Tibetan
་ནི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྟེང་དུ་གྲུབ་ཅིང་། ལྡོག་ཁྱབ་ནི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འགོག་པའི་རིགས་པས་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར། གང་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་ལ་རྟགས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་མི་སྲིད་དེ། རྫས་གཞན་ལ་དེ་མཐའ་གཞན་བཀག་པས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་རྫས་གཞན་ལ་དུས་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དུས་མི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། དུས་མཉམ་པ་ལའང་སྒྲོ་བཏགས་པར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་རྫས་གཞན་མེད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དུས་མཉམ་རྫས་ཐ་དད་པ་ནི་གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་ཁེགས་ཏེ། གང་འབྲེལ་མེད་ཡིན་ན། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་མིན་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་སྔོ་སེར་གཉིས་བཞིན། མིག་གཟུགས་གཉིས་ཀྱང་དུས་མཉམ་རྫས་གཞན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པས་སོ་ཞེས་པའོ། །གསུམ་པ་རྣམ་རིག་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། རིག་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སྤང་། རྡུལ་ཕྲན་དང་མཚུངས་པ་སྤང་། རྣམ་པ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱ་འགོད་ན་མ་ངེས། རིག་བྱེད་འགོད་ན་མ་གྲུབ། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་རིག་པ་ཙམ་མི་རྙེད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་གཉིས་པོ་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་རིག་པ་ཙམ་འགོད་དེ། བ་གླང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་དཀར་ཟལ་ཡིན་མིན་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ལྐོག་ཤལ་ཙམ་འགོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུ་མ་པ་ན་རེ། སེམས་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་བདེན་ན་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་མཚུངས། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་དུ་མར་བདེན་ན་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཤས་ལ་དཔྱད་པའི་རིག་པ་བཞིན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། དུས་ཀྱི་ཆ་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ལ་དུས་ཆ་ཐ་དད་ཡོད། །དེ་ནི་གཅིག་ལ་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། དྲུག་གི་ཅིག་ཆར་སྦྱར་བའི་རིགས་པ་ཁ་སྤོས་པས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སེམས་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། རྒྱུན་རྫས་གཅིག་དང་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་དུ་མ་གང་རུང་དུ་བདེན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། གང་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། འདི་ལ་བོད་རྣམས་རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་འགོག་པའི་རིགས་པ་མཚུངས་པས་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་མཚུངས་ཏེ། སེམས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེམས་ཐམས་ཅད་སྐ
Chinese
是成立在两种月亮的形态之上。反驳是通过阻断与标志不一致的方面的推理来完成的。像这样，对于任何是其他事物的东西来说，标志同时确定是不可能的，因为其他事物被排除在其他边界之外。例如，对于其他事物来说，有时间和不时间两种情况。第一种情况被不时间性所排除。对于时间相同的情况，通过确定是假设性的，可以确定没有其他事物。时间相同但事物不同的情况被有害的标志所排除。任何不相关的，都不可能同时确定。例如，就像蓝色和黄色一样。你已经承认眼睛和形状是时间相同但事物不同的，所以这样说。第三，驳斥对唯识的争论，包括驳斥知识的标志未成立，驳斥与微尘相同，以及如果考察形态的有无则不合理。第一种情况是，如果提出所知，则不确定。如果提出知识的作者，则未成立。如果说找不到这二者之外的知识，那么就提出未被前两者区分的知识，就像在牛的特征中，提出未被白色或杂色区分的阴影一样。第二种情况是，中观派说，心，作为所立宗，不是真实的，如果恒常为一，则与阻断粗大有支的推理相同。如果真实存在于无分刹那的众多之中，则与考察微尘部分的推理相同。第一种情况成立，因为存在时间的前后差异。任何存在时间差异的，都不可能是一个。就像这样说的。第二种情况成立，因为通过转移六合同时结合的推理而被排除。因此，心，作为所立宗，不是真实的，因为它与恒常事物为一和无分刹那的众多中的任何一种真实存在相违背。第一种情况成立，因为它是三个刹那的自性。第二种情况成立，因为它已经在其他地方被证明了。如果这样说，藏人认为阻断微尘和刹那的推理是相同的，因此刹那是有部分的，这种说法是不一致的，因为心不可能是一个刹那，因为所有的心都是三个刹那的自性。如果承认，所有的心
English
