Tibetan
བ་པ་གསུམ། འདིར་རྟགས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་རིགས་སྤྱི་ཆོས་ཅན་དུ་གཞག་པ་དང་། ཚོགས་སྤྱི་ཆོས་ཅན་དུ་གཞག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མཚན་གཞི་གཉིས་བཤད་པའི་ཕྱི་མ་སྐྱོན་མེད་དེ་དང་། གཉིས་པའི་མཚན་གཞི་དེ་ཡང་སྐྱོན་མེད་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ནི། མཚན་གཞི་དང་པོ་རྒོལ་བའི་ཞེ་འདོད་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མའི་ཚེ་རྩོལ་བྱུང་གི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་རྒོལ་བའི་ཞེ་འདོད་མིན་པས། ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་སྐྱོན་ཅན་མིན་པ་དང་། རྒོལ་བ་ཚུལ་གསུམ་ཀར་ཚོགས་པ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་འདོད་ཀྱི་རེ་རེ་བསྒྲུབ་པར་མི་འདོད་པས་རེ་རེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་སྐྱོན་ཅན་མིན་པར་མངོན་ནོ་ཞེས་ཡོངས་འཛིན་དམ་པ་གསུང་ངོ་། །རྟགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆོས་ཅན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་རྩོལ་བྱུང་དེའང་སྒྲ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གྲུབ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་སྐྱོན་མེད་དུ་གསུངས་པ་ནི་སྔ་མའི་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་པའོ། །བློ་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་། རྟགས་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ནས་མ་གྲུབ་པ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒོལ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་མ་གྲུབ་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་དོ་ཞེས་པ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་བཅད་དོ། །ཕྱོགས་རེའམ་ཞེས་པ་རྒོལ་བ་ལ་སྦྱར་བ་མ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་ལས་ཕྱེ་བའི་དྲུག བློ་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ལ་གསུམ་ལས་ཕྱེ་བའི་དྲུག་སྟེ་བཅུ་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། ཆོས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་རེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལས་ཕྱེ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆ་རྣམས་ནི་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པར་འདུས་ལ། གཞན་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། གྲུབ་མཐའ་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་ནི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་ན་དོན་ཆོཾས་ཅཾན་ནམ་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མ་ངེས་པ་ལ་གསུམ་ལས། མ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པའི་རྟགས་སོ། །གཉིས་པ་མཚོན་བྱའི་དབྱེ་བ་ལ་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང་། ཐུན་མོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། ཕྱོགས་བརྟགས་པ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་གང་རུང་ལ་མ་གྲུབ་པའི་མི་ཤེས་པའི་རྟགས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དབྱེ་ན་བཞི་ཡོད་དེ། གཉིས་ཀ་ལ་མེད་ནས་མ་
Chinese
三者。 此处，对于作为有法的事物之一部分未成立，分为将类共安立为有法，以及将集合共安立为有法两种情况。 第一种情况，说了两个例子，后面的例子没有过失，以及第二种情况的例子也被说成没有过失，其含义是：第一个例子是辩论者的意图，因此有法的一部分未成立是有过失的。 后一种情况，用功用生的因来成立一切声是无常，不是辩论者的意图，因此有法的一部分未成立没有过失。 辩论者不希望在三种方式上都成立集合，而是希望成立每一个，因此每一个未成立没有过失是显而易见的，这是永增丹巴所说的。 在因的一部分在有法上未成立的情况下，功用生也只是在声音的一部分上成立，一部分上未成立，被说成没有过失，这是建立先前宗义。 对于在心中未成立，对有法、因以及二者的关系产生怀疑而未成立有三种。 第三种是，对于辩论者两种，未成立的差别分为两种来解释，这是总结的偈颂。 “部分”一词与辩论者相连，是没有理解的缘故。 这样一来，在意义上未成立，分为有法和因的自性未成立两种，由此分出六种。 在心中未成立，从三种中分出六种，总共十二种。 法、有法的一部分未成立而成为过失的部分，都包含在因的自性未成立之中。 其他则是部分法没有过失。 依赖于宗派的过失，是指承认宗派，如果正确的话，则包含在意义上的有法或因的自性未成立之中。 第二个是不确定，有三种。 不确定的定义是：法与有法成立，并且产生对反面的怀疑的因。 第二个是所表示的分类，有不共与共两种。 第一个的定义是：在所考察的想要了解的有法之外，在任何一方未成立的不可知的因，是不共的不确定的定义。 如果分类，则有四种，从两者都不存在而未
English
The Three Bas. Here, regarding the non-establishment of one aspect of the subject-property as the subject, there are two cases: establishing the class-general as the subject, and establishing the aggregate-general as the subject. In the first case, two examples are given, the latter being without fault, and the meaning of the second example also being said to be without fault is: the first example is the intention of the debater, therefore the non-establishment of one aspect of the subject-property is faulty. In the latter case, establishing all sounds as impermanent by the sign of effort-born is not the intention of the debater, therefore the non-establishment of one aspect of the subject-property is not faulty. The debater does not wish to establish the collection in