Tibetan
ཅིག་སྟོང་ཉིད་སོགས་རྟོགས་ཀྱང་འབད་པ་དང་བྲལ་ན་སླར་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གསུམ་པོ་དེ་དག་ནི་བརྩེ་སོགས་དེ་གསུམ་གྱི་ཆོས་གོམས་པ་ལས་མཐའ་མེད་དུ་མི་འཕེལ་བའི་དཔེར་མི་རུང་སྟེ། མཆོངས་པ་ནི་ལུས་ཀྱིས་འབད་རྩོལ་ལ་ལྟོས་ཀྱི་མཆོངས་པ་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་ལས་མཆོངས་པ་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཆུ་བསྐོལ་བ་མེར་འབར་བའི་སྔོན་དུ་རྟེན་མི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱིར་ནད་གསོ་བ་ལ་གཉེན་པོའི་རིགས་གཉིས་ཏེ། སླར་ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི་བད་ཀན་ལ་སེའུ་འབྲུའི་སྦྱོར་བ་ལྟར། གསེར་ལ་མེ་སོགས་ནི་སླར་ཡང་སྲ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འབྱུང་བ་སྐྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། བད་ཀན་ལ་འཁྲུ་སྐྱུགས་ལྟར་ཤིང་མེས་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་མི་ལྡོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་རྩོད་པ་འགོད་པ་དང་། དེའི་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག་སྟོང་ཉིད་གོམས་པ་ལས་དེ་ཡི་ངང་དུ་འགྱུར་སྲིད་པས་འཁོར་བར་མི་སྐྱེ་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་གོམས་པ་ལས་དེ་ཡི་ངང་དུ་འགྱུར་སྲིད་པས་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་མོད། ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་ཀུན་ལ་མཐའ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་མིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གྲངས་བཞིན། དེ་མི་ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཤེས་ན་ལོག་ཤེས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་བྱ་མིན་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་རྭ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་ཀུན་མཁྱེན་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་དཀའ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དགོས་པའི་དོན་ཀུན་ཤེས་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་དོན་ཀུན་ཤེས་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བདེན་བཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པ་དེ་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བར་འཇུག་ལྡོག་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བདེན་བཞིའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པས་སོ། །མི་ཀུན་ཚོགས་སྨན་ཀུན་འཛོམ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པས་དེའི་ཐབས་ཀུན་ཤེས་པས་ཆོག་སྟེ། དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་སྲིན་བུའི་གྲངས་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་པ་ཅི་དགོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་འདུས་ནས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བར་སྐབས་ཀྱིས་ཚིགས་བཅད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་ན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱ
Chinese
如果有人说，即使证悟了空性等，如果不用功，还是会退转。这三种情况不能作为慈悲等三种法通过串习而无限增长的例子，因为跳跃依赖于身体的努力，而不是从先前的跳跃中产生后续的跳跃。煮水在火燃烧之前是不稳定的。一般来说，治疗疾病有两种方法：退转和不退转。第一种就像治疗黏液病使用豆蔻配方一样。黄金等被火烧炼后，又会恢复坚硬的本性，这是产生恢复的对治。像治疗黏液病使用泻药一样，用木头燃烧等方法是不会退转的对治。第二部分包括提出辩论和两个回答。第一种观点是：一些外道认为，通过串习空性，可能会转变为空性的状态，因此不会再生于轮回。通过串习慈悲，可能会转变为慈悲的状态，因此从事利他事业是自然而然的。然而，由于时间和空间等在任何方面都是无限的，因此知识的对象不是有限的，就像天空的边际和众生的数量一样。如果不知道这些，就不会成为一切智者。如果知道了，就会变成邪见者，因为知道了不应该知道的事物，就像看到兔子的角一样。因此，他们说，用理智来证明知道一切知识对象的一切智者是困难的。第二部分包括：知道所有需要的意义的一切智者和知道所有知识对象的一切智者。第一种是：如实地知道四圣谛，这就是知道所有需要的意义的一切智者，因为对于轮回的进入和解脱的主要因果——四圣谛的意义，不会被欺骗，并且通过量成立。就像说“人人都聚集，药物都齐全”一样。正如所说：“那应该接受和应该抛弃的真实性是……”因此，如果想要从轮回中解脱，知道所有的方法就足够了，因为智者们称知道所有需要的意义的人为一切智者。为什么需要知道不必要的，比如昆虫的数量等呢？因为“一切都包含在内……”因此，中间用偈颂来总结。第二种是：或者，知道所有知识对象本身
English
