Tibetan
ད་དུ་གཞག་ཅིང་། འདི་དག་གིས་ཚད་འབྲས་ལ་དངོས་སྨྲ་བ་བཞིའི་ཚད་འབྲས་ལས་ལོགས་སུ་དབུ་མ་པའི་ཚད་འབྲས་མི་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག ཁོ་བོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ནི། །རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་གཉིས་ཀའང་རྟག་པ་བྱེད་པ་པོར་འགལ་བས་མི་འཐད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ངོས་བཟུང་བ། དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚུལ། གྲུབ་མཐའ་དང་སྦྱར་ཏེ་དངོས་ལན་བཤད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཐུབ་པས་ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་པ་ན་རྡུལ་ཕྲན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་པ་ན་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཤིང་། དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་དོ། །དེའང་། དེས་དེ་ཉིད་དོན་བཏང་སྙོམས་ཅན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་རིག་དང་། རྣམ་རིག་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ། གཞན་ལུགས་དགག རང་ལུགས་བརྗོད། རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ལུགས་དགག བོད་ཀྱི་ལུགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་སྨྲ་ན་རེ། རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འཛིན་ན་བར་དུ་ཆོད་པའི་དོན་ཡང་འཛིན་དགོས་ན་དེ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་པོ་ཁོ་ན་དོན་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་པོ་སོགས་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་རྣམས་མ་ཡིན་ཡང་དུས་མཉམ་པའི་བརྟེན་པ་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པ་ཁོ་ནས་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། ལོ་ཞེས་པ་ནི་འཇམ་དབྱངས་མ་རངས་པའི་ཚིག་གོ །མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ནི་ཕྱིས་བྱུང་གི་རྟེན་དུ་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། རྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། དོན་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་སོགས་མིན་པར་ཐལ། རང་བེམས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལྟ་བྱེད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་དབང་པོས་ཀྱང་མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པས་བར་དུ་ཆོད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་ལ། ཕྲད་ནས་འཛིན་ན། བར་དང་བཅས་ནས་འཛིན་པའམ། །ཞེས་སོགས་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་རིགས་པ་རྣམས་འཇུག་གོ །ཡང་བརྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་དོན་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱེད་ལ་འབྲེལ་པ་གཉིས་པོ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་མཉམ་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གངས་ཅན་པ་ཕལ་ཆེར་ན་རེ། དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་གཟུགས་དང་ཡུལ་ཅན་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་འཇོག་སྟེ་དུས་མི་མཉམ་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་མིན་ཞིང་དབང་པོ་ལྟ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་འཛིན་པའི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་གཟུགས་ལ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ཐལ། དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན། དེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའི་དབང་ཤེས་སུ་འགལ་བར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ཉིད་རྒྱུར་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་མིག་ཤེས་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་སྔ་བའི་ཡུལ་གཟུགས་འཛིན་དེའི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་གཟུགས་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཟུགས་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྐད་ཅིག་གིས་སྔ་མའི་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་ཟིན་པར་ཐལ། ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་གཟུགས་གཟུང་ཡུལ་དུ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ། དེའི་དུས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གྲུབ་ཟིན་ཡང་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་རེ་གྲོགས་སུ་དགོས་ན་དུས་མཉམ་པའི་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་རེ་གྲོགས་སུ་དགོས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། མ་ལ་ཡར་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་ཙནྡན་སྐྱེ་ཡང་གངས་ཅན་གྱི་རི་གྲོགས་སུ་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའང་། རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པའི། །ཞེས་སོགས་དང་། རྣམ་པ་གཏོད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ཡུལ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གི་ཞེས་སོགས་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པས། མིག་ལ་བརྟེན་ཞིང་གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞེས་གསུངས་པའང་དེ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་གི་འདོད་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ཁས་ལེན་པ་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་གཟུང་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡང་དམིགས་པ་ཡུལ་དང་རྟེན་དབང་པོ་དང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་དང་འདྲ་བའི་སྐྱེད་བྱེད། གསུམ་པོ་དེ་དག་ཚོགས་པ་ལས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་སྐྱེས་ལ་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་ཤེས་དང་དེ་ལ་ཤར་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཆར་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་དུས་མི་མཉམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རང་གི་ལུགས་སོ། །རྐྱེན་གསུམ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱུར་མཚུངས་པ་ལ་དབང་ཤེས་ཡུལ་ཁོ་ན་དང་འདྲ་བ་སྐྱེ་བ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྐྱེན་གསུམ་ཆར་དབང་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་དབང་ཤེས་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་སྐྱེ་གཞན་གཉིས་དང་མིན་ཏེ། དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་དང་སོགས་པ་དྲོད་དུས་རྣམས་བུ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་པར་མཚུངས་ན་ཡང་བུ་དེ་ཕ
Chinese
现在就放置这些。要知道，这些并没有显示出中观派的量果不同于四种真实论者的量果的原因。这是我的行境。第二，说自性为因，因为是从无因而生，因为无因不依赖于其他，等等来遮破。自在和主宰二者都与常恒的作者相违，因此不合理。第三，确定密意，导师是如何确定的方式，与宗派结合起来，真实回答，有三。第一，能仁在外道进行观察时，承认微尘；在名言的真如进行观察时，承认唯识；进入胜义的真如时，进入远离戏论。而且，他说过“以其自身义，舍弃平等性”等等。第二，有义识和名识两种。第一，有破斥他宗，陈述自宗，避免争论。第一，有破斥有部宗，破斥藏地宗。第一，有部说，识不执持义，如果执持，也必须执持间隔的义，因为不是那样。因此，只有根是观察义的作者等等，对于那个，即使不是相同的，也只有同时的所依，与识一起执持。说“啰”是不悦意的词。经部以上认为是后起的所依。不合理，有依之根，法，不是观察义的作者等等，因为自身是物质，因此与观察者相违。否则，根即使不相遇也执持，因此会执持间隔的。如果相遇而执持，则会执持与间隔一起吗？等等，方向的巨象的理路都会进入。而且有依之根和义二者，法，不是所境和能境，因为你们没有任何关系，因为是同时的他体。第二，大多数藏地人说，只有同时的境色和能境眼识等才安立为所取和能取，如果不同时，则不是所境和能境，因为根不是观察者。
English
Now put these aside. Know that these do not show the reason why the Madhyamaka's valid result is different from the valid results of the four proponents of reality. This is my field of activity. Second, the assertion that self-nature is the cause is refuted by statements such as, "Because it arises from a causeless source, because the causeless does not depend on others." The independent and the chief, both being permanent agents, are contradictory and therefore unreasonable. Third, there are three aspects: identifying the intention, how the teacher ascertained it, and giving a real answer in conjunction with the tenets. First, when the Thubpa (Buddha) examined external doctrines, he accepted atoms; when examining the suchness of conventions, he accepted mind-only; and when entering the suchness of ultimate reality, he entered into freedom from elaboration. Moreover, he said, "By that very meaning, abandoning equanimity," and so on. Second, there are two types: object-consciousness and aspect-consciousness. First, there are refuting others' systems, stating one's own system, and avoiding disputes. First, there are refuting the Vaibhashika system and refuting the Tibetan system. First, the Vaibhashikas say that consciousness does not apprehend objects, because if it did, it would also have to apprehend objects that are separated, since that is not the case. Therefore, only the sense faculty is the agent that sees the object, and even if those similar to it are not, only the simultaneous dependent, together with consciousness, apprehends it. Saying "lo" is a word of displeasure. The Sutrantikas and above consider it a later dependent. It is unreasonable because the dependent sense faculty, the dharma, is not the agent that sees the object, etc., because it is itself material, and therefore it is contradictory to be the seer. Otherwise, the sense faculty would apprehend even without encountering it, and therefore it would apprehend what is separated. If it apprehends after encountering it, would it apprehend it together with the separation? And so on, the reasoning of the elephant of direction would enter. Moreover, the dependent sense faculty and the object, both dharmas, are not object and subject, because you have no relationship whatsoever, because they are simultaneous other entities. Second, most Tibetans say that only the simultaneous object, form, and the subject, eye consciousness, etc., are established as object and subject. If they are not simultaneous, they are not object and subject, because the sense faculty is not the seer.