all three modes, but wishes to establish each one individually, therefore the non-establishment of each one is obviously not faulty, so says Yongdzin Dampa. In the case where one aspect of the sign is not established on the subject-property, the effort-born is also established on only one aspect of sound, and not established on one aspect, which is said to be without fault, this is to establish the previous tenet. For non-establishment in the mind, there are three: doubt about the subject-property, the sign, and the relationship between the two, leading to non-establishment. The third is: the division of non-establishment for the two types of debaters is explained by dividing it into two, this is a summarizing verse. The word "part" is connected to the debater, which is due to a lack of understanding. Thus, non-establishment in meaning is divided into two: the non-establishment of the nature of the subject-property and the sign, from which six are divided. Non-establishment in the mind is divided into six from three, totaling twelve. The parts that become faults due to the non-establishment of one aspect of the dharma and the subject-property are all included in the non-establishment of the nature of the sign. The others are faultless aspects of the dharma. The faults that depend on the tenets refer to the acceptance of the tenets, but if correct, they are included in the non-establishment of the nature of the subject-property or the sign in meaning. The second is the uncertain, there are three. The definition of the uncertain is: the sign that establishes the dharma and the subject-property and causes doubt about the opposite. The second is the division of the signified, there are the uncommon and the common. The definition of the first is: the unknowable sign that is not established on either of the two sides other than the subject-property that is being investigated and desired to be known is the definition of the uncommon uncertain. If divided, there are four, from not existing in both and not
Tibetan
མཐོང་བ་སྒྲ་རྟག་པ་གྲུབ་པ་ལ་མཉན་བྱ་ལྟ་བུ་དང་། ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་སྐྱེས་བུ་འདི་ལྷ་ལས་ཚེ་འཕོས་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་མིག་དང་ལྡན་པ་དང་། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་བྱས་པ་རྟགས་དང་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དཔེར་བཟུང་བ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་གང་བྱས་པ་དེ་མི་རྟག་སྟེ། རིག་བྱེད་བཞིན། ནམ་མཁའ་ནི་མ་བྱས་སོ། །ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་བ་ལ་གཉིས་ལས། མཚན་ཉིད་ནི། ཕྱོགས་ལས་གཞན་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་གང་རུང་ལ་འཇུག་པ་ཐུན་མོང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན་དངོས་དང་ལྷག་ལྡན་གྱི་མ་ངེས་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་མཐོང་ཡང་བཟློག་པ་མི་ཆོད་པའོ། །དབྱེ་ན་བཞི་ཡོད་ཅིང་། གཉིས་པ་ལ་ཡང་དག་དང་འགལ་བའི་ལྷག་ལྡན་གཉིས། ལྷག་ལྡན་གྱི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་ཞིང་ཅིག་ཤོས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་དག་ལྷག་ལྡན་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་ཞིང་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་འགལ་བའི་ལྷག་ལྡན་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པའི་མཚན་གཞི་འགྲེལ་པར་བཞུགས་སོ། །གསུམ་པ་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྟགས་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་། ལྡོག་པས་ཁྱབ་ན་འགལ་རྟགས་སོ། །གཉིས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ། དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། དབྱེ་བ་གཞན་དུ་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་དབྱེ། སྦྱོར་བ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། གཉིས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ནི། འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འགལ་བའི་རྟགས་གཉིས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པར་འདུས་ཤིང་དེ་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་ལས་རྣམ་གཞག་གི་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་བྱ་རུང་དུ་སྒྲུབ་པས་གྲགས་རྟགས་ཡིན་ལ། དེ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྡུས་པས་འབྲས་རང་གི་རྟགས་སུ་འགྱུར་ལ་དེ་གཉིས་བཟློག་པའི་འགལ་བའང་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྟག་སྟེ། རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུའི་འགལ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ། རྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྟགས་དེ་འགལ་བ་མིན་ཏེ། རྩོལ་འབྱུང་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལན་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ཉན་ཤེས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་འབྲས་བུར་སྒྲུབ་པ་ནི། རིག་སྒྲ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅ
