Tibetan
་རོ། །བསྡུས་དོན་ལ་བདུན་ཏེ། རྩོད་པའི་རྒྱུ། རྩོད་པའི་ངོ་བོ། རྩོད་པའི་དབྱེ་བ། རྩོད་པའི་ཞི་བྱེད། རྩོད་པ་འཕྲུལ་མ། ཞི་བྱེད་འཕྲུལ་མ། རྩོད་པ་མཐར་སྐྱེལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ནང་གི་རྒྱུ་དང་། ཕྱིའི་རྒྱུ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་སོགས་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེའི་གཙོ་བོ་ཡང་བདག་འཛིན་ཡིན་ནོ། །ཚོར་འདུ་གཉིས་ཀྱང་རྩོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། རྩོད་པའི་རྩ་བར་གྱུར་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིའི་རྒྱུ་ནི། དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་སོགས་བཞི་ཀ་ཡོད་དོ། །དངོས་པོའི་དོན་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཡིན་པ་ལ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་བདག་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྩོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གདམས་ངག་སོགས་གཞག་པའི་དོན་ནི། བམ་ལྔ་ལས་གདམས་ངག་གཞག་པ་དང་། གསོ་སྦྱོང་གཞག་པ་དང་། དགག་དབྱེ་གཞག་པའི་རིམ་གྱིས་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོའི་གང་ཟག་གཞག་སྟེ། དགེ་འདུན་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས་ལོགས་སུ་སྤང་བའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ལྟུང་བ་བཅས་པའི་རྩོད་པ་ནི། སྡོམ་པ་གསོ་བའི་ལྷག་མ་ཡོད་པའི་ལྟུང་བ་དེ་ཉིད་རྩོད་གཞི་ཉིད་དུ་རུང་གི ཕམ་པ་བཅབ་པ་ནི་རྩོད་གཞིར་མི་རུང་སྟེ། ཕམ་པ་འཆབ་བཅས་བྱུང་བའི་གང་ཟག་དེ་རྩོད་ཟླ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཊཱི་ཀར་སྤངས་པ་ཉིད་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་གྱུར་ན་ཡང་ཞེས་དང་། བམ་ལྔར་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་ནི་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔའི་ལྷག་མ་དག་ལས་ལྷག་མར་གྱུར་པའི་ལྟུང་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལས་ལ་མི་མཐུན་པའི་རྩོད་པ་ནི། ལས་ལ་འདུ་བ་མི་སྟེར་བའམ་འདུས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་ལས་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་པའི་ངོ་བོ་ནི། དགྲ་བོས་མི་མཐུན་པར་སྨྲས་པའི་ཚིག་གི་ཕྱིར་སེམས་གཞོལ་བས་ལན་འདེབས་པར་འདོད་པས་རྒྱུད་འཁྲུག་པ་དང་བཅས་པའི་ཀུན་སློང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་ལུང་ལས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདིར་འཐབ་པ་དང་། རྩོད་པ་དང་། མཚང་འབྲུ་བ་དང་། འགྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་འགྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྩོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་རྩོད་པར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལུང་ལས། འགྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་དགེ་བ་དང་བཅས་ལུང་མ་བསྟན་དང་བཅས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྒྱུ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ
Chinese
若。归纳起来有七点：争论的起因、争论的本体、争论的分类、争论的平息、虚假的争论、虚假的平息、争论的终结。第一点有内在的起因和外在的起因两种。第一种是贪欲、嗔恨等根本烦恼，其中最主要的是我执。感受和认知也是争论的起因，如《俱舍论》所说：“因为是争论的根本。”外在的起因有四种，即对事物本性的错误理解等。事物的意思是，例如，声音是无常的，却说声音是常的；一切法都是无我的，却争论说取蕴是有我的。关于安立教诫等的意思是，在《五分律》中，通过安立教诫、安立布萨、安立遮罪的次第，安立驱逐罪人，即从僧团的自性中分离出去。关于有罪的争论是，有剩余戒律可恢复的罪行本身可以作为争论的基础，但隐瞒堕罪则不能作为争论的基础，因为出现隐瞒堕罪的人不能作为争论的对手。在注疏中说，即使从舍弃之处到成为他方的立场。在《五分律》中，有罪是指五类罪行中剩余的罪行。关于与业不合的争论是，不给予参与羯磨的机会，或者即使参与了也阻止说不要做这样的羯磨。第二，争论的本体是，因为敌方说了不合意的话，心随之而动，想要回答，内心烦乱的意乐。有些人认为，经文中说，依靠它，在这里争斗、争论、揭短、赌博，为了赌博而争论。如果这样，就犯了相违的过失。答：没有过失，因为争论的结果被称为争论。又，经文中说，为了赌博而争论，那是不善和无记的。如果这样，就犯了相违的过失。答：没有过失，因为是就起因而说的。第三，
English
Ro. In summary, there are seven points: the cause of disputes, the essence of disputes, the classification of disputes, the pacification of disputes, false disputes, false pacification, and the conclusion of disputes. The first point has two causes: internal and external. The first is the fundamental afflictions such as desire and anger, and the most important of these is self-grasping. Feelings and perceptions are also the cause of disputes, as stated in the Treasury of Knowledge: "Because it is the root of disputes." The external causes are four, such as the wrong understanding of the nature of things. The meaning of things is, for example, saying that sound is permanent