Tibetan
དུ་འཆབ་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གང་འཆབ་པའི་ངོ་བོ་ནི། དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཡིན་པ་རང་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བ། ངོ་བོ་དྲན་ནམ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའོ། །རང་རྒྱུད་ལ་བྱུང་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷག་མ་བཅབས་པས་ལྟུང་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བསམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་དང་ཀུན་སློང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་གཞི་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞིག་དགོས་ལ། ཀུན་སློང་ནི་ལྷག་མ་འཆབ་འདོད་དང་ལྡན་པའམ། མཐོལ་བའི་སེམས་མེད་པ་ཡན་ལག་ཏུ་རུང་སྟེ། མཐོལ་སེམས་མེད་པ་ཡང་འཆབ་སེམས་དང་འདྲ་སྟེ། འཆབ་པའི་སེམས་མ་བཏང་བ་ནི་དེའི་སེམས་ཉིད་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་ནི་འཆབ་པར་རྩོམ་པའོ། །འདིར་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ནི་མི་དགོས་ཏེ། བྱ་རྒྱུ་མ་བྱས་པའི་ལྟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐར་ཐུག་ནི་ཉིན་ཞག་ཕྱི་མའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་སྟེ། སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་བར་བཅབས་ཀྱང་ལྷག་མ་བཅབས་པའི་ཉེས་པ་སྤོ་བ་སྤྱོད་དགོས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། བསླབ་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་སྐབས་སུ་ལྟུང་བ་གླེང་བའི་སྤྱིའི་དོན་ལ་གཉིས་ལས་དགོས་དོན་ནི། ལྟུང་བ་དྲན་པ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིར་བཅོས་འབྱུང་བ་དང་། དེ་ལས་ལྟུང་བ་དག་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཐོབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །བསྡུས་དོན་ལ་བདུན་ལས། དང་པོ་ཡུལ་གང་ལ་གླེང་བ་ནི། སྡེ་ལྔའི་སྡོམ་པ་གསོ་རུང་དང་ལྡན་པ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། ལུས་ཐ་མལ་དུ་གནས་པ། གནས་དབྱུང་མ་ཡིན་པ། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་མ་སོང་བ། ནད་པ་མ་ཡིན་པ། འབྱེད་ནུས་མ་ཡིན་པ་སྟེ་བདུན་ལྡན་པའོ། །རྟེན་ནི། བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ། ལྟ་བ་མཐུན་པ། མཚན་མཐུན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། ལུས་ཐ་མལ་དུ་གནས་པ། ནད་པའམ་དེས་བསྐོས་པ་མ་ཡིན་པ། ཡུལ་དེ་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ལེགས་པར་ཤེས་པ་སྟེ་བརྒྱད་ལྡན་གྱིས་སོ། །གནས་ནི། སྤྱིར་བཏང་ལ་དབེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གླེང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐའ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ལུང་ལས་ཆོས་བཞིན་ལྟུང་བ་གང་གིས་གླེང་བར་བགྱི། ཉེ་བར་འཁོར་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་བཞིན་ལྟུང་བ་དེ་གང་དུ་དྲན་པར་བགྱི། ཉེ་བར་འཁོར་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུའོ། །ཞེས་པ་དང་། གླེང་བ་པོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ནན་ཏུར་བྱེད་པ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་དབེན་པར་གླེང་། ནན་ཏུར་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་
Chinese