is established on the form of two moons. Refutation is accomplished through reasoning that obstructs aspects inconsistent with the sign. Like this, for anything that is another substance, it is impossible for the sign to be simultaneously definite, because the other substance is excluded by the exclusion of other boundaries. For example, for other substances, there are two cases: non-simultaneous and simultaneous. The first case is excluded by non-simultaneity itself. For the simultaneous case, it is established that there is no other substance in the object that is necessarily imputed. Simultaneous but different substances are excluded by a harmful sign. Whatever is unrelated is pervaded by not being simultaneously definite. For example, like blue and yellow. You have also admitted that the eye and form are simultaneous and different substances, so that's what it is. Third, refuting the arguments against consciousness-only, which includes refuting the unestablished sign of knowledge, refuting being the same as atoms, and refuting the unreasonableness of examining the existence or non-existence of forms. The first is: if the knowable is posited, it is uncertain. If the agent of knowing is posited, it is unestablished. If it is said that mere knowledge other than these two cannot be found, then mere knowledge that is not differentiated by either of the former two is posited, just as in the definition of a cow, mere indistinctness that is not differentiated by whether it is white or brindled is posited. The second is: the Madhyamika says, the mind, as the subject, is not truly existent, for if it were truly existent as a single constant, it would be similar to the reasoning that refutes gross entities with parts. If it were truly existent as a multitude of momentary indivisible parts, it would be similar to the reasoning that examines the parts of atoms. The first is established, because there is a difference between earlier and later moments in time, for whatever has different moments in time, that cannot be one. As it is said. The second is established, because it is excluded by transposing the reasoning of the simultaneous combination of six. Therefore, the mind, as the subject, is not truly existent, because it is devoid of being truly existent as either a single constant substance or a multitude of momentary indivisible parts. The first is established, because it is the nature of three moments. The second is established, because it has already been proven elsewhere. If it is said, the Tibetans say that the reasoning that refutes atoms and moments is the same, therefore moments have parts, but this is inconsistent, because it would be impossible for the mind to be a single moment, because all minds are the nature of three moments. If it is accepted, all minds
Tibetan
ད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་ཐལ། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཅར་བའི་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འོ་ན་རྡུལ་ཕྲན་ཡང་གཅིག་ཡིན་ན་དྲུག་ཡིན་པར་འགལ། དྲུག་ཡིན་ན་གཅིག་ཡིན་པར་འགལ་བར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་པས་རྡུལ་ཕྲན་འཇིག་གོ །འོ་ན་སྐད་ཅིག་ཀྱང་འཇིག་གོ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་མི་མཚུངས་ཏེ། དབུས་རྡུལ་ལ་ཕྱོགས་དྲུག་གིས་ཅིག་ཆར་དུ་མ་བསྐོར་ན་རགས་པ་རྩོམ་པར་མི་ནུས་ལ། ཅིག་ཆར་དུ་བསྐོར་བ་ན་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཆ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ལ། སེམས་ཀྱི་དུས་གསུམ་ཅིག་ཆར་སྐྱེས་ན་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟ་བར་ཐལ་བས་དེ་དག་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ན། ད་ལྟའི་སེམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། ད་ལྟར་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཟླ་གཅིག་དང་ཟླ་གཉིས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་མཚུངས་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མེད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་རྣམ་མེད་གང་ཡིན་རུང་བདེན་རྫུན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་བློ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཡུལ་མེད་པར་མཚུངས་ཏེ། དབང་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དབང་བློ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་ན་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དཔྱོད་པ་ན་ཐ་སྙད་དུ་བློ་གཉིས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། བག་ཆགས་བརྟན་དང་མི་བརྟན་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཟླ་བ་གཅིག་དང་དུང་དཀར་པོ་སོགས་ལ་བདེན་པ་དང་། ཟླ་བ་གཉིས་དང་དུང་སེར་པོ་སོགས་ལ་རྫུན་