Tibetan
བྱེ་མེད་པར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེས་ན་བཤད་ཚུལ་གཉིས་ལ་སྦྱར་བ་འཁྲུལ་པ་ནི། དེས་ན་མདོའི་བཤད་ཚུལ་ཕྱི་མ་དང་དང་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་རིམ་བཞིན་དངོས་པོ་དང་ཞེན་པའི་བརྗོད་རུང་གི་གྲགས་པར་འཆད་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་གི་འདོད་པ་ནི། དེས་ན་འཆད་ཚུལ་སྔ་མས་ནི་སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཁེགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལོག་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་སམ་རྗེས་དཔག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའམ་ཡང་ན་དེ་ལ་འགལ་ཟླ་མེད་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ལོག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འགལ་ཟླ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འཆད་ཚུལ་ཕྱི་མ་ནི། གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ལས་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། འདི་ཡི་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཤེས་ན་གྲགས་པ་ཡི་བསལ་བ་མཁས་པའི་དགོངས་པ་བཞིན་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རིག་པའི་གཏེར་ལས་རང་དོན་རྗེས་དཔག་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་པའི་རྣམ་བཤད་བསྟན་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ལ། མཚན་ཉིད། སྨྲ་བ་པོའི་གང་ཟག རྩོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ངག་གི་རབ་དབྱེའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཚུལ་གསུམ་གཞན་ཕྱི་རྒོལ་ལ་སྒྲ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པའི་ངག་གོ །གཉིས་པ་ལ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། དེ་དག་རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག དེ་ལ་དབང་པོས་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པ་དང་། སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པ་དང་། དེ་རྒྱལ་ཕམ་བརྡ་སྤྲོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་ནི། རྒོལ་བ་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་། དབང་པོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རིམ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒོལ་བ་གཉིས་པོ་ལ་གང་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཏེ་སྐྱོན་མེད་བརྗོད་པ་ཡི་སྒོ་ནས་ཚར་བཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་འཇུག་ལ། སྐྱོན་ཡོན་དང་ལྡན་པ་དེ་ལྟར་སྟོན་ན་རྒྱལ་ཕམ་ཡོད་དེ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ན་ཕྱིར་རྒོལ་ཕམ་ལ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་ཡང་དག་བརྗོད་ན་རྒོལ་བ་ཕམ་ཞིང་། དེ་ལྟར་མིན་པར་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་པའམ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་ཞིག་བརྗོད་ཀྱང་རྒོལ་བ
Chinese
因为已经无余地讲述了。第三，因此将两种讲述方式混为一谈是错误的。因此，将经部的后一种和前一种讲述方式，依次解释为事物和执着的能诠之名声，是错误的。第二，自己的观点是，因此，前一种讲述方式，任何由声音产生的名声都不能遮止，因为对于成立它的反面没有理由或推理，或者因为确定了它没有相违。对于反面来说是有损害的，因为它没有相违，这样显示了。后一种讲述方式是，为了显示从名声的推理中，与从事物力量的推理的对境的差别是不同的。因为推理的对境是事物，而这个的对境是虚构。如果通过像先前所说的那样遣除的方式，了解了所说和能说，那么名声的遣除就能像智者的意图那样成就。量理宝藏中，自义推理观察的第十品之释文已经讲述完毕。 ༈ །།第二，对于他义推理，定义，说话者的人，辩论时的语言的详细分类。第一，他义推理的定义是，先前辩论者自己所见的，将具有三种相状的，无有语音错误的语言，向其他后来的辩论者显示。第二，有各自的定义，这些胜败的形态，以及依仗者如何成立的方式。第一，承认陈述能立，承认陈述能破，以及承认用那个来表达胜败的人，依次是辩论者，后来的辩论者，以及依仗者这三者的定义。第二，对于两个辩论者，通过陈述谁有过失，以及陈述功德即无过失的方式，进行制止和随顺。如果像那样显示具有过失和功德，那么就有胜败。如果辩论者正确地陈述了能立，而后来的辩论者没有陈述过失，那么后来的辩论者就失败了。如果辩论者陈述了相似能立，而后来的辩论者正确地陈述了过失，那么辩论者就失败了。如果不是那样，即使辩论者陈述了相似能立，而后来的辩论者没有陈述过失，或者陈述了相似过失，辩论者
English
Because it has already been explained without residue. Third, therefore, it is a mistake to combine the two ways of explaining. Therefore, it is a mistake to explain the latter and former ways of explaining the Sutra, respectively, as the expressible fame of things and attachment. Second, one's own view is that, therefore, the former way of explaining cannot be refuted by any fame arising from sound, because there is no reason or inference to establish its opposite, or because it is certain that it has no contradiction. It is harmful to the opposite, because it has no contradiction, so it is shown. The latter way of explaining is to show