Tibetan
རྣམ་བཅས་པ་དག་གཟུང་བར་སྣང་བའི་རང་རིག་གཞལ་བྱ། དེ་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཚད་མ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པས་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་འབྲས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ལྟར་དུས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །རྣམ་རྫུན་པ་དོན་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་གཞལ་བྱ། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། རང་རིག་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུར་འདོད་པས་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་འབྲས་གཉིས་སྐྲ་སོགས་སྣང་བ་ལྟར་གཅིག་པ་བཀག་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལས་སློབ་དཔོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ན་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་མཛད་ལ། ཤེས་བྱ་ནང་ལ་འཇུག་པ་ན་རྣམ་མེད་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན། །རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཏེ། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་ལ། གང་ལྟར་ཡང་བློ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་རིག་ལྟར་ན་ཡང་། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །ཚུལ་གཉིས་བརྗོད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་དོན་ཤེས་པ་དང་བློ་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ལ། རྣམ་རིག་ལྟར་ན། ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བློ་གཅིག་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་པས་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཚུལ་འདི་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། །བོད་ཕལ་ཆེར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་མོད། དེ་ནི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རིགས་པ་མ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དོན་རིག་པའི་ལུགས་ནི། གཞན་སེལ་ལ་མེ་ཡི་རང་མཚན་དུ་འཁྲུལ་པ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ལ། དུ་བའི་རྟགས་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་གཞན་སེལ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དུ་བའི་རྟགས་ལས་མེའི་རང་མཚན་དེ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་ཐ་སྙད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་གཞག་བྱའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ། ཉན་མུ་ཁ་ཅིག་འབྲས་རྟགས་མི་སྲིད་དེ། ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་ཚེ་ལ་རྒྱབ་ན་མེ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་བེམས་པོར་འགྱུར་ལ། དེ་མེད་ན་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་ལོག་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་མེ་མེད་ཀྱང་དུ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཕྱིས་སྐྱེས་བུ་ཕྱིན་པ་ན་མེར་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ནི་དུ་བ་རྒྱུ་དང་མེ་འབྲས་བུར་འགྱུར་བས་རྒྱུ་འབྲས་གོ་ལོག་པ་མི་སྲིད་ལ། དེས་ན་སེམས་ཙམ་པའི་འབྲས་རྟགས་ལ་ཚད་འབྲས་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། མེར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དེ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དུ་བར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དུ་སྣང་གི་བློ་སྐྱེ་བ་དེས་ན་དུ་ལྡན་གྱི་ལར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། མེར་སྣང་བ་ཡོད་དེ། དུ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྟགས་དེས་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེས་བུ་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་ན། རྟགས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་རྗེས་དཔག་ཡིན་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་བཞེད་དེ། དེ་ལ་དུ་བར་སྣང་བའི་བློས་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་དགུ་གསུངས་སོ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་ལས་མངོན་སུམ་བརྟགས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དགུ་པའི་རྣམ་བཤད་བསྟན་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་བཤད་ན་རྗེས་དཔག་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་དོན་དང་གཞན་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རང་དོན་རྗེས་དཔག་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་དོན་ཏེ་བསྒྲུབས་བྱ་མཐོང་བའི་ཞེན་བློའོ། །གཉིས་པ་ལ་གང་གིས་རྟོགས་པའི་རྟགས་དང་། དེས་རྟོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས། དང་པོ་ལ་རྟགས་ཀྱི་ལྟོས་གཞི་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྟགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཚུལ་དང་པོའི་ལྟོས་གཞི་ཕྱོགས་དང་། རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ལྟོས་གཞི་མཐུན་ཕྱོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། དེ་དག་ལྟོས་གཞིར་འཇོག་པའི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒྲ་དོན་སྤྱིར་བསམ་པ་དང་། སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ངོས་བཟུང་བ། གང་དུ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་པ། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་སྒྲའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། རྟོག་གེའི་གཞུང་དུ་ཕྱོགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་ཞེས་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །དེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། དེ་དག་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་ལ་དངོས་མིང་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་སོགས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡ་གྱལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ལ་བཏགས་ནས་འཇུག་སྟེ། ཚོགས་པ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་རེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོར། རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཚོགས་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པོ་དེ་ལས་གཞན་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། སྒྲའི་དོན་ངེས་པ་ལ་གྲགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སམ་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་སམ་ཚོགས་དོན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ཞེས་འཇུག་པ་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ་སྒྲ་ཐམས་ཅད་སྐབས་སྟོབས་ཀྱིས་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་གསུམ་པོ་འཇུག་པའི་སྐབས་གསུམ་ལས། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་ལ། ཁྱབ་