when it is impermanent; arguing that the aggregates of grasping are with self when all dharmas are without self. The meaning of establishing precepts, etc., is that in the Vinaya in Five Parts, by establishing precepts, establishing Uposatha, and establishing the order of expelling sins, the person who expels sins is established, that is, separated from the nature of the Sangha. The dispute with sins is that the sins that have remaining precepts to be restored can be the basis of the dispute, but concealing defeat cannot be the basis of the dispute, because the person who has concealed defeat cannot be the opponent of the dispute. In the commentary, it is said that even from the place of abandonment to the position of becoming the other side. In the Vinaya in Five Parts, having sins refers to the remaining sins of the five types of sins. The dispute that is not in harmony with the karma is that the opportunity to participate in the karma is not given, or even if they participate, they are prevented from saying not to do such karma. Second, the essence of the dispute is that because the enemy has said unpleasant words, the mind moves with it, wanting to answer, the intention of the mind being disturbed. Some people think that the scriptures say that relying on it, here fighting, arguing, exposing shortcomings, gambling, arguing for the sake of gambling. If so, it is a fault of contradiction. Answer: There is no fault, because the result of the dispute is called the dispute. Also, the scriptures say that arguing for the sake of gambling is unwholesome and neutral. If so, it is a fault of contradiction. Answer: There is no fault, because it is said in terms of the cause. Third,
Tibetan
་པ་དབྱེ་བ་ལ། རགས་པའི་དབྱེ་བ་དང་། ཞིབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། འགྱེད་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ། མི་གདམས་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ། ལྟུང་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ། བྱ་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་དེ། འགྱེད་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་གཅིག མི་གདམས་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ལྔ། ལྟུང་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་བཞི། བྱ་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་གཅིག་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་གདམས་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ལྔར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེ་ལ་རྒྱུ་བཅས་དང་རྒྱུ་མེད་གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་གིས་གླེང་བའི་ལྟུང་བ་དེ་ཡོད་པའོ། །རྒྱུ་མེད་ནི་གང་གིས་གླེང་བའི་ལྟུང་བ་དེ་ཉིད་མེད་པའོ། །དེ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞི་མེད་པ་དང་། གཞི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་དབང་ཉིད་དང་། ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང་། སྨྱོས་པས་བྱས་པ་རྣམས་སོ། །ལྟུང་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་བཞི་ནི། འདི་ལ་ཉེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་པ་གཉིས་ལས། ཤེས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱིར་མ་འཕྲོས་པ་དང་། ཉི་ཚེ་བ་དང་། དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་པས་སོ། །ཞི་བྱེད་གང་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞི་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ། རྩོད་པ་གང་ཞི་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཇུག་པའི་གཞིར་གྱུར་པ། རྩོད་པ་སོ་སོ་ལ་ཞི་བྱེད་སོ་སོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བབས་པ་དང་ཤི་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེས་རྩོད་པ་རང་ཞིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱ་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འཇུག་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་སྡོམ་ནི། མངོན་སུམ་དྲན་པ་མ་མྱོས་དང་། །གང་མང་དང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད། །རྩྭ་རྣམས་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