that the difference in the object of inference from fame and inference from the power of things is different. Because the object of inference is things, and the object of this is fiction. If one knows what is said and what can be said by means of eliminating it as previously said, then the elimination of fame can be accomplished as the wise intend. In the Treasury of Logic, the commentary on the tenth chapter of the examination of self-benefit inference has been explained. ༈ །། Second, for the sake of others' inference, definition, the person of the speaker, and the detailed classification of language in the context of debate. First, the definition of inference for the sake of others is the language that the former debater himself saw, with three aspects, showing the other later debater without verbal errors. Second, there are individual definitions, these forms of victory and defeat, and how the reliant establishes them. First, the person who admits to stating the establisher, admits to stating the refuter, and admits to expressing victory and defeat with that, is the definition of the three, the debater, the later debater, and the reliant, respectively. Second, for the two debaters, the cessation and following occur through stating who has faults and stating merits, that is, without faults. If showing faults and merits in this way, then there is victory and defeat. If the debater correctly states the establisher and the later debater does not state faults, then the later debater loses. If the debater states a seeming establisher and the later debater correctly states the fault, then the debater loses. If it is not like that, even if the debater states a seeming establisher and the later debater does not state a fault, or states a seeming fault, the debater
Tibetan
ས་ཚེར་མ་འབྱིན་མ་ཤེས་ན་གཉིས་ཀ་ལ་རྒྱལ་ཕམ་གཉིས་ཀ་མེད་པར་རྩོད་རིགས་ལས་གསུང་སྟེ། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཡང་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀྱི་སྤོབས་པ་འཇོམས་ནུས་མ་ནུས་ལ་རགས་ལས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫུན་དང་གཡོ་དང་ཚིག་དོར་ལ་སོགས་པ་གཡོ་སྒྱུས་བསླུས་ཤིང་ཚར་བཅད་ཀྱང་དེ་ལ་རྒྱལ་ཕམ་ཡོད་པར་མི་བཞེད་དེ། གྲུབ་མཐའ་སྲུང་མི་ནུས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། སྤྱིར་ཚར་བཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཚུལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་སྲོག་དང་ནོར་ལ་སོགས་པ་འཕྲོག་པས་ཚར་བཅད་པ་དང་། གོ་འཕངས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་འདོད་ལ། དམ་པ་མཁས་པའི་གྲྭ་སར་ནི་གྲུབ་མཐའ་ནོར་བ་དོར་བ་དང་། བདེན་པ་ལེན་པ་དང་། དེ་ལྟར་སྒྲོགས་པར་བྱེད་པ་ལ། ཚར་བཅད་པ་དང་། རྗེས་འཛིན་དུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་འཐད་པ་བརྗོད་པ་དང་། འཁྲུལ་བ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཚར་བཅད་ཀྱི་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཕྱེ་བའི་བཞི་ཡོད་དེ་རྒོལ་བ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པ་དང་། ཡན་ལག་མིན་པ་བརྗོད་པ་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་ལ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མིན་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་སོ། །འདི་ནི་རིག་པ་མཁྱེན་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་རིག་ལས། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ཅིང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གངས་ཅན་པའི་ལུགས་དང་། རྐང་མིག་གི་ལུགས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གངས་ཅན་པ་རྣམས་རྒོལ་བ་ལ་དྲིས་པའི་ཚེ་ལན་མི་བརྗོད་པ། སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ། མ་དྲིས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུམ་དང་། སྐྱོན་སྤོང་བའི་ཚེ། སྐྱོན་མི་སྤོང་བ། ལན་ལྟར་སྣང་བ། སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་ལན་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུམ་གཉིས་སྡོམ་པས་དྲུག ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ཡང་འདྲི་བའི་ཚེ་མི་འདྲི་བ། མི་འོས་པ་འདྲི་བ། མ་འབྲེལ་བ་འདྲི་བ་གསུམ། སྐྱོན་བརྗོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚེ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ། སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པ། སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་གསུམ་གཉིས་སྡོམ་པས་དྲུག དཔང་པོ་ལ་ཤན་མི་འབྱེད་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འབྱེད་པ། སྐབས་མིན་པར་འབྱེད་པ་གསུམ། ཀུན་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རྣ་བ་མི་གཏོད་པ་གཅིག་དང་བཅུ་དྲུག་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། ཚར་བཅད་ཡིན་ན་སྔ་མ་གཉིས་སམ་བཞིར་འདུས་ལ། དེར་འདུས་པ་མིན་ན་ཚར་བཅད་ཉིད་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དཔང་པོ་ལ་ནི་ཚར་བཅད་མེད་ལ། ཅི་ནས་བྱེད་ན་ཧ་ཅང་
Chinese
如果不知道如何拔出地里的荆棘，那么在辩论中双方都不会有胜负，辩论理路中这样说到。即使是有过失的，因为不知道如何成立和驳斥；胜负的关键在于能否摧毁辩论双方的勇气；即使通过谎言、欺骗、抛弃言辞等诡计欺骗和驳倒对方，也不认为有胜负，因为无法守护宗派。第三部分包括：总的来说，驳倒和接纳的方式；具体来说，确定驳倒之处的的方式。第一部分是：世俗之人认为，剥夺生命和财产等是驳倒，给予地位等是接纳。而在圣者智者的僧院中，抛弃错误的宗派，接受真理，并如此宣扬，这被认为是驳倒和接纳。第二部分包括陈述合理性和驳斥错误两种。第一部分是：驳倒的根本分类有两种，由此分出的有四种，即对辩论者不陈述成立的支分，陈述非支分，对反驳者不陈述过失，陈述非过失。这是精通理智者的观点，辩论理路中说：“不陈述成立的支分。”等等。第二部分包括驳斥雪域的观点和足目的观点两种。第一部分是：雪域之人认为，对辩论者提问时，不回答，陈述有过失，陈述未被提问的，这三种；在消除过失时，不消除过失，陈述相似的回答，陈述不合时宜的回答，这三种，总共六种。对反驳者也是如此，提问时不提问，提问不适当的，提问不相关的，这三种；陈述过失时，在适当时不陈述过失，陈述相似的过失，陈述不合时宜的过失，这三种，总共六种。对证人不做区分，颠倒区分，不做适时的区分，这三种。总的来说，不倾听，这一个，总共十六种。这不合理，如果驳倒，那么包含在之前的两种或四种中，如果不包含在那里，那么就不是驳倒本身。而且，对证人来说，没有驳倒，如果一定要有
English
If one does not know how to pull out thorns from the ground, then in debate, neither side will have victory or defeat, as stated in the Reasoning of Debate. Even if there are faults, it is because one does not know how to establish and refute; the key to victory and defeat lies in whether or not one can destroy the courage of both debaters; even if one deceives and defeats the opponent through tricks such as lies, deception, and abandoning words, it is not considered victory or defeat, because one cannot protect the tenets. The third part includes: In general, the ways of refuting and accepting; specifically, the ways of determining the place of refutation. The first part is: Worldly people believe that taking away life and property, etc., is refutation, and giving status, etc., is acceptance. But in the monasteries of holy wise ones, abandoning wrong tenets, accepting the truth, and proclaiming it as such, is considered refutation and acceptance. The second part includes stating reasonableness and refuting errors. The first part is: The fundamental classification of refutation is twofold, from which four are divided, namely, not stating the limb of establishment to the debater, stating non-limbs, not stating faults to the refuter, and stating non-faults. This is the view of those who are proficient in reasoning, as stated in the Reasoning of Debate: "Not stating the limb of establishment," and so on. The second part includes refuting the views of the people of the Land of Snow and the views of Foot-Eye. The first part is: The people of the Land of Snow believe that when questioning the debater, not answering, stating faults, stating what was not asked, these three; when eliminating faults, not eliminating faults, stating similar answers, stating untimely answers, these three, totaling six. It is the same for the refuter, not asking when questioning, asking inappropriate questions, asking irrelevant questions, these three; when stating faults, not stating faults when appropriate, stating similar faults, stating untimely faults, these three, totaling six. Not distinguishing the witnesses, distinguishing them in reverse, not making timely distinctions, these three. In general, not listening, this one, totaling sixteen. This is unreasonable, if it is refutation, then it is included in the previous two or four, and if it is not included there, then it is not refutation itself. Moreover, for witnesses, there is no refutation, if there must be