Tibetan
་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་སྤོང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། སྣོད་ཀྱི་རྗེས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཡན་ལག་ཅེས་པའི་ཚུལ་གཅིག་དང་། ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་ཆོས་དང་རྗེས་འགྲོའམ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ལྡོག་པ་གང་རུང་གི་ཚུལ་གཉིས་དང་། རིགས་པ་ཅན་པ་ཁ་ཅིག་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་སྔ་མ་ཅན། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ལྷག་མ་ཅན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་སྤྱི་ལ་མ་མཐོང་བ། མངོན་སུམ་དང་ལུང་གིས་མི་གནོད་པ་འགལ་བ་མེད་པ་སྟེ་ཚུལ་བཞི་དང་། ཁ་ཅིག་ཚུལ་གསུམ་དང་དེ་ཤེས་པ་སྟེ་ཚུལ་བཞི་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ཚུལ་གསུམ་དང་། གྲངས་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་ལྔར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཚུལ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་འབབ་པའི་རྟགས་གཅོད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་། འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་གཅོད་པ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ། ཚུལ་གསུམ་བློས་མ་ངེས་པ་གཅོད་པ་ལ་ངེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཚུལ་གཅིག་ནས་དྲུག་གི་བར་གྱི་ཉི་ཚེའི་ཚུལ་གཞན་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་དག་ནི་འཁྲུལ་ཏེ། དང་པོ་ནི། གཞན་དུ་མི་འཐད་པ་བརྟགས་ན་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་པའང་རྗེས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ལྡོག་པ་འདུས་པས་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བར་པ་གསུམ་གྱི་ནི་ཚུལ་གསུམ་མ་ཤེས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲུག་པའི་ཡང་ཚུལ་ཕྱི་མ་གསུམ་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་འབྲེལ་པ་སྟེ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་རྗེས་འགྲོ་དང་། ལོག་ན་ལྡོག་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་ཀྱི་ཚུལ་རྣལ་མར་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་སྤྱིའི་སྐྱོན་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱ་ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཚུལ་དང་པོ་དང་རྗེས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ། དེ་དང་ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་གཉིས་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་གཉིས་སུ་འདུས་པས་རྟགས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འགོག་པའི་ཚད་མ་གཉིས་མེད་ན་འབྲེལ་པ་མི་གྲུབ་ཅིང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཚུལ་གསུམ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་པོ་འཁྲུལ་ཞིང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ལྡོག་པ་འདུས་ན་རྗེས་འགྲོ་ཡིས་ལྡོག་པ་འཕེན་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཡོད་པའི་རྗེས་འགྲོ་དེ་ཉིད་ལོག་ན་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ག
Chinese
那是如何进行的方式呢？首先有遮、立、舍三种。第一种是：作为容器的后续，不容许其他支分的一种方式；有些认为是周遍于所立宗法和随同，或者周遍于所立宗法和相违中的任何一种方式；有些正理派认为，具有法性的事物存在于前者，存在于同品是剩余者，在异品中不存在的是普遍未见者，现量和比量不损害的是无违，这四种方式；有些认为是三相和了解它们，即四种方式；还有些认为是三相，以及在数量上各自确定，以及具有无害的对境，共五种；有些认为在三相之上，对于断定落在所立上的损害之因，是具有无害的对境；对于断定不混淆于相违之因，是所说的数量一致；对于断定三相未被心识确定，是名为确定性。这些从一种到六种之间的细微差别，被认为是正确因的定义，但这些是错误的。第一种是，如果考察不容许其他的，那是因为它是坏灭的缘故；第二种也因为随同包含在特殊随同中的相违，所以仅仅是三相；中间三种是因为不了解三相的形态变化；第六种的后三种也在释论中解释为不合理的方式。第二种是：如果所立宗法成立并且存在关系，即有则有随同，反则反的周遍相违的方式真实确定，那么这种因就是正确因的定义，因为没有定义总体的三种过失的缘故。第三种是：有些人认为，如果周遍于所立宗法成立是第一种方式，以及特殊随同，或者它和特殊相违是两种，以及它和关系成立是两种，因此会变成仅仅是第二种因相，如果这样认为，是没有过失的，如果没有在同品上成立和在异品上遮止的两种量，那么关系就不会成立，如果关系成立，那么随同和相违的三相就自然成立。还有，如果仅仅是随同是错误的，并且在特殊随同中包含相违，那么随同就不应该推出相违的过失，这种过失也是没有的，因为有则有的随同本身不会混淆于反则反的相违的缘故。
English
How does one proceed in that way? Firstly, there are three aspects: negation, establishment, and abandonment. The first is: one aspect is that the subsequent of the container is not permissible as another branch; some consider it as either the aspect of being pervasive with the property of the subject and concomitance, or pervasive with any of the property of the subject and contradiction; some logicians consider that the thing possessing the property exists in the former, existing in the similar class is the remainder, not seen in the dissimilar class is not seen in general, not harmed by direct perception and scripture is non-contradictory, these are four aspects; some consider it as three aspects and knowing them, thus four aspects; still