Tibetan
ཞི་པོས་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཚུལ་ཤིང་བྲིམས་ནས་ཚུལ་ཤིང་བགྲངས་ཏེ་གང་མང་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །མི་གདམས་པའི་རྩོད་པ་ལ་རྒྱུ་བཅས་རྒྱུ་མེད་གཉིས་ལས། རྒྱུ་བཅས་ནི་གླེང་བྱེད་དང་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་རྩོད་པ་དེ་ཞི་བར་བྱེད། རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན། གླེང་བྱ་ལ་དག་པ་བྱིན་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བར་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་མེད་ཀྱི་དང་པོ་གསུམ་ལ་གང་ཟག་འདི་ནི་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། འདི་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་མ་དྲན་པས་འདི་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་དགེ་འདུན་གྱིས་གསོལ་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་དག་པར་སྟེར་བ་དང་། བཞི་པ་སྨྱོས་པས་བྱས་པ་ལ། གང་ཟག་འདི་མ་སྨྱོས་པའི་དུས་སུ་ཉེས་པ་མ་བྱས་པས་སྨྱོས་པ་འདི་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་དགེ་འདུན་གྱིས་གསོལ་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་དག་པ་སྟེར་བའོ། །ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ལ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཉེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པའི་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཕྱིར་འཕྲོས་པ་མེད་པའི་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་ཕྱིར་མི་བཅོས་པས་རྩོད་པ་ནི། ལྟུང་བ་ཁས་བླངས་པ་དང་། ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་བྱ་བས་རྩོད་པ་དེ་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །ལྟུང་བ་ཁས་མི་ལེན་པ་ཁོ་ནའི་རྩོད་པ་ནི། གླེང་བྱེད་ལ་ཁས་བླངས་པས་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ཕྱིར་འཕྲོས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཉི་ཚེ་བའི་རྩོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འདུལ་བས་སོ། །གསུམ་པ་དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་བའི་རྩོད་པ་ནི། རྩྭ་བཀྲམ་པ་ལྟར་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་འདུད་ཅིང་བཤགས་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཉེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་འཚོལ་བ་དང་མཐུན་པར་བྱིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བར་བྱེད། གཉིས་པ་ནི་ཕྱིར་བཅོས་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བར་བྱེད། བྱ་ཕྱིར་རྩོད་པ་ནི་ལས་ལ་མཐུན་པ་སྦྱིན་པའི་སྒོ་ནས་སམ་ཞི་བྱེད་གཞན་ཡང་འཇུག་གོ །ལྔ་པ་རྩོད་པ་འཕྲུལ་མ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ཕྱིར་འཕྲོས་པ་མེད་པ་དང་། འཕྲོས་པ་དང་བཅས་པ་གཉིས་པོ་ཉི་ཚེ་བ་དང་། དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་བ་གསུམ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ཡང་དེ་གསུམ་ཡོད་དེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ། གཞི་མེད་པ་དང་། གཞན་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་དབང་ཉིད་དང་། ཕྱིར་བཅོས་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང་། སྨྱོས་པས་བྱས་པ་བཞི་ཡོད་པ་ལྟར་ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ཡང་བཞི་ཡོད་དེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུང
Chinese
静命论师向双方分发木条，计算木条数量，并宣说了许多应做之事。关于不选择的诤论，有具因和无因两种。具因，是通过将辩论者和理解统一起来的方式来平息诤论。如果是无因，则是通过给予辩论对象清净的方式来平息。也就是，对于无因的前三种情况，因为这个人是有忆念的，所以没有忆念起发生过堕罪，因此这个人没有堕罪，僧团通过祈请四次羯磨给予清净。第四种情况是因疯狂所为，这个人未疯狂时没有犯过错误，所以这个疯子没有堕罪，僧团通过祈请四次羯磨给予清净。对于因堕罪而起的诤论，有两种平息方式，其中对于知道罪过自身性质的诤论，有三种平息方式。第一种，对于没有后续影响的诤论，如果不承认堕罪且不忏悔，那么通过承认堕罪和忏悔来平息诤论。对于仅仅是不承认堕罪的诤论，通过向辩论者承认来平息。第二种，对于有后续影响的两种情况，即轻微的诤论，是通过现前调伏来解决。第三种，对于与整个僧团相关的诤论，像铺草一样，双方互相谦让忏悔的方式来平息。或者，对于因堕罪而起的诤论，有两种情况，对于不知道罪过自身性质的情况，通过承认给予与寻求自性相符的方式来平息。第二种是通过承认忏悔来平息。对于因行为而起的诤论，是通过给予与行为相符的方式，或者采用其他平息方式。第五种，对于虚假的诤论，有些人说，就像因堕罪而起的诤论有无后续影响、有后续影响的两种情况是轻微的，以及与整个僧团相关这三种情况一样，对于不选择的诤论也有这三种情况，因为理由相同。对于不选择的诤论，就像有无根据、随顺他人意愿、不依赖忏悔和因疯狂所为这四种情况一样，对于因堕罪而起的诤论也有四种情况，因为理由相同。
English