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ལ་འཇུག་ཅིང་། བསྒྲུབ་བྱའི་སྐབས་སུ་ཚོགས་དོན་ལ་འཇུག་པས་མི་འཁྲུལ་ཏེ། སེན་བྷ་བའི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་དངོས་མིང་དང་བཏགས་མིང་གི་ཁྱད་པར། དངོས་དང་བཏགས་ཆོས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་ལ་དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་མིང་གང་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དགོས་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པས་སྔོན་བརྡ་དུས་སུ་བརྡ་སྦྱར་བའི་མིང་དེ་ཉིད་དངོས་མིང་ཡིན་ཞིང་། དེས་དོན་གོ་བ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་འཆར་ལ། དོན་དེ་ལ་བརྟེན་ཅིང་གྲགས་པའི་མིང་དགོས་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ལས་གཞན་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་དོན་གཞན་དེ་འཁྲུལ་བཅས་སུ་རྟོགས་པའི་མིང་ནི་བཏགས་པའི་མིང་དུ་འདོད་ཅིང་། དེས་དོན་གོ་བ་ན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པ་འཆར་ཏེ། དཔེར་ན་ནོག་སོགས་ལ་བ་གླང་དུ་བཏགས་པ་དངོས་མིང་དང་། མི་བླུན་པོ་ལ་བཏགས་མིང་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཚོགས་དོན་ལ་དངོས་ཆོས་བསམ་པ། ཡ་གྱལ་གཉིས་ལ་བཏགས་ཆོས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚོགས་དོན་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་སྟེ། ཕྱི་ནང་གི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བཏགས་པའི་དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ། དང་པོ་ནི། མིང་དེ་དོན་གཞན་ལ་བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་པ་ལ་ནི། འདྲ་བ་དང་འབྲེལ་པ་གང་རུང་གི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་ཏེ། སྨན་བྱ་རོག་རྐང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལ་ཉི་མ་ཞེས་པ་དང་། ཆང་ལ་མྱོས་པ་ཞེས་བཏགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཡ་གྱལ་གཉིས་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་བཏགས་པ་ནི་རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཅེས་པ་ལྟར་ཚོགས་པའི་མིང་ཡ་གྱལ་ལ་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། དགོས་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་མིང་གཞན་ལ་འདོགས་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བཏགས་པའི་དགོས་པ། ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བཏགས་པའི་དགོས་པ། བཏགས་པ་ལ་མ་བཏགས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཚུངས་པའི་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་བཏགས་པ་ནི་དགོས་པ་དང་བཅས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བཏགས་པར། ག
Chinese
具有形象的对境，是显现为所取的自证量。执持它的显现是量。自证的体性被认为是果，因此，所量和量果如同感受乐和苦一样，被认为是时间和本体相同。虚假的形象，是显现为实有的增益所量。执持它的知识是量。自证的假名被认为是果，因此，所量和量果二者，如同毛发等显现一样，被认为是遮止一体的。如此，在四个宗派中，论师在承认外境时，如同经部宗一样行事。当所知融入内心时，则承诺无相。无论如何，究竟上，自证是量果。如《释量论》中所说：“观察自己的本体时，说是自证为果。”因此。在名言世俗中，如同经部宗一样，境识是量果。因为是境的安立的自性。虽然是自证，但也认为是境识。无论如何，都是两种心识的方式。即使按照境识的观点，也是“依赖于外境，而说两种方式”。因此，境的知识和心的知识是两种方式。按照识识的观点，“不依赖于外境。因此，一个具有两种方式。”这样说，一个心识被无明所染污，因此是境和知识的两种方式。我们也是追随法称的这种方式。大多数藏人都追随说一切有部，但这只是因为不了解事物力量加入的道理。第二，分为二。第一，境识派的观点是：将他者的遣除误认为是火的自相，这是所量。从烟的征相产生的，了知火的他者遣除的心识是量，因为是能作分别的因。从烟的征相了知火的自相的随后的推断的名称是果，因为是能被安立的果。诸位智者如此认为。第二，识识派的观点是：有些声闻说果证不存在。有些人说，当看到烟的时候，山的背后如果有火，因为是没有知识的境，所以会变成无情物。如果没有火，从征相了知就会变成颠倒的知识。如果现在没有火，但在显现为烟的知识中，后来有人来的时候，显现为火
English
The object with aspects is the self-awareness that appears as the apprehended object. The appearance of grasping it is valid cognition. The nature of self-awareness is considered the result, therefore, the object and the result of valid cognition are considered to be the same in time and essence, like experiencing happiness and suffering. False appearances are the imputed objects that appear as real. The knowledge that grasps it is valid cognition. The nominal self-awareness is considered the result, therefore, the object and the result of valid cognition are considered to be the negation of oneness, like the appearance of hair, etc. Thus, among the four tenets, the teacher acts like a Sautrāntika when admitting external objects. When the knowable enters the mind, he promises non-appearance. In either case, ultimately, self-awareness is the result of valid cognition. As it is said in the Pramāṇavārttika, "When examining one's own nature, it is said that self-awareness is the result." Therefore. In conventional truth, like the Sautrāntikas, object-awareness is the result of valid cognition. Because it is the nature of the establishment of the object. Although it is self-awareness, it is also considered object-awareness. In any case, it is a dualistic way of thinking. Even according to the view of object-awareness, it is said that "two ways are expressed based on external objects." Therefore, the knowledge of objects and the knowledge of mind are two ways. According to the view of consciousness-awareness, "it does not depend on external objects. Therefore, one has two ways." It is said that one mind is defiled by ignorance, therefore it is two ways of object and knowledge. We also follow this way of Dharmakīrti. Most Tibetans follow the Sarvāstivādins, but this is only because they do not understand the reasoning of the power of things joining. Second, it is divided into two. First, the view of the object-awareness school is: taking the exclusion of others as the self-characteristic of fire is the object to be measured. The mind that realizes the exclusion of others of fire, which arises from the sign of smoke, is valid cognition, because it is the cause of making distinctions. The name of the subsequent inference that realizes the self-characteristic of fire from the sign of smoke is the result, because it is the result to be established. The wise ones think so. Second, the view of the consciousness-awareness school is: some Śrāvakas say that the result-sign does not exist. Some say that when smoke is seen, if there is fire behind the mountain, it will become an inanimate object because it is an object without knowledge. If there is no fire, knowing from the sign will become inverted knowledge. If there is no fire now, but in the knowledge that appears as smoke, later when someone comes, it appears as fire.
