Chinese
然而，这并非其他的，而是依赖于从言辞推断事物状态的果证的后 অনুমান（anumāna，推论，后 अनुमान）。因为无法以言语表达的方式直接成立，所以不应取消直接的著名性。第二部分有四点。首先，如果阐述直接的取消，那么仅仅是承诺本身就能实际消除，通过体验矛盾的力量而成立，这就是直接取消的特征。第二，如果是अनुमान（anumāna，推论，后 अनुमान）的取消，那么仅仅是承诺本身就能实际消除，如果通过三相、事物力量加入而成立，那么这就是依赖于事物力量加入之证的अनुमान（anumāna，推论，后 अनुमान）的取消。第三，关于意念取消，有定义、分类以及对这些意义的考察这三点。第一点是，仅仅是承诺本身就能实际消除的矛盾，通过可信的言辞而成立，这就是承诺取消的特征。第二点是，如果对此进行分类，如《理门论》中所说，有承诺的取消和自语的取消两种。第三点包括：经文和自语的区别，与此相违则承诺破灭，因此对于他人而言会变成语音错误。第一点也有三点，首先考察前辈的观点。其他前辈说，这两者的区别在于与可信的经文相违背，以及与辩论者自己的言辞相违背。第二，阐述论师的观点，即如何转变为言语的区分，以及对与经文相违背的详细考察。第一点是，论师认为这两者是辩论者自己的言语区分，因为他说“言语的区分”。其中，第一种是先前承诺的和之后表达的两者相矛盾，例如先前承诺之后又表达为占卜。后一种是如果衡量承诺的意义本身就会产生矛盾，例如当说“अनुमान（anumāna，推论，后 अनुमान）不是量”的时候，否定了一切可衡量的事物，但अनुमान（anumāna，推论，后 अनुमान）这个词本身所表达的可衡量的事物却被承认，因此与先前相矛盾，所以可衡量的后者就变成了自语的取消。在《集论》中，用一个例子来表示两者都是没有可衡量意义的量，这分别是部分象征和完全清晰的例子。在《理门论》中，对于与经文相违背，则说了其他的完全清晰的例子。
English
However, this is none other than inference based on the sign of the effect that infers the state of affairs from words. Since it cannot be directly established in a way that can be expressed in words, it is not appropriate to negate the obvious fame of the direct. The second part has four points. First, if the negation of the direct is explained, then the contradiction that can actually eliminate itself in the mere commitment is established by the power of experience, which is the characteristic of the negation of the direct. Second, the negation of inference is that if the contradiction that can actually eliminate itself in the mere commitment is established by the three modes of the power of things entering, then it is the negation of inference based on the sign of the power of things entering. Third, regarding the negation of intention, there are three points: definition, classification, and examination of the meaning of these. The first point is that the contradiction that can actually eliminate itself in the mere commitment is established by the words of belief, which is the characteristic of the negation of acceptance. The second point is that if it is divided, as stated in the 'Door of Reasoning,' there are two types: the negation of acceptance and the negation of one's own words. The third point includes: the difference between scripture and one's own words, and if it contradicts this, the commitment is destroyed, so it becomes a speech defect for others. The first point also has three points, first examining the views of the earlier scholars. Other earlier scholars say that the difference between the two is that it contradicts the believable scripture and contradicts the words of the debater himself. Second, explaining the teacher's intention is how it becomes a distinction of speech, and a detailed examination of contradicting the scripture. The first point is that the teacher considers these two to be distinctions of the debater's own speech, because he said, 'distinctions of speech.' Among them, the first is that the previously committed and the later expressed contradict each other, such as committing earlier and then expressing it as divination. The latter is that if the meaning of the commitment itself is measured, there will be a contradiction, such as when saying 'inference is not valid cognition,' denying all measurable things, but the measurable things expressed by the word 'inference' itself are accepted, so it contradicts the previous one, so the measurable latter becomes the negation of one's own words. In the 'Compendium,' one example is used to show that both are valid cognitions without measurable meaning, which are examples of partial representation and complete clarity respectively. In the 'Door of Reasoning,' for contradicting the scripture, other examples of complete clarity are spoken.