Śāntarakṣita distributed wooden sticks to both sides, counted the sticks, and spoke of many things to be done. Regarding the dispute of not choosing, there are two types: with cause and without cause. With cause is to pacify the dispute by unifying the debater and the understanding. If it is without cause, it is to pacify by giving purification to the object of debate. That is, for the first three cases of without cause, because this person has mindfulness, he did not remember that a transgression had occurred, therefore this person has no transgression, and the Sangha gives purification through the action of four requests. The fourth case is due to madness. Since this person did not commit any fault when he was not mad, this madman has no transgression, and the Sangha gives purification through the action of four requests. For the dispute arising from transgression, there are two ways to pacify it. Among them, for the dispute of knowing the nature of the fault itself, there are three ways to pacify it. First, for the dispute without subsequent effects, if one does not admit the transgression and does not repent, then the dispute is pacified by admitting the transgression and repenting. For the dispute of merely not admitting the transgression, it is pacified by admitting to the debater. Second, for the two cases with subsequent effects, that is, the minor dispute, it is resolved by direct taming. Third, for the dispute related to the entire Sangha, it is pacified by the way of mutual humility and repentance between the two sides, like spreading grass. Alternatively, for the dispute arising from transgression, there are two cases. For the case of not knowing the nature of the fault itself, it is pacified by admitting to giving in accordance with seeking the nature itself. The second is pacified by admitting to repentance. For the dispute arising from action, it is through giving in accordance with the action, or by using other methods of pacification. Fifth, for the false dispute, some say that just as the dispute arising from transgression has three cases: without subsequent effects, the two cases with subsequent effects are minor, and related to the entire Sangha, so too the dispute of not choosing has these three cases, because the reasons are the same. For the dispute of not choosing, just as there are four cases: without basis, following the wishes of others, not relying on repentance, and due to madness, so too the dispute arising from transgression has four cases, because the reasons are the same.
Tibetan
ས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་གང་གིས་གླེང་བའི་ལྟུང་བ་དེ་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ཞི་བྱེད་འཕྲུལ་མ་ལ་ཁ་ཅིག ཕྱིར་འཕྲོས་པ་མེད་པའི་རྩོད་པ་ལ་ཕྱིར་བཅོས་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པས་ཞི་བ་བཞིན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་ཞི་བྱེད་འཇུག་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་འཕྲོས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཉི་ཚེ་བའི་རྩོད་པ་དེ་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་ཞི་བྱེད་འཇུག་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིར་བཅོས་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཞི་བྱེད་འཇུག་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །བདུན་པ་རྩོད་པ་མཐར་བསྐྱལ་བ་ནི་འགྱེད་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་དང་གང་མང་གིས་མ་ཞི་ན་གནས་དབྱུང་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། ཞི་བྱེད་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཞི་ན་ཡང་གནས་དབྱུང་བྱེད་དེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ལྟུང་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པའི་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་འཐབ་པ་དང་མཚང་འབྲུ་བ་སོགས་ཀྱི་རྩོད་པ་བྱུང་ན་དེ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྡིགས་པ་ནན་ཏུར་བྱེད། དེས་མ་ཞི་ན་གནས་དབྱུང་བྱེད་དོ། །དགེ་འདུན་གྱིས་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ལ་ཞུགས་པ་དེའི་ཚེ་གང་ཟག་འགའ་ཞིག་ཆེད་དུ་བྱས་ནས་ཞི་བྱེད་ལ་མ་འདུས་ན་ཕྱིར་འགྱེད་ནན་ཏུར་བྱ། དེས་ཀྱང་མ་འདུས་ན་གནས་དབྱུང་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་གནས་མལ་གྱི་གཞི་ལ། ཕྱག་བྱ་བ་དང་མི་བྱ་བའི་རིམ་པ་མཚན་ནས་བརྗོད་པའི་ཚུལ། གནས་མལ་བསྟེན་པ་དངོས། འདུལ་བ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་གཉིས་ནི་གཞུང་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་འདུལ་བ་མདོར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ནི། མི་རུང་བ་དང་མཐུན་ལ་རུང་བ་དང་འགལ་བ་ནི་རུང་བ་མིན་པར་བསྡུའོ། །ཕྱི་མ་དང་མཐུན་ལ་སྔ་མ་དང་འགལ་བ་ནི་རུང་བར་རོ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། མཁས་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་འགོད་པ་དང་། བླ་མའི་བཞེད་པ་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། འདི་ལ་བཞི་སྟེ། གཞི་གང་ལ་རུང་མཐུན་བཅས་པ། རུང་མཐུན་རང་གི་ངོ་བོ། རུང་མཐུན་བཅས་པའི་དགོས་པ། རུང་མཐུན་སྦྱར་བ་ལས་དངོས་གཞི་དང་ན་སྨད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ལུང་ལས་གནང་མེད་བཀག་མེད་ལ་རུང་མཐུན་བྱ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་འདྲའི་གཞི་མི་སྲིད་ཅིང་། སྟོན་པས་གནང་བཀག་མ་བྱས་ཀྱང་གནང་བཀག་གི་བསླབ་པ་འཆའ་ན་ཁྱེད་སངས་རྒྱས་སུ་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་ལུང་གི་དགོངས་པ་ནི། རུང་མཐུན་བཅའ་བའི་གོང་ཡན་ཆད་དུ་གནང་མེད་བཀག་མེ
