Tibetan
དེ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྡོམ་པ་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ། རྟེན་གང་གིས། དངོས་པོ་གང་། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྙེན་པར་རྫོགས་མ་ཐག་པའི་དགེ་སློང་དེ་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི། ལས་སློབ་ཀྱིས་བརྗོད་དེ། གདམས་ངག་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་གདམས་ངག་གོ །བཞི་པ་ནི། དུས་གོ་བརྗོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། །ལྔ་པ་ལ་དབྱེ་བ། བསྡུ་བ། གྲངས་ངེས། གོ་རིམ་ངེས་པ། འདི་རྣམས་ཁོ་ན་བརྗོད་པའི་འཐད་པ་དང་ལྔ། དང་པོ་ནི། གདམས་ངག་ཆེ་ལོང་ཙམ་དུ་བརྗོད་ན་བཅུ་གཅིག་དང་། ཞིབ་ཏུ་ཕྱེ་ན་དང་པོ་གསུམ་ལ་བཞི་བཞིར་ཕྱེ་བས་ཉི་ཤུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉི་ཤུ་པོ་དེ་ཡང་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་གདམས་པ་དང་། བླང་བྱ་ལེན་པ་ལ་གདམས་པ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གདམས་ངག་ལ་བཅུ་གཅིག་ཏུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྫོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གདམས་ངག་བརྗོད་པ་གང་ཞིག བཅུ་གཅིག་པོ་དེ་ཙམ་བརྗོད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དག་པའི་ཐབས་རྫོགས་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཁ་ཅིག་སྤང་བྱ་ཡུལ་ལ་གདམས་པ་དང་། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ལ་གདམས་པ་གཉིས་དེ་ཡང་སྤང་བྱ་ལས་གཉིས་པོ་འབྱུང་བས་དང་པོ་སྔར་བསྟན། གཉིས་པ་ཕྱིས་བསྟན་ནོ། །དང་པོ་ལ་རང་མ་སྨིན་པ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་གདམས་པ་དང་། གཞན་སྨིན་ཟིན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་གདམས་པ་ཞེས་སོགས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། གཞུང་དང་མི་འགྲིག་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། སྡོམ་པ་ཐོབ་ནས་བསྲུང་བ་ལ་སྲུང་ཚུལ་ཤེས་དགོས་པས། དང་པོ་འཚོ་བ་རྣམ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྲུང་དགོས་སོ་ཞེས་གདམས་པ་ནི། གནས་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཏེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་གནས་ཡིན་པས་ན་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཟས་བསོད་སྙོམས་པ་དང་། གོས་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་དང་། གནས་ཤིང་དྲུང་པ་དང་། སྨན་བཀུས་ཏེ་བོར་བའོ། །ཕམ་པས་གོས་ན་སྡོམ་པ་མ་བླངས་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བས། དེའི་འོག་ཏུ་ཕམ་པས་མ་གོས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གདམས་པ་ནི། ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་ལ་གནས་ན། སྲོག་གཅོད་པའི་ཕམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་སླ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་དགེ་སྦྱོང་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཁྲོ་ཡང་སླར་མི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལ་གདམས་པ་ནི། དགེ་སྦྱོང་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པས་བསྟན་ནོ། །འོ་ན་འཚོ་བ་བྱ་དཀའ་བ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་ལ་གནས་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དེ་བདག་གིས་བྱ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། ཁྱེད་རང་འདོད་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་ངེད་ཀྱིས་དབང་མེད་དུ་སྒྲུབ་ཏུ་བཅུག་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་དགོས་སོ་ཞེས་གདམས་པ་ནི། མཆོག་ཏུ་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པ་ཉིད་བརྗོད་ནས་ཞེས་སོ། །བདག་བསྙེན་པ་རྫོགས་མ་ཐག་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་མི་དགོས་སོ་སྙམ་པ་ལ། བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མཉམ་པས་དེ་དང་མཚུངས་པར་བསླབ་དགོས་སོ་ཞེས་འདོམས་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་མཉམ་པར་ཞེས་སོགས་སོ། །འོ་ན་བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་ཚེ་ཕ་མ་སོགས་ཀྱིས་ནད་གཡོག་དང་མི་རིགས་པ་ལས་བཟློག རིགས་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དེ་དག་སུས་བྱེད་སྙམ་ན། མཁན་པོ་དང་མཁན་བུ་གཉིས་ཕ་བུའི་འདུ་ཤེས་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་འདོམས་པ་ནི། ཚུལ་དང་འབྲེལ་བའི་གཟུགས་བརྙན་དང་ཞེས་སོ། །འོ་ན་མཁན་པོ་ཁོ་ན་ལ་གུས་པར་བྱའམ་སྙམ་ན། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་གུས་པར་བྱ་ཞེས་འདོམས་པ་ནི། དུལ་བར་གནས་པ་ཉིད་དང་ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཁོ་ནའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་བསླབ་པར་བྱའམ་སྙམ་ན། བསླབ་པ་གསུམ་ཀ་རྫོགས་པར་བྱ་དགོས་པས་དེ་གསུམ་བརྗོད་པའི་ལུང་ལ་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་དགོས་ཞེས་འདོམས་པ་ནི། དགོས་པ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་སོ། །དགེ་སློང་གི་སྤང་བྱ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དམ་སྙམ་ན། འདིར་བརྗོད་པ་དེ་རྣམས་ཆེ་ལོང་ཙམ་ཡིན་གྱི་བསླབ་པའི་གཞི་ཕྲ་མོ་རྣམས་གསོ་སྦྱོང་གི་དུས་སུ་མཁན་སློབ་དང་འགྲོགས་བཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་དེ་རྣམས་ཤེས་དགོས་སོ་ཞེས་འདོམས་པ་ནི། མ་བརྗོད་པར་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ཞེས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་དེ་རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་སྙམ་ན། ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་གཉེན་པོར་གུས་པ་ལ་སྦྱར་བ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཐབས་སྦྱོར་བ་བག་ཡོད་ལ་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཐོབ་པར་དཀའ་བའི་དལ་འབྱོར་ཐོབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་མཇལ་ནས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པས་གུས་པས་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལོངས་ཤིག་ཅེས་འདོམས་པ་ནི། གུས་པ་ལ་ཡང་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བག་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པས་བག་ཡོད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་འདོམས་པ་ནི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐབས་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། བཅུ་གཅིག་པོ་འདི་ཙམ་ཞིག་འདིར་སྨོས་
Chinese
那是有必要的，因为是为了使律仪不退失且增长。第二方面有五点：在哪个处所？依靠什么？什么事物？在何时？以什么方式宣说？第一，是对刚刚受具足戒的比丘。第二，是业师宣说，因为宣说教诫是他的职责。第三是教诫。第四，是在理解之后立即宣说。第五方面有五点：分门别类、总集、数量确定、次第确定、仅仅宣说这些的合理性。第一，如果只是大概宣说教诫，则有十一种，如果详细区分，则最初三个各自分为四种，所以有二十种。第二，那二十种也是，对断除应断之法进行教诫，以及对采取应取之法进行教诫，这两种。第三，教诫的数量确定为十一种，即以圆满持守戒律为前提，无论宣说什么样的教诫，仅仅宣说那十一种，就能圆满成就清净戒律的方法。第四，有些人认为，对所断之境进行教诫，以及对断除之对治进行教诫，这二者也是因为所断之法产生，所以先说前者，后说后者。第一种，如说对自身尚未成熟者令其成熟的教诫，以及对他人已经成熟者进行摄受的教诫等，是不合理的，因为与经论不符。自己的观点是，获得律仪后，为了守护，必须知道守护的方式，所以首先教诫说必须依靠清净的活命方式来守护，即“应当宣说处所”，因为是清净梵行的处所，所以称为处所，即食物是乞食，衣服是粪扫衣，住所是树下，药物是腐烂的。如果被失败所染污，就会变得和没有受戒一样，所以在其后教诫说不要被失败所染污，即“堕落之法”。再者，如果安住于四种沙门之法，就容易断除杀生的他胜罪等，所以在其后教诫说，对于作为沙门之法的愤怒也不再生气等四种，即由“作为沙门之法也是”来表示。那么，活命艰难，安住于四种沙门之法等的
English
That is necessary because it is for the sake of not losing and increasing the vows. The second has five aspects: In what place? Relying on what? What thing? At what time? In what way is it spoken? First, it is for the newly ordained Bhikshu. Second, it is spoken by the Karmacharya, because speaking the precepts is his duty. Third is the precepts. Fourth, it is immediately after understanding is spoken. The fifth has five aspects: classification, collection, definite number, definite order, and the justification for speaking only these. First, if the precepts are spoken only in general, there are eleven, but if divided in detail, the first three are each divided into four, so there are twenty. Second, those twenty are also divided into precepts for abandoning what should be abandoned, and precepts for taking what should be taken, these two. Third, the number of precepts is fixed at eleven, that is, assuming that the discipline of morality is complete, whatever precepts are spoken, just speaking these eleven is enough to completely accomplish the method of purifying the discipline of morality. Fourth, some say that the precepts for the object to be abandoned and the precepts for the antidote to be abandoned, these two are also because the object to be abandoned arises, so the former is shown first and the latter is shown later. The first, such as saying precepts for making oneself mature when one is not yet mature, and precepts for taking care of others who are already mature, etc., is unreasonable, because it does not agree with the scriptures. Our own view is that after obtaining the vows, in order to protect them, one must know how to protect them, so first the precept is given that one must rely on a pure way of life to protect them, that is, "the places should be spoken of", because it is a place of pure conduct, it is called a place, that is, food is alms, clothes are rags, dwelling is under a tree, and medicine is rotten. If one is defiled by defeat, one will become like one who has not taken vows, so after that the precept is given not to be defiled by defeat, that is, "the things that lead to downfall". Furthermore, if one abides in the four Dharmas of a Shramana, it is easy to abandon the Parajikas of killing, etc., so after that the precept is given for the four Dharmas that make one a Shramana, such as not being angry again, etc., which is indicated by "the Dharmas that make one a Shramana are also". Then, living is difficult, abiding in the four Dharmas of a Shramana, etc.