others consider it as three aspects, and being definite in each number, and having a harmless object, thus five aspects; some consider that on top of the three aspects, for cutting off the sign that brings harm to the object to be proven, it is having a harmless object; for cutting off not being confused with contradiction, it is the same number as intended to be expressed; for cutting off the three aspects not being determined by the mind, it is called certainty. These other subtle aspects from one to six are considered as the definition of a correct sign, but these are mistaken. The first is, if examining not permitting others, it is because of being destructible; the second is also because concomitance includes contradiction in special concomitance, so it is merely the three aspects; the middle three are because they are the transformations of not knowing the three aspects; the latter three of the sixth are also explained in the commentary as unreasonable ways. The second is: if the property of the subject is established and there is a relationship, that is, if there is, there is concomitance, and if it is reversed, the way of pervasive contradiction is truly determined, then this reason is the definition of a correct sign, because there are no three faults of the general definition. The third is: some say that if pervasion of the property of the subject is established as the first way, and special concomitance, or it and special contradiction are two, and it and the establishment of relationship are two, therefore it will become merely the second sign aspect, if so, there is no fault, if there are no two valid cognitions of establishing in the similar class and preventing in the dissimilar class, then the relationship will not be established, and if the relationship is established, then the three aspects of concomitance and contradiction will naturally be established. Also, if merely concomitance is mistaken, and contradiction is included in special concomitance, then concomitance should not infer the fault of contradiction, this fault is also not present, because the concomitance itself that if there is, there is, will not be confused with the contradiction that if it is reversed, it is reversed.
Tibetan
ཉིས་པ་ནི། རྟགས་ཡང་དག་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའམ་ངེས་རུང་ཙམ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་གསུམ་ལས་གཞན་ལུགས་དགག་ན། ཚུལ་གསུམ་ངེས་རུང་ཙམ་རྟགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། དེ་ནི་མ་ངེས་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སོགས་བཀོད་ན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། རང་ཉིད་དམ་དེའི་གཞི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་སྒྲུབ་པ་ལ་རླངས་པ་ལ་སོགས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་འབྱུང་བ་འདུས་པ་ལྟ་བུ་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་ཡུལ་འཛིན་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བར་འཛིན་པ་ལ་ཟེར་བ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། ངེས་པ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་འདི་ལ་མ་ངེས་པ་རྟགས་མིན་ན། སྒྲོམ་ནང་གི་ས་བོན་ཡང་ས་བོན་མིན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་པའི་གཞན་གྱི་ཀླན་ཀ་འཇུག་པ་མེད་དེ། ངེས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་དུ་སོགས་གཅོད་ལ། སྒྲོམ་ནང་ས་བོན་ཡང་རྐྱེན་དང་མ་ཕྲད་ན་ས་བོན་དུ་མི་རུང་ཞིང་། རྟགས་ཀྱང་མ་ངེས་ན་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རང་འགྲེལ་ལས་ཚུལ་གསུམ་མ་ངེས་པའི་སྔར་རྟགས་མིན་པས། དེ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པ་དེ་རྟགས་མིན་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན། འདི་ལྟར་དངོས་གང་ཅི་འདྲ་བ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་ངོ་བོ་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ཉིད་རྟགས་འཛིན་ཡིན་པས་དེ་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་ལས་སྐྱེ་ཡི་དེ་ལས་རྟགས་འཛིན་མི་སྐྱེ་ཞེས་པར་སྣང་བས་རྟགས་འཛིན་སེམས་བྱས་ཙམ་དང་དུ་ཙམ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། ཁོ་བོའི་ལེགས་བཤད་དེ་བསྟན་པ་དར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག གཉིས་པ་མཚན་གཞི་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་གཞན་ལུགས་དགག་ན། རྒྱ་ཁ་ཅིག་རྩོད་གཞིའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དུ་བ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞིར་རུང་སྟེ། ལའི་དུ་བ་དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་ཡང་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚད་མས་དུ་ཙམ་གྱི་སྤྱི་ལ་མེས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ན་ཡུལ་དུས་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་གི་དུ་བ་ཡིན་ཡང་མེས་མ་ཁྱབ་པའི་དོགས་པ་ཆོད་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། རྟགས་དུ་བ་སོགས་རྩོད་གཞི་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མི་ལྡན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ན་ཡུ་བུ་རྩོད་པ་མེད་དེ། ཁོ་བོ་ཅ
