Tibetan
བུ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕན་ཚུན་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉེར་ལེན་དང་ཐབས་ཀྱིས་རྐྱེན་བྱས་པས་ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་ཉེར་ལེན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལས་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚེ་གསུམ་གྱི་བསོད་ནམས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྒོམས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། བསྐལ་པ་བརྒྱའི་ཚོགས་དང་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱིས་རང་རྒྱལ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང་། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་དང་། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་དེ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉན་རང་གཉིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པའི་གཞན་དོན་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པ་མིན་ཏེ། རྣམ་གྲོལ་གཉིས་པོ་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་བསྒོམས་པས་རང་རང་གི་རྟོགས་བྱའི་བདག་མེད་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཡང་ཤེས་བྱ་ལ་སེམས་མི་གསལ་བའི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐབས་ལ་སྦྱངས་པ་ཞེན་པས་སོ། །མ་གོམས་པའི་རིག་པ་ལྟར་རོ། །སངས་རྒྱས་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་མཁྱེན་ཡིན་ཏེ། ཐབས་ལ་མཁས་ཤིང་ཤེས་རབ་གོམས་པའི་བཟོའི་གནས་གོམས་པ་ལྟར་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཐུགས་གསལ་བ་མཐར་ཕྱིན་པ་སྟེ། མི་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མཁྱེན་བརྩེ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གཉིས་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། འོ་ན་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་འདི་ཡི་ལན་ལ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ། ཚད་མ་དེས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཚུལ། དུས་གསུམ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དཔྱད་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཀུན་ཚད་མར་གྲུབ་སྟེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བཅད་ཤེས་དང་ནི་ངེས་པ་གཉིས་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མངོན་སུམ་མིན་པ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ནི་ངེས་པ་དྲངས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཅིང་། འཕགས་པ་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདྲ་ལ། སྨོན་གནས་ཤེས་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་དང་། འཕགས་པ་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་སྨོན་ལམ་ལས་གྲུབ་པའི་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྟོབས་ལས་ཡུལ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདས་མ་འོངས་མི་མཁྱེན་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགལ་ལ། མཁྱེན་ན་སྣང་ནས་མཁྱེན་ན་དུས་གསུམ་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། མི་སྣང་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། གཉིད་ཀྱིས་བསླད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སད་པའི་བློ་དཔག་པར་མི་ནུས་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་བསླད་པའི་ཚུར་མཐོང་གིས་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་དེ་ཡི་ཡུལ་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་དཔག་པ་མི་ནུས་ཏེ། གནས་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ། ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ། མཚན་ཉིད་སྒྲུབ་པ། གྲུབ་པ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས་འདས་པ་སྒྲུབ་ན། རྒྱན་གྱིས་གང་གཞན་ལ་འཆད་པ་ལ་དོན་དང་མཐུན་ཞིང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཀུན་སློང་གཞལ་བྱ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྔོན་རོལ་དུ་བྱུང་བའང་དཔག་ནུས་པས་ཁྱབ་སྟེ། རང་རང་གི་ཡུལ་བཤད་པ་བཞིན། གཞུང་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་པོ་དེས་ཀྱང་དོན་དང་མཐུན་ཞིང་འགལ་བར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲུབ་པར་ནུས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་མ་འོངས་པ་འབྱུང་རུང་སྒྲུབ་པ་ལ། རྟགས་དགོད་པ། དེའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་རྟེན་བརྟན་ཞིང་གོམས་པ་ངང་གིས་རྫོགས་ནས་ཏེ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་སྒོམ་པ་དེ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་འབྱུང་སྟེ། འདོད་འཇིགས་གོམས་པ་བཞིན། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའང་བརྟེན་བརྟན་ཞིང་གོམས་པ་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མཐའ་གཞན་བཀག་པའི་ངེས་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་འགྲུབ་བོ། །རྟགས་དེའི