为了不发生隐瞒，所隐瞒的自性是：僧众剩余罪，是从自身相续中产生的。自性是忆念或犹豫不决。必须是从自身相续中产生的，因为隐瞒他人相续的剩余罪，说是会犯堕罪。从意乐方面来说，有认识和动机两种，第一是对于那个基础没有错乱，动机是具有想要隐瞒剩余罪的想法，或者没有坦白的念头也可以作为支分，因为没有坦白的念头也和隐瞒的念头一样，因为没有舍弃隐瞒的念头就是那个念头本身，所以这样说。加行是开始隐瞒。这里不需要身语的表达，因为是未作应作的堕罪。究竟是第二天早晨的曙光出现，因为在曙光未出现之前隐瞒，也不会发生需要实行转移隐瞒剩余罪的罪过。在完全修学戒律的时候，关于宣说堕罪的总义有二，其中必要是：忆念堕罪，并且依靠它而产生忏悔，由此清净堕罪，以及获得守护戒律的十种利益。总共有七种归纳要义，第一是在何处宣说，是具有五类戒律的律仪可以恢复、安住于觉性自性、身体安住于平常状态、不是被驱逐者、没有走向非佛法的一方、不是病人、不是不能分辨者，这七者都具备。所依是：具有清净的比丘戒的修习者，见解相同，名称相同，具有三种名称，安住于地自性，身体安住于平常状态，不是病人或者被病人所委托者，对于那个地方发生堕罪非常了解，这八者都具备。地点是：一般来说，应该在寂静的地方宣说，不要在边地宣说。因为这样说过。那么，按照律经，应该由谁来宣说如法的堕罪呢？在近处围绕的僧众之中。这样说，如法的堕罪应该在哪里忆念呢？在近处围绕的僧众之中。这样说，宣说者自己也是如此。如果有人说这和上面所说相违背，那么没有过失，没有与呵责相关的堕罪在寂静处宣说，与呵责相关的
English
In order to prevent concealment, the nature of what is concealed is: the remaining sins of the Sangha, which arise from one's own continuum. The nature is recollection or hesitation. It must arise from one's own continuum, because concealing the remaining sins of another's continuum is said to be a cause of falling. In terms of intention, there are two: recognition and motivation. The first is that there should be no confusion about that basis, and the motivation is to have the desire to conceal the remaining sins, or the absence of a confession mind can also be a branch, because the absence of a confession mind is the same as the intention to conceal, because not abandoning the intention to conceal is that intention itself, so it is said. The action is to begin to conceal. Here, there is no need for physical or verbal expression, because it is a sin of not doing what should be done. The ultimate is the appearance of dawn on the next morning, because if one conceals before dawn, it will not be necessary to practice transferring the fault of concealing the remaining sins. When fully studying the precepts, there are two general meanings of speaking about transgressions, of which the necessity is: remembering transgressions, and relying on them to generate repentance, thereby purifying transgressions, and obtaining the ten benefits of guarding the precepts. There are seven condensed meanings in total. The first is where to speak, which is to have the discipline of the five classes that can be restored, abiding in the nature of awareness, the body abiding in a normal state, not being expelled, not going to the side of non-Dharma, not being sick, and not being unable to distinguish, these seven are all possessed. The basis is: a practitioner of pure Bhikshu vows, having the same view, the same name, having three names, abiding in the nature of the earth, the body abiding in a normal state, not being sick or entrusted by the sick, being very knowledgeable about the occurrence of transgressions in that place, these eight are all possessed. The place is: generally speaking, it should be spoken in a quiet place, not in a border area. Because it has been said. Then, according to the Vinaya, who should speak about the Dharma-like transgressions? In the midst of the Sangha nearby. It is said, where should the Dharma-like transgressions be remembered? In the midst of the Sangha nearby. It is said, the speaker himself is also the same. If someone says that this contradicts what was said above, then there is no fault, transgressions that are not related to rebuke are spoken in a quiet place, related to rebuke
