都是那个人死亡。因为所有人的行为都导致了死亡，达玛东的说法是很好的解释。在最后的死亡瞬间做出杀人的行为不会导致堕罪，因为《光明论》中说，最后一次呼吸是毁灭的时刻，怎么能相提并论呢？第二点是：如果某人在初一刺了一剑，那个人会在初十死去，直到最后一个人在初十刺了一剑，那个人现在就会死去，那么所有的人都会犯堕罪吗？如果犯，那么这与死亡只发生在第一个人身上的说法相矛盾；如果不犯，那么这与《分别说》相矛盾。回答与之前相同。第三点是：尊者法喜说，即使只剩下一刹那的寿命，任何杀生的行为
English
So. Secondly, there are three points: refuting the argument against the final action, refuting the argument against the initial action, and elucidating the view of the Arhat Dharmajoya. The first point is: If ten people commit the act of killing in one day, the first person stabs with a weapon that will cause the person to die in ten days, the second person stabs with a weapon that will cause the person to die in nine days, until the last person stabs with a weapon that will cause the person to die immediately, then will all ten commit a defeat? If they do, then it contradicts the appearance of death only occurring to the last one; if they do not, then it contradicts the Vibhajyavāda, which states: The first nine take the non-defeat aspect, while the tenth takes both the defeat aspect and the non-defeat aspect. If you say that this is contradictory, the answer is that there is no contradiction in the Ālokamālā, because the actions of the ten are consistent and the result is the same. Some say that the "consistent action" here refers to actions that have been discussed beforehand, such as those of lepers, which is unreasonable, because then the act of each of the ten stabbing with a weapon becomes irrelevant, because the sutra says "armies, etc., for one purpose." The teacher Jñāna says that it is the sum of abilities. Others say that each action does not necessarily lead to death, because if the later actions do not depend on the earlier actions, then the certainty of death does not exist. Our own view is that each of the ten people has an action that leads to certain death, so the actions are consistent and the result is that person's death. Because the actions of all lead to death, the statement of Dharmatrata is a good explanation. Committing the act of killing in the final moment of death does not lead to defeat, because the Ālokamālā says that the last breath is the moment of destruction, how can they be compared? The second point is: If someone stabs with a weapon on the first day that will cause the person to die on the tenth day, until the last person stabs with a weapon on the tenth day that will cause the person to die immediately, then will all of them commit a defeat? If they do, then it contradicts the statement that death only occurs to the first one; if they do not, then it contradicts the Vibhajyavāda. The answer is the same as before. The third point is: The venerable Dharmajoya says that even if only one moment of life remains, any act of killing
Tibetan
་མཐར་འགྱུར་ལ། གཞན་རྣམས་ལ་ནི་སྦོམ་པོར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་འོད་ལྡན་ལས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ཕམ་པ་ལ་སྤྱིའི་དོན་དང་། གཞུང་དང་སྦྱར་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གླེང་གཞི་ནི་ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་དུ་གང་ཟག་ཉ་པའི་རིགས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱས་ཉོན་མོངས་པ་གྲགས་པ་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། ཉེས་པ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་བཅས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། མཐོང་ཆོས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་དང་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་སྔར་དང་འདྲ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་མྱོང་བ་རྒྱུ་མཐུན་སྐུར་བ་མང་བ་དང་། བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བའོ། །བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ས་ཕྱོགས་དྲི་ང་བར་སྐྱེ་བའོ། །བྱེད་རྒྱུ་ལ་ཐུན་མོང་གི་ཡན་ལག་སྔར་གྱི་སྟེང་དུ་བདག་ཉིད་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་མི་ལྡན་པ། ཡུལ་གྱི་ཡན་ལག་ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན་ཏེ་རང་ལས་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་མི་སྨྲ་ཤེས་དོན་གོ་བ་ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ནིང་དང་མཚན་གཉིས་པ་མ་ཡིན་པ། དངོས་པོ་མིའི་ཆོས་བླ་མའི་མཚན་ཉིད་ཅན། བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ། ཀུན་སློང་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བའི་དོན་ཅན་སྨྲ་བར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་ངག་མཚན་ཉིད་དྲུག་ལྡན་ཏེ་རང་གི་ཡིན་པ་དང་། ངག་ཡིན་པ་དང་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ་དང་། བསམས་པའི་དོན་དང་། གསལ་པོར་དང་