If someone says that even if one realizes emptiness, etc., one will still regress if one does not exert effort. These three cases cannot be taken as examples of the three qualities of love, etc., growing infinitely through habituation, because jumping depends on physical effort, and subsequent jumps do not arise from the previous jumps. Boiling water is unstable before the fire burns. In general, there are two types of remedies for curing diseases: those that regress and those that do not. The first is like using a cardamom formula to treat phlegm. Gold, etc., when burned by fire, will return to their hard nature, which is a remedy that produces restoration. Like using laxatives to treat phlegm, burning with wood, etc., is a remedy that does not regress. The second part includes presenting the debate and two answers. The first view is that some non-Buddhists believe that by habituating emptiness, one may transform into the state of emptiness, and therefore will not be reborn in samsara. By habituating compassion, one may transform into the state of compassion, and therefore engaging in altruistic activities is natural. However, since time and space, etc., are infinite in every aspect, the objects of knowledge are not limited, just like the edge of the sky and the number of sentient beings. If one does not know these, one will not become omniscient. If one knows them, one will become a deluded person, because one knows things that should not be known, just like seeing a rabbit's horn. Therefore, they say that it is difficult to prove with reason the omniscient one who knows all objects of knowledge. The second part includes: the omniscient one who knows all the necessary meanings and the omniscient one who knows all objects of knowledge. The first is: knowing the Four Noble Truths as they are, this is the omniscient one who knows all the necessary meanings, because one will not be deceived about the meaning of the Four Noble Truths, which are the main causes and effects of entering and liberation from samsara, and it is established by valid cognition. It is like saying, "Everyone is gathered, and all the medicines are complete." As it is said, "The truth of what should be accepted and what should be abandoned is..." Therefore, if one wants to be liberated from samsara, it is enough to know all the methods, because the wise call the one who knows all the necessary meanings the omniscient one. Why is it necessary to know unnecessary things, such as the number of insects, etc.? Because "everything is included..." Therefore, the middle is summarized with verses. The second is: or, knowing all objects of knowledge themselves
Tibetan
ང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྲ་ཞིང་དཀའ་བ་མཐོང་བ་དེས་ཡིད་གཏད་ན་རགས་ཤིང་སླ་བ་མཐོང་སྟེ། ཉི་ཟེར་གྱི་རྡུལ་མཐོང་བ་དེས་ཡིད་གཏད་ན་བུམ་པ་མཐོང་བ་བཞིན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཀྱང་ཕྲ་ཞིང་དཀའ་བ་བདེན་པ་བཞིའི་དོན་གཟིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་འགྲུབ་སྟེ། བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐབས་བཅས་རབ་ཏུ་ངེས་པ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །བསྐལ་པའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་རྒྱུ་ཡང་མེ་ལོང་ནང་དུ་ཅིག་ཆར་དུ་འཆར་བ་ལྟར། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་མཐའ་མེད་པ་རྣམས། གནས་གྱུར་པའི་མཁྱེན་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཅིག་ཆར་དུ་མཁྱེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དོ། །གཉིས་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་རིགས་ཀྱིས་དབྱེ་ན། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་གཉིས། རྟོག་མེད་ལའང་ཡིད་ཤེས་དང་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་གཉིས། རྟོག་པ་ལ་གསུམ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་རྟེན་ཅན། དོན་གཞན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ། ལྐོག་གྱུར་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པའོ། །ཀུན་བཏུས་ལས་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་གསུངས་པ། འདིར་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་ནི། ལོག་རྟོག་བཟློག་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ཕྱི་རོལ་པས་དབང་ཤེས་སུ་འདོད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གསུངས་ལ། རྗེས་དཔག་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོག་པ་གཉིས་རྟགས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་དང་མངོན་འདོད་ཀྱི་རྟོག་པ་གཉིས་མངོན་སུམ་དང་རྟགས་གཉིས་ཀ་ལ་མ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དཔྱད་པ་ལ། མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་གཞན་ལུགས་དགག་ན། དཔྱོད་པ་བ་དོན་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོག་མར་དོན་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་ཚད་མ། དེའི་འོག་ཏུ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ངེས་པའི་རྟོག་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དང་པོར་དོན་ལ་ལྟ་བ་པོ། །ཞེས་སོགས་ནས། དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་མི་འཐད་དེ། དོན་དང་མི་འདྲ་ན་དོན་ལ་ལྟ་བར་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་ཅན་པ། དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ
Chinese
我是通过比量成立的，对于细微和困难的事物，如果信任所见，就能见到粗大和容易的事物，就像见到阳光中的微尘，就能信任见到瓶子一样。一切智者也能见到细微和困难的四谛之义，这是通过标志成立的。应取舍的真实，以具足方便善加确定。（《释量论》）等这样说了。需要在劫的时间里讲述的内容，也像在镜子里同时显现一样。同样，无边无际的所知，以转依的智慧一刹那间同时知晓，这是中间的偈颂。第二，似现量分为二，第一是定义：所有分别和无分别的错乱，都认为是似现量，因为是错乱的意识。第二，从种类上区分，分为分别和无分别两种。无分别又分为意意识和根识错乱两种。分别有三种：依于名言的，于其他事物上妄加臆测的，以及以隐蔽事物为对象的分别。在《摄类学》中分为六种进行讲述，这里归纳为三种进行讲解，是为了遣除邪分别，因为错乱和世俗的分别，外道认为是根识，为了遮破这种观点，所以归为一类进行讲述。比量和从比量产生的分别，都是依赖于相的。记忆和愿望的分别，不依赖于现量和相。第三，分析量和果，即现量和比量的量果。第一部分分为三，第一是破斥他宗观点。正理派认为，首先是见到事物，也就是最初显现事物的无分别识是量，之后确定事物的体性和差别的分别识是量的结果。如云：最初是见到事物者，等，那是果。他们这样说。这不合理，如果和事物不同，就不能成立为见到事物。胜论派认为，根与境相合是量，由此了知事物是果。如云：从根与境相合所生的和合是量的结果。
English
I am established through inference. If one trusts what is seen in subtle and difficult things, one can see coarse and easy things, just as seeing dust in sunlight allows one to trust in seeing a vase. The Omniscient also sees the subtle and difficult meaning of the Four Noble Truths, which is established through signs. The reality of what should be taken and abandoned is well determined with skillful means. (Pramāṇavārttika) and so on. What needs to be said for kalpas also appears simultaneously in a mirror. Similarly, all the limitless knowable things are known simultaneously in one instant by the wisdom of transformation, which is an intermediate verse. Second, apparent perception is divided into two. First, the definition: All conceptual and non-conceptual errors are considered apparent perception, because they are erroneous consciousnesses. Second, dividing it by type, there are two types: conceptual and non-conceptual. Non-conceptual is also divided into two types: mental consciousness and sense consciousness errors. There are three types of conceptual: those based on conventions, those that impute onto other things, and those that have hidden objects. In the Compendium, it is explained by dividing into six, but here it is explained by condensing into three, which is to dispel wrong conceptions, because errors and conventional conceptions are considered sense consciousness by outsiders. In order to refute this view, they are classified into one category. Inference and the conceptions arising from inference both rely on signs. Conceptions of memory and desire do not depend on both perception and signs. Third, examining valid cognition and result, which are the valid cognition and result of perception and inference. The first part is divided into three, the first is to refute other's views. The Mimamsakas believe that first, seeing the object, that is, the non-conceptual consciousness that initially manifests the object is valid cognition, and then the conceptual consciousness that determines the nature and difference of the object is considered the result of valid cognition. As it is said: "First, the one who sees the object," etc., "That is considered the result." They say so. That is not reasonable, if it is different from the object, it cannot be established as seeing the object. The Vaisheshikas believe that the union of the senses and the object is valid cognition, and knowing the object from it is the result. As it is said: "The union born from the union of the senses and the object is the result of valid cognition."