Tibetan
འི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གང་ཟག་དམན་པ་ལྟུང་བ་བྱས་ནས། རང་ཉིད་ཕྱིར་མི་འཆོས་པ་ལ་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་ཕྱིར་འཆོས་སུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དུ། གླེང་བྱེད་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས། བརྟག་རྣམ་པར་བརྟགས། དཔྱད་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་དང་པོར་སྐབས་འབྱེད་དུ་གཞུག སྐབས་མི་འབྱེད་ན། ཁྱེད་ལ་བརྗོད་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་པས། གཞན་དུ་མ་འགྲོ་ཞིག་ཅེས་བརྗོད་བཅས་བྱ། བྱས་ཀྱང་སྐབས་འབྱེད་དུ་མ་འདོད་ན། དེ་ལ་གདམས་ངག་མི་སྦྱིན། གཏམ་མི་བྱ། དེས་ཀྱང་འབྱེད་དུ་མི་འདོད་ན། གསོལ་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་གསོ་སྦྱོང་གཞག དེས་ཀྱང་འབྱེད་པར་མ་འདོད་ན་དགག་དབྱེ་གཞག དེས་ཀྱང་འབྱེད་དུ་མ་འདོད་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ཡིན་པས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བསྒོ་བའི་ལས་བྱ། དེས་ཀྱང་གཏང་དུ་མ་འདོད་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་རོ། །སྐབས་ཕྱེ་ནས་མཉན་པར་མི་བྱེད་ན། རྟ་དམུ་རྒོད་ཕུར་པས་བཏགས་པ་བཞིན། ཁྱོད་ལ་ལྟུང་བ་འདི་བྱུང་ངོ་ཞེས་ལྟུང་བ་བཀལ་ཏེ་གཏང་བ་ཕུར་བཅས་བྱའོ། །སྐབས་ཕྱེ་ནས་ལྟུང་བ་བྱུང་མ་བྱུང་ལ་མ་འཆམས་ན་དཔང་པོ་ཡོད་ན་དཔང་པོ་ལ་དྲི། དཔང་པོ་བདེན་པ་མཐོང་བའམ། ཡོན་ཏན་ཆེར་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་གླེང་བྱ་བདེན་པར་བཅད་ན་གླེང་བྱ་ལ་དག་པ་སྦྱིན། ད་དུང་གླེང་ན་གླིང་བྱེད་ལ་ཕྱིར་འགྱེད་ནན་ཏུར་བྱ། གླེང་བྱེད་བདེན་པར་བཅད་ནས་ལྟུང་བ་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ན། མ་མཐོང་བ་གནས་དབྱུང་བྱ། ལྟུང་བ་དེ་འདྲས་ཐར་པ་ལ་མི་སྒྲིབ་ཟེར་ན། སྡིག་ལྟ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བསྒོ་བའི་ལས་བྱ། དེས་མ་བཏང་ན་སྡིག་ལྟ་ཅན་གནས་ནས་དབྱུང་བར་བྱ། ལྟུང་བ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ནས་བཤགས་བྱ་ཡན་ཆད་ཕྱིར་མི་འཆོས་ན་ཕྱིར་མི་འཆོས་པ་གནས་ནས་དབྱུང་བར་བྱ། ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པས་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཚོལ་བ་དང་མཐུན་པ་སྦྱིན། ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིར་འཆོས་ནས་ལྟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོས་བྱེད་དུ་གཞུག འཐབ་ཀྲོལ་བྱེད་པ་ལ་བསྡིག་པ་ལ་སོགས་པས་བཟློག་ཀྱང་མ་ལོག་ན་གནས་ནས་དབྱུང་། རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པས་མ་ཞི་ན་གནས་ནས་དབྱུང་། འཐབ་ཀྲོལ་གྱི་རྒྱུ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་གནས་ནས་དབྱུང་། དགེ་སློང་མ་དང་འདྲེ་ཞིང་གནས་པ་གནས་ནས་དབྱུང་སྟེ། འདི་བཞི་བྱ་བ་དམན་པ་འཕྲོ་གཅོད་དུ་འཇུག་པའི་ནན་ཏུར་རོ། །དེར་གནས་ནས་ཕྱུང་བ་དེ་དག་གིས་དབྱེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་ན་ལས་བྱེ་བ་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བའི་དགེ་འདུན་གཟུ་བོར་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་དང་མངོན་ལྡང་སོགས་
Chinese
之故。第二是，对于劣者造罪后，自己不忏悔，而由他人令其忏悔之故。具足能谏者之相，详细观察，仔细审查后，首先令其进入辩论。若不辩论，则说：“你有什么要说的，不要去别处。”说了也不想辩论，则不给予教诲，不说话。若仍不愿辩论，则以四羯磨安立布萨。若仍不愿辩论，则安立呵责。若仍不愿辩论，则因心怀不悦而作劝诫业以遣除。若仍不愿舍弃，则成为僧残。辩论后不听受，如以橛系缚桀骜不驯之马，应宣告：“你犯了此罪。”然后施以罪罚并驱逐。辩论后，若对是否犯戒一事意见不合，若有证人，则询问证人。若证人见真实，或具大功德者断定所谏者为真，则给予所谏者清净。若继续争论，则应严厉遣责谏者。若断定谏者为真，并说未见罪行，则应驱逐未见者。若说此罪不障解脱，则应作劝诫业以遮止邪见。若不舍弃邪见，则应驱逐具邪见者。若承认有罪，直至忏悔前仍不忏悔，则应驱逐不忏悔者。若承认后以言语狡辩，则应给予与其本质相符之物。若承认后忏悔，则应令其进行相应之忏悔。对于争斗者，即使以恐吓等手段制止仍不停止，则应驱逐。若因辩论而无法平息争端，则应驱逐。若亲近争斗之因，则应驱逐。与比丘尼交往并居住者，则应驱逐。此四者是严厉执行断绝下劣行为之手段。在那里，那些被驱逐者若以分别心在结界内进行不同的羯磨，则成为破羯磨。因此，不偏袒任何一方的中立僧众应行礼、现前等。
English
Therefore. Secondly, it is because a lesser person commits an offense and does not repent himself, but is made to repent by another person. Possessing the characteristics of a qualified admonisher, one should examine thoroughly and scrutinize carefully, and first have him enter into debate. If he does not debate, then say, "You have something to say, do not go elsewhere." Even if he does, if he does not want to debate, then do not give him instruction, do not speak. If he still does not want to debate, then establish the Uposatha with the four acts of confession. If he still does not want to debate, then establish censure. If he still does not want to debate, then because he is displeased, perform the act of admonishment to dispel it. If he still does not want to give up, then he becomes a Sanghavasesa. If, after debating, he does not listen, like a wild horse tied with a peg, one should declare, "You have committed this offense." Then inflict punishment and expel him. If, after debating, there is disagreement as to whether an offense has been committed, if there are witnesses, then ask the witnesses. If the witnesses see the truth, or if one with great qualities determines that the admonished is true, then give the admonished purity. If he continues to argue, then the admonisher should be severely rebuked. If the admonisher is determined to be true and says that he has not seen the offense, then the one who has not seen it should be expelled. If he says that such an offense does not obstruct liberation, then the act of admonishment should be performed to prevent wrong views. If he does not abandon wrong views, then the one with wrong views should be expelled. If he admits to having committed an offense and does not repent until the time of confession, then the one who does not repent should be expelled. If, after admitting, he uses words to deceive, then one should give something that is in accordance with his nature. If, after admitting, he repents, then he should be made to perform the corresponding repentance. If one is fighting and does not stop even when restrained by threats, etc., then he should be expelled. If the dispute cannot be resolved through debate, then he should be expelled. If one is close to the cause of fighting, then he should be expelled. One who associates with and lives with a Bhikkhuni should be expelled. These four are strict measures to cut off inferior conduct. There, if those who have been expelled perform different karmas within the boundary with a divisive mind, then it becomes a broken karma. Therefore, the neutral Sangha who do not side with either party should pay homage, manifest themselves, etc.