Tibetan
ཆོས་ནི་ཚེ་འཕོས་ནས་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ལུང་ཁྱད་པར་བ་རྗེས་དཔག་ཏུ་འདུ་བ། ལུང་ཕལ་པ་རང་ཚིག་དང་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞལ་བྱ་དང་པོ་གཉིས་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པ་ལ་ཚད་མ་དང་པོ་གཉིས་དང་། བསྐལ་པའི་དོན་ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པ་ལ་རང་ཚིག་འགལ་བ་ཡིས་མི་གནོད་པའི་ལུང་ངམ་གསུང་རབ་ནི་ངེད་ཀྱི་ལུང་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་དོན་རྟོགས་པའི་བློ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེས་ན་ཞེ་འདོད་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ལུང་ནི་ལུང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པས་ལོག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ལ། རིགས་པས་མ་གྲུབ་ན་ལོག་ཕྱོགས་ལ་གེགས་བྱེད་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་བླངས་ནས་འགལ་ཡང་རང་ཚིག་འགལ་བ་དང་ཕན་ཚུན་སྟོབས་མཚུངས་པས་གནོད་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་དུ་གྲགས་ཚད་ལུང་ཚད་མ་མིན་ལ། ཞེ་འདོད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དེ་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་ཅིང་། ལུང་ལ་འཇུག་ཚུལ་ཡང་སྔར་ལུང་ཁས་བླངས་ནས་ནི་ཕྱིས་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་བླུན་པ་ཡིན་པས། སྔར་དཔྱད་ནས་ཕྱིས་ཁས་ལེན་པ་ནི་མཛངས་པའི་ལུགས་ཏེ། བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤོང་ལ། གཞན་གྱི་ལུང་ལ་མཚུངས་པ་སྤང་བ། གེགས་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ལུང་གཞན་ཁྲུས་ཀྱིས་སྡིག་པ་འདག་པར་སྟོན་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དང་འགལ་བ་ཡང་ལུང་དང་འགལ་བ་དེར་འགྱུར་ལོ། མ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་སོགས་ཆོས་མིན་པ་སྡིག་པའི་རྩ་བ་དང་། ཆགས་བྲལ་སོགས་ཆོས་སུ་ཆད་པར་ལྟ་བ་རྣམས་མིན་པ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་འཆད་ལ། ཁྲུས་དང་ཆགས་སོགས་སྡིག་པའི་རྒྱུ་མི་འགལ་བས་ཁྲུས་ཀྱིས་སྡིག་པ་འདག་པར་སྟོན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ལུང་རྣམས་ལུང་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཅན་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་གེགས་བྱས་པ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྐྱོན་མེད་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། ཚིག་ཕན་ཚུན་གྱི་གེགས་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པ་ཡི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་དུ་སོང་བ་མིན་གྱི། ཚིག་ཕན་ཚུན་གྱི་གེགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དམ་བཅས་རང་གི་བསམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་འགལ་བ་མེད་པ་དགོས་ཏེ། རང་ལུང་གི་འགལ་བ་གཞི་གཅིག་ལ་འདུས་ན་རྩི་ངན་པ
Chinese
教法并非是来世给予安乐的，如是说。第二，特殊之教证包含于比量，普通之教证与自语相同。第一，对于所量最初之二者显示为所说，与量最初之二者相同。对于劫之意义极隐蔽之显示，以自语相违而不损害之教证或经典乃吾等之教证，依彼而了知所说义之智慧包含于比量而宣说，如可信之语是不欺骗的等等。第二，因此，以欲乐、现量、理证所成立之教证乃是教证量，故为遣除邪方之损害者，若非以理证成立，则说为仅是邪方之障碍者，虽已承诺彼而相违，然以自语相违及互相力量相同故，非为损害者。凡是号称教证者皆非教证量，以欲乐量所成立者彼乃教证量，而趣入教证之方式亦是，先前承诺教证之后，后来于意义上进行观察是愚蠢的，先前观察之后，后来承诺乃是贤智之行，此乃中间之偈颂。第三，破斥诤论，舍弃与他者教证相同者，舍弃障碍不转为所立过失之诤论二者。第一，他者教证以沐浴能清净罪业所显示之吠陀之教证相违，亦将转为与教证相违耶？非也，贪等非法为罪业之根本，及断除贪等视为法者，非为其他宗派之论者所说，以沐浴与贪等罪业之因不相违故，以沐浴能清净罪业所显示之如是教证等非为教证之故。第二，若自之语与论典相违非为有宗派过失者，以彼二者所作障碍唯于所立生起少许怀疑而已，而怀疑者乃是所立无过失之故耶？非也，非以语互相之障碍生起怀疑之方式而成为过失，乃以语互相之障碍彼不成立所立之方式而安立为过失之故。第二，立宗乃显示自之意乐，且必须无有与彼相违者，若自教证之相违聚集于一处，则为恶毒
English
It is said that Dharma does not give happiness after death. Secondly, special scriptures are included in inference, and ordinary scriptures are the same as their own words. First, the first two objects to be measured are shown as what is to be said, the same as the first two valid cognitions. For the meaning of the eon, which is extremely obscure, the scripture or canon that is not harmed by its own contradictory words is our scripture. Relying on it, the wisdom that understands the meaning of what is said is summarized in inference and spoken, such as trustworthy words are not deceptive, etc. Second, therefore, the scripture established by desire, direct perception, and reasoning is the valid scripture, so it is the harmer that eliminates the wrong side. If it is not established by reasoning, it is said to be only the obstacle to the wrong side. Although it is agreed to and contradicts it, it is not a harmer because its own words contradict each other and their strengths are equal. Anything that is called a scripture is not a valid scripture, and what is established by the valid cognition of desire is the valid scripture. The way to enter the scripture is also that it is foolish to examine the meaning after promising the scripture first. It is the way of the wise to examine first and then promise later. This is the verse in between. Third, refuting disputes, abandoning what is the same as other scriptures, and abandoning the dispute that obstacles do not turn into the fault of what is to be established. First, the other scriptures contradict the Vedas, which show that bathing can purify sins. Will it also turn into a contradiction with the scriptures? No, because attachment and other non-dharmas are the root of sins, and those who regard the cutting off of attachment as dharma are not explained by the debaters of other schools. Because bathing and the causes of sins such as attachment do not contradict each other, such scriptures that show that bathing can purify sins are not scriptures. Second, if the contradiction between one's own words and treatises is not a sectarian fault, it is only because the two have created obstacles that only a little doubt arises about what is to be established, and the doubter is the faultless nature of what is to be established? No, it is not a fault in the way that the mutual obstacles of words give rise to doubt, but it is established as a fault in the way that the mutual obstacles of words do not establish what is to be established. Second, the proposition is to show one's own intention, and it must be free from contradiction with it. If the contradiction of one's own scripture gathers in one place, it is a bad poison.