Chinese
说“为了堕罪”是不合理的，因为引发争论的堕罪必须存在。第六，对于寂静息诤法，有些人认为，对于没有后续争论的争端，承诺进行补救就像通过显现来平息争端一样，因为理由相同。对于有后续争论的两种短暂争端，就像通过显现来平息争端一样，也应通过承诺补救来平息争端，因为理由相同。第七，将争端推向终结，就像对于因财物而起的争端，如果不能通过显现或多数人的方式平息，就会被驱逐一样，即使其他息诤法不能平息，也会被驱逐，因为理由相同。如果基于堕罪的争端，发生了争斗、揭短等争端，为了平息这些争端，会严厉地进行威胁。如果这样还不能平息，就会被驱逐。当僧团参与平息争端时，如果有些人故意不参与平息争端，就会严厉地进行驱逐。即使这样还不参与，就会被驱逐。第五，在所有这些的基础——住所的基础上，讲述了应该做和不应该做的次第。实际的住所依止。以及简略地讲述律藏，共有三种。前两种应该从经文中了解。第三，讲述简略律藏，与不应许的相符，与应许的相违，则归为不应许。与后者相符，与前者相违，则归为应许。在这些情况下，有安立其他智者的观点和阐述上师的观点两种。首先，有些人说，这里有四种情况：在什么基础上建立应许一致？应许一致的自性是什么？建立应许一致的必要性是什么？以及从应许一致的结合中，根本和次要的过失会如何产生。第一种情况是，有些人说，经文中说，对于没有允许也没有禁止的情况，应该建立应许一致，所以应该这样做。但这是不合理的，因为不存在这样的基础。即使导师没有允许或禁止，如果承诺允许或禁止的学处，那么你就会变成佛陀了。因此，经文的意图是，在建立应许一致之前，没有允许也没有禁止。
English
It is unreasonable to say "for the sake of transgression," because the transgression that gives rise to the dispute must exist. Sixth, for the pacification of disputes by skillful means, some say that for disputes without subsequent repercussions, promising to remedy them is like pacifying them through manifestation, because the reason is the same. For both kinds of short-lived disputes with subsequent repercussions, just as disputes are pacified through manifestation, they should also be pacified through promising remedies, because the reason is the same. Seventh, bringing disputes to an end is like expelling those who, in disputes over property, cannot be pacified by manifestation or by the majority; even if other means of pacification cannot pacify them, they will be expelled, because the reason is the same. If, based on the basis of a dispute over transgression, disputes such as fighting and exposing faults arise, threats are made severely in order to pacify these disputes. If this does not pacify them, they will be expelled. When the Sangha participates in pacifying disputes, if some people deliberately do not participate in pacifying the disputes, they will be severely expelled. Even if they still do not participate, they will be expelled. Fifth, on the basis of the dwelling place, which is the basis of all of these, the order of what should and should not be done is explained. The actual reliance on a dwelling place. And the concise explanation of the Vinaya, there are three. The first two should be understood from the scriptures. Third, the explanation of the concise Vinaya is that what is in accordance with what is not permissible and contrary to what is permissible is classified as not permissible. What is in accordance with the latter and contrary to the former is classified as permissible. In these cases, there are two: establishing the views of other scholars and explaining the views of the lama. First, some say that there are four cases here: on what basis is the agreement of permissibility established? What is the nature of the agreement of permissibility itself? What is the necessity of establishing the agreement of permissibility? And how do the fundamental and secondary faults arise from the combination of the agreement of permissibility? The first case is that some say that the scriptures say that the agreement of permissibility should be established for what is neither permitted nor prohibited, so it should be done. But this is unreasonable, because such a basis does not exist. Even if the Teacher has not permitted or prohibited something, if you promise to observe the precepts of permission or prohibition, then you will become a Buddha. Therefore, the intention of the scriptures is that before establishing the agreement of permissibility, there is neither permission nor prohibition.