Tibetan
ཀྱི་གུས་པ་དང་གཏམ་མི་བྱ། དགེ་སློང་མས་མངོན་ལྡང་ཙམ་དང་དགེ་བསྙེན་གྱིས་བསོད་སྙོམས་སྟེར་བ་ཙམ་མ་གཏོགས། ཕྱག་དང་གཏམ་སྨྲ་བ་སོགས་མི་བྱ་བར་ཚར་གཅད་དོ། །གལ་ཏེ་བཟོད་པར་གསོལ་ན། གསོལ་བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བཟོད་པ་བླངས་ཏེ། མཐུན་པ་དང་མཐུན་པའི་གསོ་སྦྱོང་བྱིན་ནས་གསོ་སྦྱོང་ལྷན་ཅིག་བྱས་པས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཐོབ་བོ། །དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་རྩོད་པར་གྱུར་ན་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ཀྱིས་ཞི་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆང་འཐུང་བ་ལྟུང་བ་ཡིན་མིན་རྩོད་ན། འགྱེད་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དང་གང་མང་གིས་ཞི་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ནན་ཏུར་བྱས་པས་རིགས་མི་རིགས་ལ་རྩོད་པ་བྱུང་ན། མངོན་སུམ་དང་དྲན་པས་འདུལ་བ་དང་། མ་སྨྱོས་པས་འདུལ་བ་སྦྱིན། ཆང་འཐུང་མ་འཐུངས་ལ་བརྟེན་ནས་རྩོད་པ་བྱུང་ན། ལྟུང་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ཀྱིས་ཕྱིར་བཅོས་ཏེ། རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་མ་འཕྲོས་ན་ཁས་བླངས་པས་ཕྱིར་བཅོས། འཕྲོས་ན་བཅས་པའི་ཉི་ཚེ་བ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱིར་བཅོས། དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་ན་རྩྭ་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་བཤགས་པའི་ཕྱིར་བཅོས་པ་བྱའོ། །སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་བདུན་ལ་ནན་ཏུར་མི་བྱ་སྟེ། ས་གའི་ལྷས། མདོ་སྡེ་འདུལ་བ་མངོན་པ་རྣམས། །མཁས་ཤིང་གྲགས་དང་ལྡན་པ་དང་། །བསོད་ནམས་ལྡན་པ་ལ་སོགས་ནི། །བསྐྲད་ཅིང་བཀར་བར་འོས་པ་མིན། །གང་ཕྱིར་འདི་དག་མུ་སྟེགས་ཀྱི། །རིག་དྭགས་སྐྲག་བྱེད་སེངྒེའི་བུ། །འདི་དག་ཁྱིམ་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །སྟོན་པའི་བློ་ཡིས་རབ་དྭངས་བསྐྱེད། །འདི་དག་རྣམས་ཀྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་། །མཛེས་བྱེད་ཁྱུ་མཆོག་སྒྲ་སྒྲོགས་བཞིན། །དེ་བས་འདི་དག་སྨད་ན་ནི། །རང་གི་བསྟན་པ་སྨད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བུ་སྟོན་གྱི་ལེགས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་དོན་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་ལ་དོན་བརྒྱད་དེ། དབྱེ་བ། བསྡུ་བ། མཚན་ཉིད། སྔོན་འགྲོའི་ཆོས། མཇུག་གི་ཆོ་ག ནན་ཏུར་གང་བྱ་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་བ། སྒྲ་བཤད་ལ། ནན་ཏུར་བྱ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག་ནན་ཏུར་ལ་དབྱེ་ན་བཅོ་ལྔ་སྟེ། བསྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི། གནས་དབྱུང་བདུན། ལྷུང་བཟེད་ཁ་དབུབ། དགེ་ཚུལ་བསྙིལ་བ། གསོ་སྦྱོང་གཞག་པ། དགག་དབྱེ་གཞག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། ལྷུང་བཟེད་ཁ་དབུབ་དང་དགེ་ཚུལ་བསྙིལ་བ་ནི་ནན་ཏུར་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཊཱི་ཀར་འདི་དག་ནི་ཡང་དག་པར་བསྡམ་པར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་བཅོལ་བར་བྱ
Chinese
不应行恭敬礼，也不应交谈。比丘尼仅仅是现身，沙弥尼仅仅是给予布施，除此之外，不应行礼和说话等，应予以制止。如果请求宽恕，则以请求和四种羯磨的方式获得宽恕，给予随顺和随顺的布萨，一起进行布萨，从而获得自然安住。如果依靠这些而发生争论，则应以止诤法来平息争论。例如，如果争论饮酒是否为堕罪，因为是因财物而争论，所以应以现前和多数来平息。如果对此进行强行追究，导致发生关于种姓是否清净的争论，则应施予以现前和忆念来调伏，以及未疯狂来调伏。如果因饮酒与否而发生争论，则应以堕罪之争的止诤法来纠正。如果争论不超出前后的双方，则以承认来纠正。如果超出，则以现前来纠正所制定的细微戒条。如果与整个僧团有关，则应像铺草一样，互相之间进行忏悔来纠正。对于持藏者等七种人，不应强行追究。萨迦班智达说道：“经、律、论三藏，精通且具名声者，以及具有福德者等，不应驱逐和惩罚。因为这些人是能使外道，智者恐惧的狮子之子。这些人即使成为在家众，也能以佛陀的智慧产生极大的清净。这些人能像美化寺庙的牛王发出吼声一样。因此，如果诋毁这些人，就是诋毁自己的教法。”这是布顿的善说。第二，详细解释各自的意义，共有八个方面：分类、总结、定义、前行法、结尾仪轨、强行追究的原因、词源学，以及强行追究的方式。第一，有些人将强行追究分为十五种：四种是违犯，七种是驱逐，倒覆钵器，驱逐沙弥，停止布萨，停止随意事。这种说法不合理，因为倒覆钵器和驱逐沙弥不应属于强行追究，因为在论疏中说，这些仅仅是应当如法约束，而不是委托给他人