Chinese
如果认为我不能守护戒律，那么这是按照你自己的意愿去做的，不是我们强迫你做的，所以才这样教导说必须这样做。这就是说，要讲述圆满的极度渴望之事。如果认为我刚刚受了比丘戒，所以不需要那样做。那么教导说，受比丘戒后一百年和戒律是同等的，所以必须像那样学习，这就是“戒律平等”等等。如果我住在家里的时候，父母等照顾我的疾病，阻止不合理的事情，促成合理的事情。那么出家后谁来做这些呢？教导说，堪布和堪布弟子之间应该有父子的观念，这就是“与戒律相关的形象”等等。如果认为只需要恭敬堪布一个人吗？那么教导说，要恭敬所有出家的人，这就是“安住于调伏”等等。如果认为只需要学习戒律的取舍吗？那么教导说，必须圆满三个学处，所以必须投入到念诵和修习讲述这三者的经文等之中，这就是“对于随行必要之事也是如此”。如果认为比丘的舍弃仅仅如此吗？那么教导说，这里所说的是大概的情况，细微的学处要依靠亲教师和道友在做斋日的时候才能知道，所以必须知道那些，这就是“对于未说而如实领受的也是如此”。如果认为清净的戒律依靠什么因来成就呢？作为特殊对治的，要与恭敬相结合，作为成就之方便的，要与谨慎相结合。两者的第一个是，因为获得了难以获得的闲暇圆满，遇到了佛陀的教法，并且获得了比丘戒，所以要以恭敬结合的精进，努力地随行，这就是教导说“对于恭敬也要确定地结合”。第二个是，依靠谨慎来成就，所以要成为谨慎的人，这就是“对于应该成就之事，也包括讲述方法”。第五个是，这里只说了这十一个方面。
English
If you think that I cannot keep the precepts, then it is done according to your own wishes, not that we force you to do it, so we teach that you must do it this way. This is to say, to speak of the perfection of the most desirable thing. If you think that I have just received the Bhikshu precepts, so I don't need to do that. Then it is taught that one hundred years after receiving the Bhikshu precepts is equal to the precepts, so you must learn like that, which is "equal in precepts" and so on. If when I live at home, my parents and others take care of my illness, prevent unreasonable things, and promote reasonable things. Then who will do these things after I become a monk? It is taught that the Khenpo and the Khenpo's disciple should have the concept of father and son, which is "the image related to the precepts" and so on. If you think that only the Khenpo should be respected? Then it is taught that all ordained people should be respected, which is "abiding in discipline" and so on. If you think that only the acceptance and rejection of precepts should be learned? Then it is taught that the three trainings must be perfected, so you must engage in reciting and practicing the scriptures that speak of these three, which is "also for following the necessary things." If you think that the abandonment of a Bhikshu is only this much? Then it is taught that what is said here is a general situation, and the subtle points of learning can only be known by relying on the preceptor and Dharma friends during the Uposatha, so you must know those, which is "also for what is not said but truly received." If you think, what cause does pure discipline rely on to achieve? As a special antidote, it should be combined with respect, and as a means of achievement, it should be combined with mindfulness. The first of the two is that because you have obtained the difficult-to-obtain leisure and endowment, encountered the Buddha's teachings, and obtained the Bhikshu precepts, you should diligently follow with the effort of combining respect, which is the teaching that "respect must also be definitely combined." The second is that you achieve by relying on mindfulness, so you must become a mindful person, which is "also including the method of speaking for what should be achieved." Fifth, only these eleven aspects are mentioned here.