Chinese
例如，为了证明声音是常住的，就像可听之物一样。虽然存在却看不见，例如，为了证明这个人从天界转移而来，就像拥有眼睛一样。虽然在同品方存在却看不见，例如，为了证明声音是无常的，就像以所作作为理由和吠陀之声作为例子一样。虽然在异品方存在却看不见，凡是所作即是无常，就像吠陀一样。虚空不是所作。这就是所说的。第二，关于共同不定因有二。定义是：属于品方之外的任何一方，是共同不定的定义。第二，如果分类，有自性和有余的二种不定因。第一种的定义是：作为法相成立，虽然在两个品方都能见到，但不能断定其反面。如果分类，有四种。第二种有正确和相违的有余不定因两种。有余不定因中，在同品方见到，而在另一异品方没有见到，是正确的有余不定因。如果某事物在异品方见到，而在同品方没有见到，是相违的有余不定因。这二者各有三种，其例子在注释中。第三，关于相违因有三。第一是：理由，即作为法相成立，如果被反面周遍，则是相违因。第二，详细分类有：从事物方面分类，从表达意愿方面分类，以及驳斥认为有其他分类的观点。第一种，从关系的角度分为两种，从陈述的角度分为三种。第一种有两种，成为两种的方式是：从关系的角度来看，相违的理由只有两种，即所有非观待都包含在自性非观待中，并且通过将此安立为安立之因，可以建立安立之果的名称，因此是名声之理由。将其归纳为自性之因，则变为果之自性理由，因此二者的反面相违也是两种。第一种是：声音是常住的，因为是所作。第二种是：吠陀之声是常住的，因为是勤勇生。这就是所说的。第二，关于果之相违因，为了消除争论，有争论和回答两种。第一，理由不是相违的，因为勤勇生是常住之果。如果这样说，回答有四种。第一，听觉是声音无常之果的建立，即吠陀之声是听觉的对象。
English
For example, to prove that sound is permanent, like audible things. Although it exists but is not seen, for example, to prove that this person has transmigrated from the heavens, like having eyes. Although it exists in the similar side but is not seen, for example, to prove that sound is impermanent, like taking what is made as the reason and the sound of the Vedas as examples. Although it exists in the dissimilar side but is not seen, whatever is made is impermanent, like the Vedas. Space is not made. That is what is said. Second, regarding the common uncertain reason, there are two. The definition is: belonging to either of the two sides other than the side, is the definition of the common uncertain. Second, if classified, there are two uncertain reasons: substantial and residual. The definition of the first is: as the property of the subject being established, although seen in both sides, its opposite cannot be determined. If classified, there are four types. The second has two types of residual: correct and contradictory. Among the residual, what is seen in the similar side and not seen in the other dissimilar side is the correct residual. Whatever is seen in the dissimilar side and not seen in the similar side is the contradictory residual. Each of these two has three types, and their examples are in the commentary. Third, regarding the contradictory, there are three. The first is: the reason, that is, as the property of the subject being established, if pervaded by the opposite, it is the contradictory reason. Second, the detailed classification includes: classifying from the aspect of objects, classifying from the aspect of intended expression, and refuting the view that there are other classifications. The first is divided into two from the perspective of relationship, and divided into three from the perspective of statement. The first has two, the way of becoming two is: from the perspective of relationship, there are only two contradictory reasons, that is, all non-apprehensions are included in the non-apprehension of self-nature, and by establishing this as the cause of establishment, the name of the result of establishment can be established, therefore it is the reason of fame. By summarizing it into the reason of self-nature, it becomes the reason of the nature of the result, therefore the contradiction of the opposite of the two is also two. The first is: sound is permanent, because it is made. The second is: the sound of the Vedas is permanent, because it is produced by effort. That is what is said. Second, regarding the contradiction of the result, in order to eliminate the dispute, there are two: dispute and answer. First, the reason is not contradictory, because what is produced by effort is the result of permanence. If so, there are four answers. First, the establishment of hearing as the result of the impermanence of sound is: the sound of the Vedas is the object of hearing.