་ཆོས་ཅན་ནི་རང་རྒྱུད་ལ་མངོན་སུམ་དང་གཞན་ལ་ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་རྟགས་ཀྱིས་འགྲུབ་བོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ནི་འབྱུང་རུང་ཙམ་དང་། འབྱུང་ངེས་པ་ཉིད་མིན་ཏེ། རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་རུང་བ་ཙམ་མི་སྒོམ་པ་ལའང་ཡོད་ཅིང་དེས་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྒོམ་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་ཞིང་འགལ་རྐྱེན་མེད་ན་གསལ་སྣང་འབྱུང་ངེས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཚང་ཞིང་འགལ་རྐྱེན་མེད་ན་འབྲས་བུ་འབྱུང་ངེས་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་རྟེན་བརྟན་པ། གོམས་པ་རང་གི་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ལ
Chinese
各自的儿子互相视为近取因和共同作用的俱有缘，因此如所有和尽所有的智慧显现得以成就。智慧作为近取因，方便作为俱有缘，因此成就如所有；方便作为近取因，智慧作为共同作用的俱有缘，因此成就尽所有。第二，通过修习三世的福德和人无我，成为阿罗汉；通过一百劫的资粮和二分之一的无我，成为敏锐的独觉；通过三大阿僧祇劫的资粮，以及具有空性和慈悲心髓，大乘的菩提得以圆满。第三，声闻和独觉二者不进入宣说一切法的广大利他事业，因为这两种解脱主要修习智慧，虽然已经证悟各自所证悟的人无我，但由于对所知境的心不清晰，仍有习气。这是因为执着于对方便的修习。就像不熟悉的明觉一样。佛陀是对一切所知境具有一切智智者，因为精通方便且熟悉智慧，就像熟悉工艺一样，对一切所知的事物，其智慧明晰达到究竟，因为已经断除了所有无知的习气。因此，由于具有智慧和慈悲二者，所以进入利他事业，因此这比二者更为殊胜。第二，成为对境之量的方式是：那么，所有瑜伽现量都是量吗？如果这样问，对此的回答是：所有瑜伽现量都成立为量，量以此进行取舍的方式，以及通达三时的智慧的分析，共有三点。第一点是：所有瑜伽现量都成立为量，因为它们是现量。这是周遍的。因为决断识和确定识二者是分别，因此不是现量，因此不是量。第二点是：凡夫的现量是量，是通过引出确定识的方式对境进行取舍；圣者未断除分别习气者，安住于自性时与世间人相同；如果安住于所愿的智慧，则从禅定中进行取舍；圣者已远离分别习气者，则像从愿力中成就的勇士一样。
English
Depending on each individual son, they become the co-operative cause and the accompanying condition, thus the vision of suchness and the extent of reality wisdom will be accomplished. Wisdom is the co-operative cause and skillful means is the condition, thus suchness is accomplished; skillful means is the co-operative cause and wisdom is the accompanying condition, thus the extent of reality wisdom is accomplished. Secondly, by meditating on the merit of the three times and the selflessness of the person, one becomes an Arhat; with the accumulation of a hundred eons and one and a half selflessnesses, one becomes a keen Pratyekabuddha; with the accumulation of three countless eons, and with the essence of emptiness and compassion, the great vehicle's enlightenment is perfected. Thirdly, the Hearers and Solitary Realizers do not engage in the great altruistic activity of teaching all dharmas, because these two liberations mainly meditate on wisdom, although they have realized the selflessness to be realized by each, but because the mind is not clear about the knowable, they are still accompanied by habitual tendencies. This is because of attachment to the practice of skillful means. Like unfamiliar awareness. The Buddha is omniscient to all knowable objects, because he is skilled in skillful means and familiar with wisdom, just like being familiar with the place of craftsmanship, his wisdom is perfectly clear about all knowable objects, because he has abandoned all habitual tendencies of ignorance. Therefore, because he possesses both wisdom and compassion, he engages in altruistic activities, so this is a way in which he is superior to the two. Secondly, the way in which it becomes a valid cognition of objects is: Then, are all yogic direct perceptions valid cognitions? If you ask this, the answer to this is: All yogic direct perceptions are established as valid cognitions, the way in which valid cognition engages and disengages with this, and the analysis of the wisdom that knows the three times, there are three points. The first point is: All yogic direct perceptions are established as valid cognitions, because they are direct perceptions. This is pervasive. Because both decisive knowledge and certainty are conceptual, therefore they are not direct perceptions, therefore they are not valid cognitions. The second point is: The direct perception of ordinary beings is valid cognition, and it engages and disengages with objects through the way of deriving certainty; those noble ones who have not abandoned the habitual tendencies of conceptualization are the same as worldly people when they abide in their own nature; if they abide in the knowledge of aspiration, then they engage and disengage from samadhi; those noble ones who are free from the habitual tendencies of conceptualization are like heroes who go forth accomplished from aspiration.