། །ཁས་བླངས་པ་ནི་བྱ་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་བདུན་ལས། འགྱེད་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཞི་བྱེད། གང་མང་གི་ཞི་བྱེད་གཉིས་འཇུག་ལ། དང་པོ་ལ་བརྒྱད་དེ། རྒོལ་དང་གཟུ་དང་དགེ་འདུན་གཞི་པོ་དང་། །གསལ་བ་དང་ནི་གསལ་བའི་གསལ་བ་དང་། །དགེ་འདུན་གཞན་དང་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་དང་། །གནས་བརྟན་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཚོགས་པར་དབྱུང་བའི་མངོན་སུམ། གཟུ་བོའི་མངོན་སུམ། དགེ་འདུན་གཞི་པོའི་མངོན་སུམ། གསལ་བའི་མངོན་སུམ། གསལ་བའི་གསལ་བའི་མངོན་སུམ། དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ། སྡེ་སྣོད་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ། གནས་བརྟན་མཐུ་ལྡན་གྱི་མངོན་སུམ་རྣམས་ཏེ་སྔ་མ་སྔ་མས་མ་ཞི་ན་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །གང་མང་གི་ཞི་བྱེད་ནི། མངོན་སུམ་གྱིས་ཞི་བར་མ་ནུས་ན། དགེ་འདུན་ག
Chinese
的区别有粗略的区别和详细的区别两种。第一种有四种：为分配而争论，为不选择而争论，为堕落而争论，为事务而争论。第二种有十一种：一种为分配而争论，五种为不选择而争论，四种为堕落而争论，一种为事务而争论。不选择而争论变成五种的原因是：它有带原因和不带原因两种。第一种是：以某事为理由而谈论的堕落存在。没有原因是：以某事为理由而谈论的堕落不存在。这有四种：没有基础，以基础为依据进行追究，不依赖于事后弥补，以及因疯狂而做。为堕落而争论有四种：对此，要么不认识罪过的自性，要么认识。在认识中又有三种：不外扬，小部分，以及与整个僧团有关。平息者，哪些会成为所有争论的平息者？争论，哪些会成为所有平息者进入的基础？对各个争论分别显示各自的平息方法。第一种，比如降落和死亡，因为它们使争论自然平息。第二种，是为事务而争论，因为一切平息都是为了事务而争论才开始的。第三种的总结是：现量、忆念、未疯狂，多数和自性，如铺草一般，承认即是事务。如是七种。为分配而争论，适用现量的平息和多数的平息两种。第一种有八种：辩论者、仲裁者、僧团根本、明了、明了的明了、其他僧团、持律者、具神通的长老的现量。如是，集会中推出的现量，仲裁者的现量，僧团根本的现量，明了的现量，明了的明了的现量，其他僧团的现量，持律者的现量，具神通长老的现量等，如果前面的不能平息，就用后面的来平息。多数的平息是：如果不能用现量来平息，那么僧
English
The distinctions are twofold: coarse distinctions and detailed distinctions. The first has four types: disputes for distribution, disputes for non-selection, disputes for transgression, and disputes for business. The second has eleven types: one dispute for distribution, five disputes for non-selection, four disputes for transgression, and one dispute for business. The reason why disputes for non-selection become five is that they have two types: with cause and without cause. The first is: the transgression that is talked about with a reason exists. Without cause is: the transgression that is talked about with a reason does not exist. This has four types: without basis, relying on the basis to pursue, not depending on subsequent remedies, and done due to madness. Disputes for transgression have four types: in this, either not knowing the nature of the offense itself, or knowing. Among those who know, there are three types: not spreading outwards, a small part, and related to the entire Sangha. Pacifiers, which will become the pacifiers of all disputes? Disputes, which will become the basis for all pacifiers to enter? Showing each pacification method separately for each dispute. The first, such as falling and death, because they naturally pacify the dispute. The second is disputes for business, because all pacifications are said to begin with disputes for business. The summary of the third is: direct perception, mindfulness, not being mad, majority and self-nature, like spreading grass, and acknowledgment is business. Thus, there are seven types. For disputes for distribution, both the pacification of direct perception and the pacification of the majority apply. The first has eight types: the direct perception of the debater, the arbitrator, the Sangha's root, clarity, clarity of clarity, other Sanghas, the Vinaya holder, and the elder with power. Thus, the direct perception put forth in the assembly, the direct perception of the arbitrator, the direct perception of the Sangha's root, the direct perception of clarity, the direct perception of clarity of clarity, the direct perception of other Sanghas, the direct perception of the Vinaya holder, the direct perception of the elder with power, etc. If the former cannot pacify, the latter will pacify. The pacification of the majority is: if it cannot be pacified by direct perception, then the Sangha