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་ངེས་ལས། གཞན་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་མི་འབྲལ་བར་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འདིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱིར་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་དབྱེ་དུ་མ་ཡོད་པ་ལས་འདིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དོན་རིག་དང་རྣམ་རིག་གཉིས་གཏན་ལ་ཕབ་ལ། གཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུར་ངེས་པ་ནི་དོན་རིག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་དེ་སྲིད་དུ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ནང་སེམས་ཡིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་པ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་ཡུལ་དང་།
Chinese
如果认为具有过去、现在、未来三种性质，那就相违背了。因为前后两者之间不可能存在同时并存的心识刹那。如果说微尘也是，如果是一，那就和六相矛盾；如果是六，那就和一相矛盾，这样说也是一样的。我也是这样认为的，所以微尘会坏灭。如果说刹那也会坏灭吗？这两者是不一样的。因为中心微尘如果不同时被六个方向包围，就不能形成粗大之物。如果同时被包围，那中心的微尘就会变成具有方向部分的。如果心识的三个时态同时产生，那就会导致过去、未来、现在混淆，因为它们不可能同时产生。因此，现在的刹那心识是无分的心识，因为除了现在产生的刹那之外，不可能存在其他的实有。第三个问题是：执著一个月亮和两个月亮的两种根识，成为量和非量应该是一样的。因为它们两者的对境存在与不存在是一样的，而且无论识是有相还是无相，真假都应该是一样的。如果这样说，那么对于所有显现事物的意识来说，都不存在与自身不同的外境，因为对于根识来说，所有显现的事物都是根识本身，而且显现本身在外部是不成立的。然而，在世俗名言的量进行衡量时，在名言上，这两种意识存在是量与非量的差别。因为基于串习稳固与不稳固的差别，对于一个月亮和白色的海螺等认为是真实的，而对于两个月亮和黄色的海螺等认为是虚假的。正如《释量论》中所说：“其他是由于串习稳固，轮回存在期间不分离，持续相连，依赖于不欺骗名言，因此在这里是量。”这说的是世俗名言量的自性。这样说的。第三个问题是：一般来说，宗派的分类有很多种，但在这里，论师确定了实事宗和唯识宗两种。确定所取境的所量是唯一的自相，这是在确定实事宗的时候，因为只要承认外境存在，那么从自身产生相似形象的因就被称为所取境。
English
If it is considered to possess the nature of three times, past, present, and future, then it is contradictory. Because it is impossible for moments of consciousness to exist simultaneously between the former and the latter. If it is said that even atoms are like that, if it is one, then it contradicts being six; if it is six, then it contradicts being one, it is the same. I also think so, so atoms will perish. If you say that moments will also perish? These two are not the same. Because the central atom cannot form a gross object if it is not surrounded by six directions at the same time. If it is surrounded at the same time, then the central atom will become directional. If the three times of consciousness arise simultaneously, it will lead to confusion of past, future, and present, because they cannot arise simultaneously. Therefore, the present moment of consciousness is an indivisible moment, because there can be no other existent apart from the moment that arises now. The third question is: the two sense consciousnesses that grasp one moon and two moons should be the same in terms of being valid or invalid. Because the existence and non-existence of their two objects are the same, and whether consciousness is with or without aspects, the truth and falsehood should be the same. If you say so, then for all minds that perceive objects, there is no object other than themselves, because for sense consciousnesses, all that appears as objects is the sense consciousness itself, and the appearance itself is not established externally. However, when measuring conventional valid cognition, there is a difference between valid and invalid cognition in terms of convention. Because based on the difference between stable and unstable habituation, one moon and white conch shells are considered true, while two moons and yellow conch shells are considered false. As it is said in the Pramāṇavārttika, "The other is because of the stability of habituation, it is connected without separation as long as samsara exists, relying on not deceiving conventions, so it is valid here." This speaks of the nature of conventional valid cognition. So it is said. The third point is: In general, there are many divisions of philosophical tenets, but here, the teacher has established two: Realism and Idealism. Determining that the object to be apprehended is only one own-character is when establishing Realism, because as long as external objects are accepted, the cause that generates a similar appearance from its own side is called the object to be apprehended.