English
If it is said like that, it is because it depends on existence. It is not that one is permanently liberated from sins, so it is said. Nowadays, some people think that all three, such as the vows of a layperson, have three kinds of fear-protection, good wishes, and renunciation precepts, although each has three. However, it is not contradictory to the previous scriptures. Although fear-protection and so on are divided into three from the aspect of the motivation at the time of the cause, it is unreasonable to say that the motivation at that time must necessarily have the thought of renunciation. The characteristic of the precept of fear-protection is that it is the precept of fear-protection, which is not reasonable, because it is the precept of renunciation. The reason is admitted, because it is the precept that is firmly motivated by the intention of Nirvana. Furthermore, if the motivation at that time of the vows of a novice and a monk is good, then it must be good. The Abhidharmakosha says, "Between the ten virtues and the mind arise simultaneously." And, in the self-commentary of that, it says, "Taking the vows of a novice and a monk while abiding in a non-virtuous and unspecified mind." And, the Bodhisattvacharyavatara says, "Initially doing good, etc., the subsequent actions also change into three." Because it speaks of the nine situations of the motivation at the time of the cause and at that time. When the causes and conditions for the arising of the novice vows are complete, and when it manifestly tends to arise, for the arising of the form of the novice vows, neither a non-virtuous mind nor an unspecified mind can hinder it, because as it is said in the scripture, "For the complete cause, how can the result be prevented?" Je Tsongkhapa said, "Generally, all seven classes have three kinds of fear-protection and so on, but the first two are not Pratimoksha vows, because they are not held by the intention of Nirvana. The vows of a layperson, etc., that are directly declared in the sutras are also not, because they are not held by the firm intention of renouncing samsara." The pervasion is there, because all the vows directly declared in the sutras are within the category of the precepts of renunciation, because the sutra says "within the category of the precepts of definite renunciation." These previous scriptures are spoken in terms of this action. Fear-protection
Tibetan
་དང་ལེགས་སྨོན་གཉིས་ཀྱང་ནམ་ཞིག་མྱང་འདས་ཀྱི་བསམ་པས་ཟིན་པའི་ཚེ། སོ་ཐར་དང་ངེས་འབྱུང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གནས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་དཔྱིས་ཕྱིན་པའོ། །དགེ་བསྙེན་བསྒྲུབས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་བསླབ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དགེ་ཚུལ་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་དོན་དང་བསྡུས་དོན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་དང་། བསྙེན་རྫོགས་ཀྱི་སྣོད་རུང་དུ་འགྱུར་བ་དང་། མཐར་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་ཏེ། ཡུལ་གང་ལ། རྟེན་གང་གིས། དངོས་པོ་གང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་སྟེ། དེ་ཡང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ལོ་བདུན་ལོན་ཞིང་བྱ་རོག་སྐྲོད་ནུས་པའམ་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་ལོ་བདུན་ལོན་པར་འདུ་ཤེས་པའོ། །རྟགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་པ་སོགས་ཁྱིམ་པའི་རྟགས་སྤངས་ཤིང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་དང་ལྡན་པའོ། །བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སྡོམ་པ་ལེན་འདོད་དང་ཐོབ་ཤེས་དང་ངེས་འབྱུང་གི་བསམས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་བསམ་པ་དེ་གསུམ་དགོས་ཏེ། བཞད་གད་ཀྱི་དངོས་པོས་ནི་གང་གིར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡོམ་པ་ཐོབ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་ལེན་འདོད་སྐྱེ་བར་ལྟར་མི་ཐོབ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལས་དེ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་དང་ལྡན་པ། ལྟ་བ་དང་མཚན་མཐུན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་དུ་གནས་པ། ས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། མཚམས་ནང་ན་གནས་པ། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་འབོགས་པའི་ཆོ་ག་ལ་མཁས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པའོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བ་ནི། བར་ཆད་དྲི་བ་དང་། དགེ་བསྙེན་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། བར་མ་རབ་བྱུང་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དངོས་གཞི་ནི། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚིག་རྩོམ་པ་དང་། དགེ་ཚུལ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བའི་ཚིག་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྐབས་དང་འདྲའོ། །མཇུག་ནི་དུས་གོ་དང་བསླབ་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་དགོས་དོན་དང་། བསྡུས་དོན་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྡོམ་པ་ཐོབ་དུས་རྟོགས་ནས་རྒན་གཞོན་གྱི་བསྙེན་བཀུར་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་ཡོད་
Chinese
而且善愿二者，一旦被涅槃之思想所掌握之时，就会转变为别解脱和出离之律仪，如是说者，乃是尊者萨迦派之究竟密意。受持居士戒之后，在其下应当宣说学处。成为沙弥之仪轨，有必要与略义二者，第一者是：于彼有必要，因为生起沙弥之律仪，以及转变为具足比丘戒之法器，最终会获得涅槃之故。第二者有四，即于何处，以何为所依，何物，如何给予。第一者是：于具足三种圆满之所调伏者，也就是身体圆满是指年满七岁且能驱赶乌鸦，或者从思维方面理解为年满七岁。相圆满是指剃除头发和胡须等，舍弃在家之相，且具足出家之相。意乐圆满是指具足想要受戒、知晓已得和出离之意乐。生起律仪需要此三种意乐，因为笑着的事物不会变成任何事物，如是说之故，以及在知晓已得律仪之境生起想要受持，如同在不知晓已得之境不会生起彼之故，以及因为是于决定出离之律仪之角度而言，如是说之故。第二者是：具足清净之比丘戒，与见解和名称相符，具足三种名称，身体安住于常态，土地安住于自性，安住在结界内，精通授予沙弥戒之仪轨。第三者是沙弥之律仪。第四者有三，即加行是：询问遮障，以及成为居士，以及中间出家。正行是：造作皈依之语，以及应当说成为沙弥之语，此与居士之时相同。结尾是知晓时间与宣说学处二者，第一者也有必要与略义二者，第一者是：于彼有必要，因为了知得戒之时，从而会如理作年长年幼之恭敬供养，有此必要
English
Moreover, when both good wishes are seized by the thought of Nirvana, they will be transformed into the discipline of individual liberation and renunciation. As it is said, this is the ultimate intention of the venerable Sakya masters. After taking the lay vows, one should recite the precepts thereafter. The ordination as a novice has two aspects: necessity and summary. The first is: there is a necessity for it, because it gives rise to the vows of a novice, and transforms into a suitable vessel for full ordination, and ultimately leads to the attainment of Nirvana. The second has four aspects: where, with what basis, what object, and how to bestow it. The first is: to the one to be tamed who possesses three perfections. That is, the perfection of body means being seven years old and able to scare away crows, or understanding from the perspective of thought that one is seven years old. The perfection of signs means having shaved hair and beard, etc., abandoning the signs of a householder, and possessing the signs of a renunciate. The perfection of intention means possessing the intention to take vows, knowing that one has obtained them, and the intention of renunciation. These three intentions are necessary for the arising of vows, because a laughing matter will not become anything, as it is said, and because the desire to take vows arises in the object of knowing that one has obtained the vows, just as it does not arise from the object of not knowing that one has obtained them, and because it is spoken from the perspective of the discipline of definite renunciation. The second is: possessing pure full ordination vows, being in accordance with view and name, possessing three names, the body abiding in normalcy, the land abiding in its nature, abiding within the boundary, and being skilled in the ritual of bestowing novice vows. The third is the vows of a novice. The fourth has three parts: the preliminary is: asking about obstacles, and becoming a layperson, and intermediate renunciation. The main part is: composing the words of taking refuge, and saying the words of vowing to become a novice, which is the same as in the case of a layperson. The conclusion is knowing the time and reciting the precepts, the first of which also has two aspects: necessity and summary. The first is: there is a necessity for it, because knowing the time of obtaining the vows, one will then properly show respect and offering to the elder and younger, there is this necessity.
Tibetan
པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ། རྟེན་གང་གིས། དངོས་པོ་གང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་ཐོབ་མ་ཐག་པ་དེ་ལའོ། །འོ་ན་དེའི་འོག་ཏུ་བསླབ་པ་བརྗོད་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་ནི་སྡོམ་པ་གསུམ་སྔ་མ་སྔ་མའི་མཇུག་ཐོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དགེ་ཚུལ་གྱི་སློབ་དཔོན་ལས་གཞན་པའི་དགེ་སློང་ཞིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བསླབ་པ་བརྗོད་པའི་སྔར་གྲིབ་ཚོད་འཇལ་པའི་ཆེད་དུ་སྟན་ལས་ལྡང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གསུང་རབ་ལས་གྲིབ་ཚོད་དང་། ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་དང་། ཚེས་གྲངས་དང་། ཟླ་བའི་ངོ་དང་། དུས་ཚོད་རྣམས་བརྗོད་པར་བཤད་ལ། ད་ལྟའི་ཕྱག་ལེན་པ་ཁ་ཅིག་ཟླ་བ་དངོས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལོ་རྣམས་བརྗོད་དགོས་ཏེ། ལོ་བརྗོད་པ་དགེ་ཚུལ་གྱི་ལོ་དྲི་བ་ལས་བཤད་ཅེས་གསུངས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། ཟླ་བ་དངོས་མ་བརྗོད་ཀྱང་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་བརྗོད་པས་ཀྱང་བསླབ་པ་རྒན་གཞོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་ཚུལ་གྱིས་ལོ་དྲི་བ་ལས། ལོ་རྒན་གཞོན་བརྩི་བའི་ཚུལ་ཙམ་བཤད་ཀྱི། དུས་གོའི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཁ་ཅིག་འདུལ་བའི་མདོ་དང་ཀརྨ་ཤ་ཏཾ་ལས་ཕྲ་རིམ་ནས་བརྗོད་པར་གསུངས་ཀྱང་རགས་རིམ་ནས་བརྗོད་དགོས་ཏེ། གཞི་འགྲེལ་ལས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་རིམ་ནས་བརྗོད་ན་འཆད་ཉན་སླ་བའི་ཕྱིར་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ལུང་ལས་ཕྲ་རིམ་ནས་བརྗོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་གསུང་བ་པོ་མི་མཁས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། ལུང་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕྲ་རིམ་ནས་བརྗོད་དགོས་སོ། །གཞི་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་ནི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པ་བསླབ་པ་བརྗོད་པ་ནི་གོ་སླའོ། །དེ་ནི་སློབ་དཔོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ། བླ་མའི་རྣམ་གཞག་ལ་གསུམ་སྟེ། བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ། བླ་མར་གྱུར་པའི་དུས། མཚན་ནས་སྨོས་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ལ་ལྔ་ཡོད་དེ། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པའི་སློབ་དཔོན། གསང་སྟེ་སྟོན་པའི་སློབ་དཔོན། ལས་ཀྱི་སློབ་དཔོན། གནས་སྦྱིན་པའི་སློབ་དཔོན། ཀློག་པའི་སློབ་དཔོན་ནོ། །དེ་ཡང་གཞུང་གི་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཆོ་གའི་སྒོ་ནས་དགེ་ཚུལ་གི་སྡོ
Chinese
之故。第二有四，于何处，依何者，何事物，以何种方式宣说。第一，即是获得沙弥戒之后。若问，那么与之后以承诺的方式宣说学处相违。不相违，如此说乃是就前前三戒之后立即受持后后戒而言。第二，应由沙弥阿阇梨之外的比丘宣说，为了在宣说学处之前测量日影，不得起身。第三，经典中说应宣说日影、昼夜之分、日期、月相、时辰等。现在有些修行者说必须宣说实在的月份、上中下和年份。虽说宣说年份在沙弥问年份中已说，但不合理，即使不宣说实在的月份，按照经典所说宣说也能了知学处的新旧，而且沙弥问年份中只说了计算年份新旧的方式，并未说及时位的少许差别。第四，有些人说应从律经和业百法中由细到粗宣说，但应从粗到细宣说，因为根本注释中如此说，而且从粗到细宣说易于讲说听闻，此说不合理，因为经中说应从细到粗宣说，如此说则有说话者不聪明的过失。自宗认为，应如经中所说从细到粗宣说。根本注释中所说是显示所说之事物，而非显示宣说之方式。第二，宣说学处易懂。那是“是阿阇梨”等等之时，上师之差别有三，上师们的差别，成为上师之时，从名称上称呼之次第。第一，阿阇梨有五种，给予沙弥戒的阿阇梨，秘密指示的阿阇梨，事业的阿阇梨，给予住所的阿阇梨，诵读的阿阇梨。又与经文之义结合，以仪轨的方式对所调伏者给予沙弥
English
Therefore. The second has four parts: where, by whom, what, and how to speak. The first is immediately after receiving the novice vows. If asked, it contradicts the statement that the precepts should be stated in the manner of promising to observe them. There is no contradiction, because it is said that the three previous vows are taken immediately after the previous ones. The second is that it should be stated by a monk other than the novice preceptor, because one should not get up from the seat in order to measure the shadow before stating the precepts. Third, it is said in the scriptures that the shadow, the division of day and night, the date, the phase of the moon, and the time should be stated. Some practitioners now say that the actual month, the upper, middle, and lower, and the year must be stated. Although it is said that the statement of the year is explained in the novice's question about the year, it is not reasonable, even if the actual month is not stated, the statement according to the scriptures can also understand the old and new of the precepts, and the novice's question about the year only explains the way to calculate the old and new of the year, and does not say a little difference of the time position. Fourth, some people say that it should be stated from the Vinaya Sutra and the Karma Shatam from the fine to the coarse, but it should be stated from the coarse to the fine, because the basic commentary says so, and it is easy to explain and hear from the coarse to the fine, which is unreasonable, because the Sutra says that it should be stated from the fine to the coarse, so there is a fault that the speaker is not smart. The self-sect believes that it should be stated from the fine to the coarse as stated in the Sutra. What is said in the basic commentary is to show the things to be said, not to show the way to say it. Second, the statement of the precepts is easy to understand. That is, at the time of "is the preceptor," etc., there are three differences of the lama, the differences of the lamas, the time of becoming a lama, and the order of calling from the name. First, there are five kinds of preceptors: the preceptor who gives the novice vows, the preceptor who gives secret instructions, the preceptor of the work, the preceptor who gives the residence, and the preceptor who reads. Also, combined with the meaning of the scriptures, the novice is given to the subdued by means of rituals.