། མངོན་སུམ་དུ་སྨྲས་པའོ། །མཐར་ཐུག་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་དོན་གོ་བའོ། །འདི་ལ་གནས་བརྟན་ཆེན་པོའི་གསུང་གིས་ཡུལ་གྱི་ཡན་ལག་ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན་མི་དགོས་ཏེ། བམ་ལྔ་ལས་མ་ནིང་དང་མཚན་གཉིས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ནི་ན་སྨད་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསལ་བར་སྨྲས་པ་དགོས་ཟེར་བ་ལ་ཡང་དཔྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པ་གཞུང་དོན་ལ་སྦྱར་བ་ནི། འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ཏེ་བདག་ཉིད་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་སྨྲས་ནའོ་ཞེས་ཏེ། གང་ཞིག་བྱས་ན་སྨྲ་བའི་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བ་སྟེ་སྦས་ཏེ་བརྫུན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རང་ཉིད་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་མི་ལྡན་བཞིན་དུ་དེ་དང་ལྡན་ཞེས་སྨྲས་ན་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །མིའི་ཆོས་བླ་མ་གང་ཞེ་ན། འདོད་ཡོན་ལྔ་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ་དེ་ལས་བླ་མའམ་གོང་མའམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་མིའི་ཆོས་བླ་མ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་མིའི་ཆོས་ནི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་སྟེ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་། གནོད་སེམས་དང
Chinese
最终会变细，对于其他的则会变粗，光明经中这样说到。第四，为了妨碍他人成就利益而妄语的堕罪，分为共同意义和结合经文两种。第一，故事的起因是在广阔的地方，有五百位从渔夫种姓中出家的比丘，被烦恼和名声所驱使，说了不真实的人法，因此制定了这个学处。原因是：现世的过患和异熟的果报与之前相同。与因相应的体验是诽谤同类增多，行为是喜欢妄语。主宰的果报是出生在污秽的地方。行为的因素是在之前的共同支分之上，自己不具备殊胜的人法。境的支分是具备五种名称，即与自己相异的补特伽罗，能说话，能理解意义，能知晓，自然存在，不是黄门和两性人。所依是殊胜人法的特征。意乐方面，两种都不会错乱。动机是想要说具有改变观念意义的话。加行是语言具备六种特征，即是自己的，是语言，与自己相关，是所想的意义，清晰地，明显地说出。究竟是由于那个原因而理解意义。对此，大德说境的支分不需要具备五种名称，因为五部中说对于黄门和两性人，无论哪一个都没有呵责。对于说需要清晰地说出，也需要进行考察。第二，结合经文意义方面：改变观念，说自己具备殊胜的人法。如果做了什么会成为妄语的堕罪呢？改变真实的观念，即隐藏，以虚假的观念说比丘自己不具备殊胜的人法，却说具备，就会成为妄语的堕罪。什么是殊胜的人法呢？五种妙欲是人们的法，从中殊胜或更高或最殊胜的，因此称为殊胜的人法。或者，人们的法是五种障碍，即对欲望的贪求和嗔恨等。
English
It will eventually become thin, while for others it will become thick, as stated in the Sutra of Light. Fourth, the defeat of lying to hinder others from achieving benefits is divided into two: the general meaning and the application to the text. First, the basis of the story is that in a vast land, five hundred monks who had renounced from the fisherman caste, driven by afflictions and the desire for fame, spoke of untrue human qualities, and therefore this basis of training was established. The reason is that the faults of visible phenomena and the results of maturation are the same as before. The experience corresponding to the cause is the increase in slander of similar beings, and the action is delighting in lying. The result of the lord is being born in a foul place. The factors of action are, in addition to the previous common branches, not possessing the superior human qualities oneself. The branch of the object is possessing five characteristics: a person different from oneself, capable of speech, understanding meaning, knowing, naturally existing, and not being a hermaphrodite or bisexual. The object is characterized by superior human qualities. In terms of intention, neither of the two is mistaken. The motivation is wanting to speak with the intention of changing perception. The application is speech possessing six characteristics: being one's own, being speech, being related to oneself, being the intended meaning, being clear, and being spoken manifestly. The ultimate is understanding the meaning due to that cause. Regarding this, the Great Elder said that the branch of the object does not need to possess five characteristics, because the five sections say that there is no reproach for either hermaphrodites or bisexuals. It is also necessary to investigate whether it is said that it is necessary to speak clearly. Second, applying to the meaning of the text: changing the perception, saying that oneself possesses superior human qualities. If one does what, will it become a defeat of lying? Changing the true perception, that is, hiding it, and saying with a false perception that the monk himself does not possess superior human qualities, but says that he does, it will become a defeat of lying. What are the superior human qualities? The five objects of desire are the qualities of humans, and from them, those that are superior, higher, or most excellent are called superior human qualities. Alternatively, the qualities of humans are the five obscurations, namely desire for desire and hatred, etc.