Tibetan
འདྲ་བས་འདྲ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མི་འཐད་དེ། འཆད་པ་པོའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་ཐུན་མོང་དུ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། འཆད་པ་པོ་རང་གི་བློ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཆད་པ་པོ་རང་ལ་ཤར་བའི་དོན་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། འཆད་པ་པོའི་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་མ་ཤར་ན་ནི་སྟེ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཕན་ཚུན་འདྲ་བར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དོན་གོ་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་སྤྱི་གཉིས་པོ་བློ་སོ་སོ་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་དེས་ན་གང་ཟག་གཉིས་པོ་དེས་དོན་སྤྱི་གཉིས་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ག་ལ་སྲིད་དེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། དོན་སྤྱི་གཉིས་པོ་བློ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་དོན་སྤྱི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པས་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འཆད་ཉན་བྱེད་པ་པོའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཟུང་ཡུལ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་སྤྱི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་མེད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དེས་ཁྱེད་ལྟར་ན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་གཉིས་པོ་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་གྱི། འགྲེལ་པ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་གཏན་མེད་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བློ་ནི་ཡོད་དང་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རིགས་པའི་ཁྱབ་འབྲེལ་ལ་དཔྱོད་པ་མ་ཞུགས་པའམ། གལ་ཏེ་ཞུགས་ནའང་དབང་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་རང་མཚན་ཁས་ལེན་དགོས་པས་བག་ཡོད་པར་གྱིས་ཤིག གཉིས་པ་བཅས་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་དགག་པ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི། རིག་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་སྣང་དོན་དུ་མེད་བཞིན་དུ་ད་དུང་བོད་ཕལ་ཆེར་དེ་གཉིས་གཟུང་ཡུལ་དུ་ཞེན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། བླུན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སོར་མོའི་རྩེ་མོས་ནམ་མཁའ་འདིའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ན་ནམ་མཁའ་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཞེན་པ་ནི་བླུན་པོ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་རང་གི་འདོད་པ་བརྗོད་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ནི་དོན་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པས། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ཀྱི་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་ནི་མེད་དེ། གཟུང་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱད་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་འཇུག་གི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ་ཞེས་སོགས་དང་། མེད་པ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཡང་རང་མཚན་ཁོ་ནས་དོན་སྤྱི་དང་། དོན་གཅིག་པུས་མེད་པ་གསལ་སྣང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ། །ཡུལ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་ཡོད་པ་ཡང་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་གཞག་དགོས་པས་གཟུང་ཡུལ་གྱི་རང་མཚན་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་གང་ལ་རྣམ་པ་དངོས་སུ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་འཇལ་ན་ཤེས་པ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ལ། རང་མཚན་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་གང་གིས་ལྐོག་གྱུར་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་འཇལ་ན་དེའི་ཞེན་ཡུལ་དང་། རང་མཚན་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་འཇལ་བྱེད་གཉིས་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ན་ཡུལ་ཅན་གསུམ་པོ་དེའི་ངོར་མི་སླུ་བས་ཡུལ་ཅན་གསུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་དུ་འཇོག་གོ །འོ་ན་ཅི་ཕྱིར་སྣང་ཡུལ་མ་བསྟན་ཞེ་ན། དོན་གྱིས་ནི་བཤད་ལ། དངོས་སུ་མ་བསྟན་པ་ནི་དོན་རང་མཚན་ལ་ཡུལ་གསུམ་གཞག་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ་བཤད་པས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྣང་ཡུལ་གྲུབ་ཅིང་རྗེས་དཔག་དང་སྐྱེས་བུའི་སྣང་ཡུལ་གྱི་བེམས་པོ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་ཁོ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་འདིའི་སྐབས་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཡང་གཞན་དག་གི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྱུར་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ལྟ་ག་ལ་སྨོས། སྐལ་ལྡན་གྱི་བཤེས་གཉེན་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་ལུས་སྟོབས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་དགའ་སྟོན་དུ་འབུལ་ལོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་ཡུལ་དུ་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་། མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤོང་། དགག་པ་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་སྤྱི་གཟུང་ཡུལ་མིན་ན། ཡུལ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་བཞེད་པས་དེས་གནོད་དོ་ཞེ་ན་མི་གནོད་དེ། དོན་སྟེང་ན་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡོད་ནས་གསུངས་པ་མིན་གྱི་ཚད་མ་གཉིས་པོ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་གྱུར་དང་ཀློག་གྱུར་གྱི་རང་མཚན་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དང་། ག
Chinese
如果说因为对于相似的事物执着为一，而实际使用名称，那是不合理的。讲者的心中所显现的共相，作为法，不应成为讲听者共同执着的对境。因为那是讲者自己心识的对境，因为那是讲者自己显现的共相。如果这不成立，那么这个法，不应成为讲者心识的对境，因为没有显现。如果承认，那么因为彼此不了解相似之处，理解意义是不可能的。这两个共相与各自的心识和境、有境相关联，那么这两个人怎么可能将两个共相执着为一呢？不应执着为一，因为这两个共相只能被不同的心识所认知。如果说，即使两个心识的对境只是不同的共相，但通过错乱也能执着为一，这并不矛盾。那么，讲听者的分别念，就成为了没有自己所取境的，因为是错乱识，因为是将两个共相执着为一的心识。因此，所有的分别念都成为了没有所取境的。这样，按照你们的观点，所有的分别念都成为了没有显现境的，因为你们承认两个境是一。这些是根本和注释的没有颠倒的观点。依靠这个注释，那些说分别念的显现境完全不存在的人，对于“原因存在时，心识存在与否”的推理的周遍关系没有进行分析，或者即使分析了，也应该谨慎，因为必须承认成为根识的现量对境的自相。第二，以总结语句的方式简要地展示了驳斥：如果以智慧进行观察和分析，那么共相和无，虽然在显现上不存在，但现在大多数藏人仍然执着于这两者作为所取境，这是错误的，因为愚蠢的人是这样说的。例如，用手指尖指着天空说“这是天空”，然后执着认为看到了天空，这就像愚蠢的人一样。这是中间的偈颂。第二，表达自己的观点：境显现的识的所取境的衡量对象，仅仅是境自相。
English
If it is said that it is inappropriate to actually use names because of clinging to similar things as one, then it is not appropriate. The general meaning appearing in the mind of the speaker, as a dharma, should not become the object of common clinging for the speaker and listener. Because it is the object of the speaker's own mind, because it is the general meaning that appears to the speaker himself. If this is not established, then this dharma should not become the object of the speaker's mind, because it has not appeared. If you admit it, then because you do not understand the similarities with each other, it is impossible to understand the meaning. Since these two general meanings are related to their respective minds and objects, how can these two people cling to the two general meanings as one? It should not be clung to as one, because these two general meanings can only be cognized by different minds. If it is said that even if the objects of the two minds are only different general meanings, it is not contradictory to cling to them as one through confusion. Then, the conceptual thought of the speaker and listener becomes established as having no object of its own, because it is a confused consciousness, because it is a mind that clings to two general meanings as one. Therefore, all conceptual thoughts become established as having no object of apprehension. Thus, according to your view, all conceptual thoughts become established as having no appearing object, because you admit that the two objects are one. These are the undeluded views of the root and commentary. Relying on this commentary, those who say that the appearing object of conceptual thought is completely non-existent have not analyzed the pervasiveness of the reasoning that "when the cause exists, whether the mind exists or not," or even if they have analyzed it, they should be careful, because it is necessary to admit the self-character that becomes the direct object of sense consciousness. Second, the refutation is briefly shown by summarizing the statements: If one observes and analyzes with wisdom, then although the general and the non-existent do not exist in appearance, most Tibetans still cling to these two as objects of apprehension, which is wrong, because fools say so. For example, pointing to the sky with a fingertip and saying "This is the sky," and then clinging to the belief that one has seen the sky, is like a fool. This is an intermediate verse. Second, expressing one's own view: The object of measurement of the object of apprehension of the consciousness of the appearance of objects is only the self-character of the object.