English
One should not show respect or engage in conversation. Bhikshunis should only appear briefly, and Shramaneras should only give alms. Other than that, acts like bowing and speaking should be prohibited. If forgiveness is requested, it should be obtained through a request and the four karmas. By giving concordant and suitable Uposatha, and performing Uposatha together, one attains natural abiding. If disputes arise based on these, they should be pacified by the means of settling disputes. For example, if there is a dispute about whether drinking alcohol is a transgression, since it is a dispute over property, it should be settled by presence and majority. If one insists on pursuing it, leading to a dispute about the purity of lineage, then discipline should be administered through presence and mindfulness, and through non-insanity. If a dispute arises over whether alcohol was consumed or not, then the dispute should be rectified by the means of settling disputes over transgressions. If the dispute does not extend beyond the two sides, the former and the latter, it should be rectified by admission. If it extends beyond, it should be rectified by presence regarding the minor precepts that have been established. If it involves the entire Sangha, then it should be rectified by mutual confession, like spreading grass. One should not insist on pursuing the seven types of individuals, such as those who hold the scriptures. Sakya Pandita said: "The Sutra, Vinaya, and Abhidharma, those who are learned and renowned, and those who possess merit, etc., should not be expelled or punished. Because these are the sons of lions who frighten the Tirthikas and the wise. Even if these become householders, they can generate great purity with the wisdom of the Buddha. These can beautify the monastery like a herd of excellent bulls roaring. Therefore, if one defames these, one defames one's own doctrine." This is Buton's good saying. Second, explaining each meaning in detail, there are eight aspects: classification, summary, definition, preliminary practices, concluding rituals, the cause of insistent pursuit, etymology, and the manner of insistent pursuit. First, some classify insistent pursuit into fifteen types: four are offenses, seven are expulsions, overturning the bowl, expelling the Shramanera, stopping the Uposatha, and stopping the Pravāraṇā. This statement is unreasonable, because overturning the bowl and expelling the Shramanera should not belong to insistent pursuit, because in the commentary it says that these are only to be properly restrained, not entrusted to others.