Tibetan
ས་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། དབང་པོ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀུན་དང་ཕྲད་པས་ཀུན་རྟོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་པ། ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ལས། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ཚད་མ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྫས་རྟོགས་པ་དེ་འབྲས་བུར་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་རྫས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ན་ཡོན་ཏན་གཞལ་བས་རྫས་རྟོགས་པ་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་གཞལ་བས་སེར་པོ་བཞིན་ནོ། །ལ་ལ་སྟེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནི་རྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་ཉིད་ཡུལ་རྣམ་འཇོག་གིས་ཚད་མ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། མིག་གི་གཟུགས་རྣམ་མཐོང་རྟེན་བཅས། །ཞེས་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། དབང་པོ་ཙམ་དོན་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ལ་ཉེ་རིང་མེད་ཅིང་། བེམས་པོས་ཡུལ་རིག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་གི་ཚད་འབྲས་ངོས་བཟུང་བ་ནི་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་འབྲས་མི་འཐད་པ་དེས་ན། འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་བྱའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་དང་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ཚད་མར་བཞེད་དེ། རང་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་དབང་གི་དེ་བཞག་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་གྲུབ་མཐའ་བཞི་དང་སྦྱར་བ་ནི། རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཉིད་ལ་ཚད་འབྲས་འཇོག་པ་དེ་ལ་ཞེས་པའམ། མངོན་སུམ་བཞི་ཡོད་པ་དེ་ལ་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ནི་འོག་ཏུ་འབྱུང་བའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་ཕལ་ཆེར་དེ་གསུམ་མཐུན་པར་སྨྲ་སྟེ། ཤེས་པ་རང་ཉིད་གཞལ་བྱ། མྱོང་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པ་ཚད་མ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་སོགས་ཚོར་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་མི་མཚུངས་ཏེ། དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་དེས་རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་མི་འདྲ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ་སོར་འཇོག་སྟེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐུག་ཕྲད་སྣང་བའི་དོན་དངོས་གཞལ་བྱ། དོན་མཐོང་བ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་མཚན་ཉིད་པའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུར་སྨྲ་བས། གཞལ་བྱ་དང་ཚད་འབྲས་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་དུས་མཉམ་པར་འདོད། མདོ་སྡེ་པས་དོན་ལྐོག་ན་མོ་གཞལ་བྱ། དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུར་འདོད་པས་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་འབྲས་གཉིས་དུས་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལྟར་ན། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར།
Chinese
说“地”也不合理，因为根识与境的自性一切相遇，就会成为一切分别的过失。分别部说，在六种句义中，以功德等为特点的执著是量，称为具有特点的知识，即认识事物，他们认为这是果，如他们所说：“从见到功德而认识事物。”这种说法也不合理，如果量和果二者所缘不同，那么衡量功德就不能认识事物，就像衡量蓝色不能认识黄色一样。有些，即分别说部，认为具有所依的根识本身，以境相安立为量，从它产生的知识认为是果，如他们所说：“眼的色相见所依。”这种说法也不合理，因为仅仅根识对于各自的事物进行认识，没有远近之分，并且物质不能认识境。第二，确定自己的量和果，因为生起者和生起因的量和果不合理，因此，如以下所说，将所安立的果本身作为果，将安立的因本身作为量，他们这样认为，虽然自己不是作者，但因为它的力量而安立它。如是说。第三，将它与四宗派结合，对于安立者本身安立量和果，或者说，对于具有四种现量者，自证的量和果的安立，以下将要出现的四宗派，大多数都说这三者相同，即知识本身是所量，仅仅生起体验是量，自证是具有特征的名称，是果，例如贪欲等感受。如是说。然而，对于境识的量和果并不相同，境识的量和果，这四个宗派的论者，以各自宗派不同的力量而各自安立，即分别说部，色等接触显现的实事是所量，见境是量，认识事物的名称是果，因此，所量和量果二者，认为是实体不同，时间相同。经部认为，隐蔽的事物是所量，与事物相似产生的知识是量，认识事物的假名是果，因此，所量和量果二者，时间和体性不同。唯识宗认为，如所说：所取能取皆是识。
English
It is also unreasonable to say "earth," because the root consciousness meets with the nature of all objects, it would be the fault of all discriminations. The Vaibhashikas say that among the six meanings of words, the apprehension of characteristics such as qualities is valid cognition, and the knowledge of characteristics, which is the cognition of substances, is considered the result. As they say, "From seeing qualities, one comes to know substances." This is also unreasonable, because if the object of the valid cognition and the result are different, then measuring qualities cannot lead to the cognition of substances, just as measuring blue cannot lead to the cognition of yellow. Some, namely the Vaibhashikas, consider the sense faculty itself with its basis as valid cognition by establishing the object, and the knowledge arising from it as the result. As they say, "The eye sees forms with a basis." This is also unreasonable, because the sense faculties alone have no nearness or distance in cognizing individual objects, and matter cannot cognize objects. Second, identifying one's own valid cognition and result, because the valid cognition and result of the producer and the produced are unreasonable, therefore, as will be explained below, they consider the result to be established as the result itself, and the cause of establishing as the valid cognition itself, even though it is not the agent itself, but because of its power, it is established. As it is said. Third, combining it with the four philosophical schools, for the establisher itself, the establishment of valid cognition and result, or for those who have four kinds of direct perception, the establishment of the valid cognition and result of self-awareness, the four philosophical schools that will appear below mostly say that these three are the same, that is, knowledge itself is the object to be measured, merely arising experience is valid cognition, and the name of self-awareness is the result, such as feelings like desire. As it is said. However, the valid cognition and result of object-consciousness are not the same, the valid cognition and result of object-consciousness, these four philosophical schools establish each separately by the power of their different philosophical schools, that is, the Vaibhashikas, the real objects of form, etc., that appear in contact are the objects to be measured, seeing the object is valid cognition, and the name of knowing the object is the result, therefore, the object to be measured and the valid cognition and result are considered to be different entities and simultaneous. The Sautrantikas consider the hidden object as the object to be measured, the knowledge arising similar to the object is valid cognition, and the name of knowing the object is the result, therefore, the object to be measured and the valid cognition and result are different in time and nature. According to the Mind-Only school, as it is said: The grasped and the grasper are all consciousness.