Tibetan
ལྟུང་བ་རྣམས་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་གླེང་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་གླེང་བ་ནི། དབྱར་གནས་པའི་དུས་མ་ཡིན་པ་སེམས་གཏད་བཟོད་པའི་དུས་སུ་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཚུལ་ནི། གླེང་བྱེད་དེས་བསམ་པར་འོས་པ་རྣམས་བསམས། བརྟགས་པར་འོས་པ་རྣམས་བརྟགས། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་སྔོན་དུ་གཏང་། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་གླེང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་བསམ་པར་འོས་པ་རྣམས་བསམས་ཞེས་པའི་དོན་ནི། རང་ཉིད་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་གླེང་མི་གླེང་བརྟག་པའོ། །བརྟག་པར་འོས་པ་བརྟགས་ཅེས་པ་ནི། གང་ཟག་དེ་ལ་གླེང་རིགས་མི་རིགས། དུས་དེར་གླེང་རིགས་མི་རིགས། གནས་དེར་གླེང་རིགས་མི་རིགས་བརྟག་པའོ། །དེའི་དུས་སུ་གླེང་བྱ་དེས་ཀྱང་གླེང་བྱེད་དེ་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་གླེང་མི་གླེང་བརྟགས་ནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་གླེང་ན་གླེང་བ་པོ་འདི་བདག་གིས་ལེགས་པར་རྙེད་དོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་གླེང་བ་དེ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །གླེང་ནས་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཚུལ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གླེང་བའི་སྐབས་འབྱེད་མི་འབྱེད་གཉིས་ལས། སྐབས་མི་འབྱེད་པ་དེ་ལ། མཐའ་དག་ལ་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་དང་། ཕྱོགས་འགའ་ལ་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་བཞམས་བསྒོ་སོགས་བཟློག་པ་ལྔ་བྱེད། དེས་མ་བཏང་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་ལྷག་མར་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མ་བཞི་བཏུད་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་ལ་སྨད་པ་ནན་ཏུར་བྱེད། དེས་མ་བཏང་ན་གནས་དབྱུང་བྱེད་དེ། འཐབ་ཀྲོལ་ལ་འབད་པས་མ་ལོག་པ་ལ་གནས་དབྱུང་བྱེད་པའི་འདུལ་བ་མདོར་བསྡུས་སྦྱར། ཕྱོགས་འགའ་ལ་སྐབས་མི་འབྱེད་ན་དང་པོ་བརྗོད་བཅས་བྱེད། དེའི་རྗེས་ལ་གདམས་ངག་གཞག དེའི་མཐའ་ལ་མ་བཏང་ན་གསོ་སྦྱོང་གཞག དེ་ནས་དགག་དབྱེ་གཞག་པར་བྱེད། དེས་ཀྱང་མ་བཏང་ན་དགེ་འདུན་ལ་བརྙས་པ་ཡིན་པས་ཕྱིར་འགྱེད་ནན་ཏུར་བྱེད། དེས་མ་བཏང་ན་གནས་དབྱུང་བྱེད་དེ། བསྡིག་པ་ནན་ཏུར་བྱས་ནས་མ་བཏང་བ་ལ་གནས་དབྱུང་བྱེད་པ་གང་ཞིག རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། སྐབས་ཕྱེ་བ་དེ་ལ་མཉན་པ་དང་མི་མཉན་པ་གཉིས། མི་མཉན་པ་དེ་ལ་དང་པོར་ཕུར་བཅས་བྱེད། དེ་ལ་མ་བཏང་ན་གདམས་ངག་གཞག་པ། གསོ་སྦྱོང་གཞག་པ། དགག་དབྱེ་གཞག་པ་བྱེད་ཅེས་གསུངས། བམ་ལྔ་ལས་ནི། ཕྱོགས་འགའ་དང་ཐ་དད་གང་ལ་སྐབས་མ་ཕྱེ་ཡང་དང་པོར་གདམས་ངག་གཞག དེས་མ་བཏང་ན་གསོ་སྦྱོང་གཞག དེས་མ་བཏང་ན་དགག་དབྱེ། དེས་ཀྱང་སྐབས་མི་འབྱེད་ན། བཞམས་བསྒོ་སོགས་བཟློག་པ་ལྔ་བྱ་སྟེ། དེའི་མཐའ་ལ་མི་གཏོང་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་དགེ་འདུན་
Chinese
因此，罪过要在僧团中坦白。那么，在什么时候坦白呢？不是在安居的时候，而是在安心忍受的时候进行。如何进行呢？坦白者应当思考应该思考的事情，审查应该审查的事情，事先运用正念和正知，以慈悲心进行坦白。其中，思考应该思考的事情，意思是审查自己是否如法地坦白。审查应该审查的事情，意思是审查对这个人是否应该坦白，在那个时候是否应该坦白，在那个地方是否应该坦白。在那时，被坦白者也应当审查坦白者是否如法地坦白，如果如法地坦白，就应当以“我找到了一个好人”的想法接受坦白。坦白之后如何做呢？有些人说，坦白的情况分为允许和不允许两种。不允许的情况又分为完全不允许和部分不允许两种。对于第一种情况，进行五种遮止，即呵责、劝诫等。如果对方不放弃，就会变成令人不悦的剩余。对于接续四种剩余的比丘，要严厉地呵斥。如果对方不放弃，就驱逐出僧团。简而言之，对于努力争斗而不悔改的人，要结合驱逐出僧团的律条。如果对某些方面不允许，首先进行有谴责的宣告，之后给予教诲，最后如果不放弃，就进行布萨，然后进行自恣。如果这样还不放弃，就是对僧团的侮辱，因此要严厉地驱逐。如果这样还不放弃，就驱逐出僧团。对于严厉地惩罚后还不放弃的人，为什么要驱逐出僧团呢？因为理由相同。允许的情况分为听从和不听从两种。对于不听从的情况，首先进行附加惩罚，如果这样还不放弃，就给予教诲，进行布萨，进行自恣。五卷本中说：无论对某些方面还是对其他方面不允许，首先给予教诲，如果这样还不放弃，就进行布萨，如果这样还不放弃，就进行自恣。如果这样还不允许，就进行五种遮止，即呵责、劝诫等。如果最终还不放弃，就会成为令人不悦的僧团。