Chinese
有概念和无概念的错觉的所取境是不存在的，因为所有对所取境的取舍都包含在其中，所以在判断自相是否存在时，会涉及能否发挥作用，而对于不能发挥作用的，因为没有必要，所以不会涉及。因为自己的特征是“一可衡量”等等，以及“不存在不可衡量”等等。此外，仅凭自相就能区分共相，仅凭一就能区分不存在的显现。如果将境分为三种，也必须根据有境来确定，因此，如果通过直接赋予形象的方式来衡量对所取境的自相的认知，那么这就是该认知的所取境；如果通过隐蔽的方式来衡量对自相的认知，那么这就是其执着境；如果两种自相都通过两种衡量方式来判断，并在人（补特伽罗）的介入下，那么对于这三种有境来说，就不会有欺骗，因此可以被视为三种有境的介入境。那么，为什么没有展示显现境呢？实际上已经说明了，但没有直接展示，这是因为在对事物的自相设定三种境时，通过说明所取境，就可以确定其有境的显现境，并且考虑到后来的推论和人的显现境的无实体性，这仅仅是我个人的行为领域。境的区分是此时事物的重点，但如果没有成为其他人的思考对象，又怎么能说通过分别的智慧如实地理解呢？我将它献给拥有无限智慧的幸运导师们，作为他们智慧之躯蓬勃发展的盛宴。第三，遣除争论，包括：遣除对错觉无境的争论，遣除对所取境自相的争论。第一部分有四点：遣除与所说的两种可衡量事物相矛盾的说法，遣除共相和不存在的显现境相同的争论，遣除与经验相矛盾的说法，遣除否定不能被量识理解的过失。第一点是：如果共相不是所取境，那么由于陈那论师认为境有自相和共相两种，这就会造成损害，但不会造成损害，因为这并不是说事物上有两种可衡量的事物，而是从两种量识介入的方式来说，显现和隐蔽的两种自相依次从自己的体性的角度出发，并且
English
The apprehended object of conceptual and non-conceptual illusions does not exist, because all acceptance and rejection of the apprehended object is included in it. Therefore, when judging whether self-character exists or not, it involves whether it can function, and for those that cannot function, because there is no need, it is not involved. Because one's own characteristics are "one measurable," etc., and "non-existence is not measurable," etc. Furthermore, self-character alone can distinguish the general character, and one alone can distinguish the appearance of non-existence. If the object is divided into three, it must also be determined based on the subject, therefore, if the self-character of the apprehended object is measured by directly giving the image to whatever cognition, then that is the apprehended object of that cognition; if the cognition of the self-character is measured by whatever has become obscured, then that is its object of attachment; if both self-characters are judged by two measuring methods, and with the intervention of a person (Pudgala), then for those three subjects, there will be no deception, therefore it can be regarded as the intervening object of the three subjects. So, why is the appearing object not shown? In fact, it has been explained, but it has not been directly shown, because when setting three objects for the self-character of things, by explaining the apprehended object, the appearing object of its subject can be determined, and considering the non-substantiality of the subsequent inference and the appearing object of the person, this is only my personal field of activity. The distinction of objects is the focus of things at this time, but if it has not become an object of thought for others, how can we say that it is understood as it is through discriminating wisdom? I offer it to the fortunate mentors with infinite wisdom as a feast for the flourishing of their wisdom bodies. Third, refuting arguments, including: refuting arguments against illusions having no object, refuting arguments against the self-character of the apprehended object. The first part has four points: refuting the statement that contradicts the two measurable things that are said, refuting the argument that the general character and the appearance of non-existence are the same object, refuting the statement that contradicts experience, refuting the fault that negation cannot be understood by valid cognition. The first point is: if the general character is not the apprehended object, then since Master Dignāga believes that there are two kinds of objects, self-character and general character, this will cause harm, but it will not cause harm, because it is not said that there are two measurable things on things, but from the way the two valid cognitions intervene, the two self-characters of appearance and obscuration proceed in order from the perspective of their own nature, and