Chinese
那么，对于取色的眼睛的识，你有和色法之间没有同时产生的关系，因为它是和它同时的缘故。如果承认，则应成为不取。再说，这个法，成为缘于色而产生的根识相违背，因为你本身不是因。如果说，取色的眼识之前一刹那的境，取色，是它的所缘缘，并且和自己同时的色是所取境，那么，取色的眼睛的识，应成为依赖于自己的前一刹那的色而成立，因为是从境、根、识三者所生。那个眼睛的识，你没有必要有和自己同时的色作为所取境，因为在那时已经成立了。这是周遍的。即使成立了，也需要一个同时的境作为帮助，那么就需要一个同时的根和作意作为帮助，这太过分了，就像从玛拉雅的因的集合中生出旃檀，也需要雪山作为帮助一样。而且，“除了因的实物之外。”等等。因为有能力创造形象，所以识的境是因。以及“随行和相违背的”等等。世尊说：“依赖于眼睛，缘于色，而产生眼睛的识。”也是这个意思。第二，自己的观点是，在承认外境存在时，应当采取经部的观点。对于此，所缘境、所依根和等无间缘作意三者聚合的第一刹那是和外境相似的生因。从这三者聚合，在第二刹那产生具有境的形象的识，是生起相似的识。识和在那之上显现的形象两者都是境的果，因此能取和所取不同时。如果问，三种缘在根识的因上是相同的，为什么根识唯独生起和境相同呢？三种缘都是根识的因，但是根识生起和境相同，和其他两种不同，因为这是缘起的法性。例如，食物等等、温度、时节等作为儿子的因是相同的，但是儿子
English
Then, the consciousness of the eye that apprehends form, you and form do not have a relationship of simultaneous occurrence, because it is simultaneous with it. If you accept, then it should not apprehend it. Furthermore, this dharma, it is contradictory to be a sense consciousness that arises from focusing on form, because you yourself are not the cause. If you say that the object of the moment before the form-apprehending eye consciousness, the form-apprehending, is its objective cause, and the form apprehended simultaneously with oneself is the object to be apprehended, then, the form-apprehending eye consciousness, should be established by relying on the form of its previous moment, because it arises from the three: object, sense faculty, and consciousness. That eye consciousness, you do not need to have a form to be apprehended as an object simultaneous with yourself, because it is already established at that time. This is pervasive. Even if it is established, it needs a simultaneous object as a helper, then it needs a simultaneous sense faculty and attention as a helper, which is too much, just like sandalwood arises from the collection of causes in Malaya, but it also needs the snowy mountains as a helper. Moreover, "Except for the substance of the cause." and so on. Because it has the ability to create images, the object of consciousness is the cause. And "those who follow and contradict" and so on. The Blessed One said, "Relying on the eye and focusing on form, the consciousness of the eye arises." This is also the meaning. Secondly, one's own view is that when acknowledging external objects, one should adopt the view of the Sutra School. For this, the first moment of the convergence of the object of focus, the dependent sense faculty, and the immediately preceding condition of attention is the cause of production similar to the external object. From the convergence of these three, the consciousness that arises in the second moment with the image of the object is the consciousness that arises similarly. Both the consciousness and the image that appears on it are the result of the object, so the apprehended and the apprehender are not simultaneous. If you ask, why is it that the three conditions are the same as the cause of sense consciousness, but the sense consciousness only arises the same as the object? All three conditions are the cause of sense consciousness, but the sense consciousness arises the same as the object, but not the same as the other two, because this is the nature of dependent origination. For example, food and so on, temperature, seasons, etc. are the same as the cause of the son, but the son