Chinese
显现产生是因为烟是因，火是果，因果颠倒是不可能的。那么，唯识宗的果证不可能有量果，如果这样说。具有显现为火的习气之精华的那一刹那，与后来完全转变的刹那相联系，由此产生显现为烟的习气的果，即显现烟的智慧，因此具有烟的拉（藏文：ལར་，梵文天城体：lar，梵文罗马拟音：lar，汉语字面意思：拉）。显现为火存在，因为显现为烟存在，这样的理由在名言中不会欺骗人，因此，依于该理由的智慧是比量，学者们这样认为。对此，以显现为烟的智慧等等，说了九个偈颂。至此，已阐述完《量理宝藏论》中现量观察的第九品释论。 ༈ །།第二，如果讲述比量，比量有两种：自利和利他。第一种有定义和确定其自性两种。第一种是：自利比量是从具足三相的理由中，见到所要证实的对境的执著心。第二种有：以什么来证悟的理由，以及由它所证悟的所要证实的事物两种。第一种有：确定理由的所依处，以及依于它的理由的详细分类。第一种有：第一相的所依处——宗法，随同和违背的所依处——同品和异品，以及将它们作为所依处的合理性。第一种有：对比量的词义进行总体思考，以及确定与当前情况相关的意义差别。第一种有：确定比量之词所指的对象，确定所指的场合，以及如何指称的词的定义。第一种是：在论师的论典中，出现的宗法、所要证实的事物和所要比量的事物等，都是同义词。它所指的对象也有三种，指称它们的词是法和有法之集合的实名，因为宗法等是具有定义的。对部分法和有法两者进行假立指称，因为集合的那些部分已经被包含，总之，经中说：理由的所要证实的事物就是集合本身。不指称这三者之外的事物，因为对于词义的确定来说，名声是量。第二是：那么，宗法
English
The arising of appearance is because smoke is the cause and fire is the result, so it is impossible for cause and effect to be reversed. So, if it is said that there is no measured result for the result-sign of the Mind-Only School, then, that moment with the essence of the habit of appearing as fire, is related to the subsequent moment that has completely transformed, and from this arises the fruit of the habit of appearing as smoke, which is the mind of appearing as smoke, therefore, the subject that appears as the basis of having smoke. It exists as appearing as fire, because it exists as appearing as smoke, because that sign does not deceive people in name, therefore, the wisdom based on that sign is inference, so scholars think. On this, with the wisdom of appearing as smoke, etc., nine verses were spoken. Thus, the commentary on the ninth chapter of the examination of direct perception from the Treasury of Valid Cognition has been explained. ༈ །།Secondly, if inference is explained, there are two types of inference: self-benefit and other-benefit. The first has two aspects: definition and determining its nature. The first is: self-benefit inference is the mind of attachment that sees the object to be proven from a sign that possesses the three modes. The second has two aspects: the sign by which it is realized, and the object to be proven that is realized by it. The first has: identifying the basis of dependence of the sign, and the detailed classification of the sign based on that. The first has: the basis of dependence of the first mode - the subject, the basis of dependence of following and reversing - similar and dissimilar classes, and the rationality of placing them as the basis of dependence. The first has: generally thinking about the meaning of the word inference, and determining the difference in meaning related to the current situation. The first has: identifying the object to which the word inference refers, determining the occasion to which it refers, and the definition of the word of how it refers. The first is: in the treatises of logicians, the subject, the object to be proven, and the object to be inferred that appear are synonyms. There are also three objects to which it refers, and the words that refer to them are the real names of the collection of dharma and dharmin, because the subject, etc., have definitions. It is nominally referred to the two parts, dharma and dharmin, because those parts of the collection have been included, in short, the sutra says: the object to be proven of the sign is the collection itself. It does not refer to anything other than these three, because fame is a valid cognition for the determination of the meaning of words. The second is: so, the subject,