Chinese
第二，如果问，正确的因是三相决定或者只是近似决定吗？对此，如果驳斥三种之外的观点，那么三相近似决定不是正确的因，因为这是不决定的，会产生怀疑。如果列举怀疑等，则是不成立的，如《释量论》所说：“如果对自身或其基础产生怀疑，则因是不成立的，例如，在证明火时，对蒸汽等产生怀疑，如同各种要素的聚合。”自己的观点是，三相决定是正确的因，因为它是能使所证成立的。例如，意识的声不被称为能执取对境，而是被称为执取。第三，遣除争论：如果决定是因的定义，那么不决定就不是因，那么盒子里的种子也不是种子了，这种他人的责难是不成立的，因为决定是断除怀疑等的。盒子里的种子如果未与因缘相遇，也不能成为种子，因如果不决定，就不是能使了解的因。此处，在自释中说，在三相不决定之前，不是因，因此，从那产生因的执着，那不是因，而是因的执着产生。如果承认，那么，像这样事物是什么样的？等等所说的话就相违了。如果问，我们认为因的自性是烟和所作等产生因的执着，而不是从因的定义三相决定中产生。所说之义是，三相决定本身就是因的执着，因此它从因中产生，而不是从那产生因的执着，这似乎是指因的执着是仅仅执着烟和所作的分别念。愿我的善说成为弘扬佛法的因缘。第二，关于实例有三种，第一，驳斥他宗：某些印度论师认为，作为争论基础的烟可以作为因的实例，虽然拉地的烟不随同于例子，但如果通过衡量定义决定的量，成立了烟的一般与火遍及，那么即使是处所、时间和形态差别的烟，也因为断除了未与火遍及的疑惑而成立，这种观点是不合理的。如果因，如烟等，是由争论的基础所区分的，那么如果不具备，就是完全的断除，那么就不会有母子之争，因为我们
English
Secondly, if asked, is the correct reason a three-aspect certainty or just an approximate certainty? In response to this, if we refute views other than the three, then a three-aspect approximate certainty is not a correct reason, because it is uncertain and gives rise to doubt. If we list doubts, etc., then it is unestablished, as it says in the Pramāṇaviniścaya: "If there is doubt about oneself or one's basis, then the reason is unestablished, for example, when proving fire, there is doubt about steam, etc., like the aggregation of various elements." Our own view is that a three-aspect certainty is a correct reason, because it is what makes the object to be proven understood. For example, the sound of sense consciousness is not called the ability to grasp objects, but is called grasping. Thirdly, refuting the debate: If certainty is the definition of a reason, then if uncertainty is not a reason, then the seed in the box is also not a seed, this other's accusation is not valid, because certainty is what cuts off doubts, etc. If the seed in the box does not meet with the conditions, it cannot become a seed, and if the reason is uncertain, it is not the cause of understanding. Here, in the auto-commentary, it says that before the three aspects are uncertain, it is not a reason, therefore, from that, the grasping of the reason arises, that is not a reason, but the grasping of the reason arises. If you admit it, then, how is it that things are like this? etc., is contradictory. If asked, we believe that the nature of the reason to be stated is that the grasping of the reason arises from smoke and action, etc., but not from the definition of the reason, the three-aspect certainty. The meaning of what is said is that the three-aspect certainty itself is the grasping of the reason, therefore it arises from the reason to be stated, but the grasping of the reason does not arise from that, which seems to indicate that the grasping of the reason is the conceptual thought that grasps only smoke and action. May my good explanation become the cause of the flourishing of the Dharma. Secondly, regarding the basis of the definition, there are three aspects. First, refuting other's views: Some Indian teachers think that smoke, which is distinguished by the basis of the debate, can be the basis of the definition of the reason, although the smoke of La does not follow the example, but if it is established by measuring the definition of certainty that smoke in general is pervaded by fire, then even the smoke that is different in place, time, and form is established because the doubt that it is not pervaded by fire is cut off, this view is unreasonable. If the reason, such as smoke, etc., is distinguished by the basis of the debate, then if it is not possessed, it is a complete cutting off, then there will be no mother-son debate, because we