Chinese
据说，这是凭借殊胜的禅定之力，在所缘境上出入自在。第三，如果佛陀不了解过去和未来，那就与全知相矛盾。如果了解，从显现的角度了解，那么三时就成了实有。如果不显现，那就不能成为现量的对境。如果这样问，即使只是被睡眠所蒙蔽，也无法推测醒觉的智慧，那么被能取所取的蒙蔽的短视，就更无法推测转依的具有智慧者了解对境的方式了。因为是转依的缘故，了解三时等的方式是不可思议的。第三，在成立的量方面，有本体的成立、自性的成立和对已成立的不合理之处的驳斥。第一，如果成立二者之外的，如果智者向他人讲解，如果与意义相符且没有矛盾的语言的差别确定了，那么自己的意乐所衡量的对境，也能推测出先前已经产生了现量见到它的智慧，这是周遍的。就像各自讲解自己的对境一样。讲解《八千颂般若经》等论典的讲者，也能以“与意义相符且没有矛盾”来成立。第二，在成立未来可能产生方面，有立宗和成立其方式两种。第一，凡是所依稳固且串习自然圆满，从而转变成特殊的禅修者，都会产生清晰的显现。就像串习贪欲和恐惧一样。修习空性也是所依稳固且串习自然转变成特殊的禅修者。这是以遮止其他边的确定，成立自性的因。那个因的法，在自相续中是现量，在他人则是以身语的特殊姿态来成立的。所要成立的是仅仅可能产生，而不是必定产生。因为仅仅是遇到因缘才可能产生，即使是不修习的人也有，而对于修习的人来说也可能没有。然而，如果具备修习的支分且没有违缘，那么一定会产生清晰的显现。就像如果因的集合圆满且没有违缘，那么就能推断出必定会产生结果一样。第二，有法相和周遍的成立。第一，所依稳固，串习自然而然地转变成特殊，那就是修习。第一
English
It is said that this is due to the power of special samadhi, which allows one to freely enter and leave the object. Third, if the Buddha does not know the past and future, then it contradicts omniscience. If he knows, if he knows from the perspective of appearance, then the three times become real. If it does not appear, then it cannot be an object of direct perception. If you ask this, even if one is only obscured by sleep, one cannot estimate the wisdom of awakening, then the shortsightedness obscured by the grasped and the grasper cannot estimate the way in which the transformed wisdom holder knows the object. Because it is transformed, the way of knowing the three times and so on is inconceivable. Third, in terms of the valid means of proof, there is the establishment of the entity, the establishment of the characteristic, and the refutation of the inappropriateness of the established. First, if one establishes something beyond the two, if a wise person explains to others, if the difference in words that is consistent with the meaning and without contradiction is determined, then one's own intention, the object to be measured, can also be inferred to have previously produced the wisdom that directly sees it, which is pervasive. Just like each explains their own object. The lecturer who explains the "Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra" and other treatises can also establish it by saying "consistent with the meaning and without contradiction." Second, in establishing the possibility of future occurrence, there are two: establishing the sign and establishing its manner. First, whatever is based on a stable foundation and is naturally perfected through habituation, and thus transforms into a special meditator, will have a clear appearance. Just like habituating desire and fear. Meditating on emptiness is also based on a stable foundation and is naturally transformed into a special meditator through habituation. This is accomplished by the sign of its own nature, which establishes the certainty of excluding other extremes. The subject of that sign is direct perception in one's own mindstream, and in others it is established by the special postures of body and speech. What is to be established is only the possibility of occurrence, not the certainty of occurrence. Because it is only possible to occur when encountering conditions, even those who do not meditate have it, and even those who meditate may not have it. However, if one possesses the limbs of meditation and there are no obstacles, then a clear appearance will definitely occur. Just as if the collection of causes is complete and there are no obstacles, then one can infer that the result will definitely occur. Second, there is the establishment of the property of the subject and the pervasion. First, the basis is stable, and habituation naturally transforms into something special, that is meditation. First