English
Therefore, transgressions should be confessed within the Sangha. So, when should one confess? Not during the summer retreat, but during the time of entrusting the mind and enduring. How should it be done? The confessor should contemplate what should be contemplated, examine what should be examined, precede with mindfulness and awareness, and confess with a mind of loving-kindness and compassion. Among these, contemplating what should be contemplated means examining whether one is confessing in accordance with the Dharma. Examining what should be examined means examining whether it is appropriate to confess to that person, whether it is appropriate to confess at that time, and whether it is appropriate to confess in that place. At that time, the one being confessed to should also examine whether the confessor is confessing in accordance with the Dharma, and if the confession is in accordance with the Dharma, they should accept the confession with the thought, "I have found a good person." After confessing, what should be done? Some say that the situation of confession is divided into two types: allowing and not allowing. The situation of not allowing is further divided into completely not allowing and partially not allowing. For the first case, five types of prevention are performed, such as rebuke and admonition. If the other person does not give up, it will become an unpleasant residue. For a Bhikshu who continues with the four residues, severe condemnation is carried out. If the other person does not give up, they are expelled from the Sangha. In short, for those who strive for conflict and do not repent, the Vinaya Sutra for expulsion from the Sangha is applied. If it is not allowed in some aspects, first a declaration with censure is made, then instructions are given, and finally, if they do not give up, a Uposatha is held, and then a Pravāraṇā is held. If they still do not give up, it is an insult to the Sangha, so severe expulsion is carried out. If they still do not give up, they are expelled from the Sangha. Why are those who are severely punished and do not give up expelled from the Sangha? Because the reasons are the same. The situation of allowing is divided into listening and not listening. For the situation of not listening, first an additional punishment is given. If they do not give up, instructions are given, a Uposatha is held, and a Pravāraṇā is held. It is said in the five volumes that whether it is not allowed in some aspects or in other aspects, first instructions are given. If they do not give up, a Uposatha is held. If they do not give up, a Pravāraṇā is held. If they still do not allow it, five types of prevention are carried out, such as rebuke and admonition. If they finally do not give up, it will become an unpleasant Sangha.