Chinese
眼根现量，及其量各自区分后，依次是定义：依靠自主因缘有色根而生，且对所取义不迷惑；以及依靠如是自主因缘，以经验之力断除对先前未证悟之义的增益，如此安立是错误的，因为驳斥已于前述完毕。自宗是：因此，不共的自主因缘有色根所依之识是不迷惑的。第二（部分）分二，第一是成立由根所生：根的体性，如某些宗派，即顺世外道和声闻所称的能见事物等的根，以理证不成，但依靠这些有色根，缘取并执持所境色等，能自主产生根识的能力，因为（经中）说：俱作根能力。引用此教证于此，是为了说明显教和密教都同样将根的体性安立为能力，仅此而已，并非如实显示相同。差别是前者认为能力是物质，后者认为是识。那么，在瑜伽现量的情况下，不是说能力是识吗？答：其自身已明确此义，即在根现量的情况下，遮破了分别说部所许的根，而如经部宗一样。在瑜伽现量的情况下，也遮破了它，安住于此论的究竟宗义，成立前世，即瑜伽士也因智慧差别。等等，并且在此处，论师承诺外境时，如经部宗一样。等等，认为方式相同。意义在于思择并显示的善巧智慧。从它产生，以随行决定的方式成立，如此，根境无间和果根识二者皆未现见，从根境无间现见之后，由于现见缘取境之识，因此成立依靠于其所具有的能力，如烟与火。或者，以周遍相违成立，即此根所依具有的能力不圆满，则根识不生的缘故，从该征相成立具有该能力，并且该能力也
English
Eye sense direct perception, and its valid cognitions are distinguished separately, then the definitions in order are: arising dependent on the substantial sense faculty as the dominant condition, and not being mistaken about the object to be apprehended; and relying on such a dominant condition, cutting off the imputation of what was not previously realized by the power of experience, such an establishment is wrong, because the refutation has already been stated above. The self-system is: Therefore, the consciousness that relies on the uncommon dominant condition, the substantial sense faculty, is not mistaken. The second (part) has two, the first is to establish that it arises from the sense faculty: The nature of the sense faculty, as some schools, namely the materialists and the Hearers, say, the sense faculty of seeing things, etc., is not established by reasoning, but relying on these substantial sense faculties, focusing on and grasping the objects such as form, etc., it is a power that can independently generate sense consciousness, because (in the scriptures) it says: Co-operative sense power. The reason for quoting this scripture here is to show that both Sutra and Mind equally establish the nature of the sense faculty as power, only for the sake of similarity, not that they are the same in showing the reality as it is. The difference is that the former considers the power to be matter, and the latter considers it to be consciousness. Then, in the case of yogic direct perception, isn't it said that the power is consciousness? Answer: It itself has clarified this meaning, that is, in the case of sense direct perception, it refutes the sense faculty accepted by the Vaibhashikas, and acts like the Sautrantikas. In the case of yogic direct perception, it also refutes it, and abides in the ultimate tenet of this treatise, establishing the previous life, that is, the yogis also because of the difference in wisdom. And so on, and here, when the teacher promises the external object, he acts like the Sautrantikas. And so on, thinking that the method is the same. The meaning lies in the skillful wisdom of contemplating and showing. Arising from it, it is established by the way of following determination, thus, the sense object without interval and the fruit sense consciousness are both not perceived, after the sense object without interval is perceived, because the consciousness that grasps the object is perceived, therefore it is established that it relies on a certain power that it has, like smoke and fire. Or, it is established by the pervasion of negation, that is, if the power that this sense faculty relies on is not complete, then the sense consciousness will not arise, from the sign it is established that it has that power, and that power also
Tibetan
་བེམས་ཤེས་གཉིས་ལས་ཤེས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ནི། དོན་རང་མཚན་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱབ་བྱེད་འགལ་དམིགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་རྟོག་མེད་འགྲུབ་ལ། དོན་རང་མཚན་གཟུང་དོན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དང་པོ་ནི། དེ་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་བློ། །ཞེས་པའི་རིགས་པ་ཡིན་པས། དེ་དབང་མངོན་འཆད་བྱེད་དུ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤེས་པ་གང་ཞིག་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་དང་དམིགས་རྐྱེན་ཡུལ་དང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཡིད་བྱེད་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པར་འདྲ་བ་ལ། ཡུལ་དང་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པར་བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྤྱིར་དབང་ཤེས་བྱེ་བྲག་དབང་མངོན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཡུལ་དང་ཡིད་བྱེད་ནི་ཤེས་པ་གཞན་བསྐྱེད་པ་ཡིའང་རྒྱུ་ཡིན་པས་དང་པོ་བདེ་བླག་ཏུ་མི་གོ་བས་ཡུལ་ཤེས་ལ་སོགས་པར་ཐ་སྙད་མ་མཛད་ལ། དབང་པོ་ནི་ཤེས་པ་དེའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དབང་ཤེས་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྔ་སྒྲ་ལ་སྐྱེས་བུ་དང་དབྱུག་གུའང་དགོས་ལ། མྱུ་གུ་ལ་ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དགོས་ཀྱང་། དབྱུག་གུའི་སྒྲ་དང་སའི་མྱུ་གུ་ཞེས་མི་བརྗོད་པར་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས་རྔའི་སྒྲ་དང་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་ཐུན་མོང་མིན་ཡིན་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །སོགས་དང་། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་སྐྱེད་བྱེད་ལ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡིད་མངོན་ལ་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ། རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། །ཡུལ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དང་དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་དབང་ཤེས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དང་པོ་དམིགས་པ་དང་། ཕྱི་མས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་དུས་སུ་འགགས་མ་ཐག་པའི་དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཡིད་དབང་ཡིན་ལ། དེའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་བདག་རྐྱེན་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཞུང་འདིའི་འབྲུ་མནོན་ལ་གཞན་ཕལ་ཆེར་རྨོངས་པར་གྱུར་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ། སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ། སྐྱེ་བའི་གནས་སྐབས་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་མངོན་ལྔ་ཅིག་ཆར་འགགས་པའི་རྗེས་སུ་ཡིད་མངོན་གཅིག་སྐྱེ་ན་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་མི་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ལ
Chinese
因为从有质碍和识二者中，不应许为识的缘故。第二，成立离分别不错乱，因为境自相明显显现的缘故。如显现二月等，以名为周遍相违所缘之因，成立无分别。以境自相执为所取义的缘故，成立为无错乱。成立之第一，是“因此从根所生智”之理，因此成立彼为根现量之解释。第三，何种识，于自主缘根和所缘缘境及等无间缘作意三者所生相同，不由境与作意之门而立名，而由自主缘之门立总的根识、别的根现量之名，若问为何？境与作意，也是生起其他识之因，初时不易理解，故未立境识等之名。根是彼识之不共之因，故立根识之名。譬如，鼓声也需要人与鼓槌，苗芽也需要土与水等，然不说是鼓槌之声与土之苗芽，而是观待不共之因而说鼓之声与麦之苗芽。彼亦“以是不共因之故”等，又“若谓现量生起时”等所说。第二，意现量之体性确定，自性决定，以及破除彼之他宗诤论。第一，从境第二刹那与彼同时之根识二者之中，前者为所缘，后者作等无间缘，由此所生之意之现量之时，已灭之根之识是意根，依彼之不共自主缘而生之无错乱之识，是意现量之相。对此论之隐义，多数他宗皆迷惑。第二，分二：成立生起之方式为量，观察生起之情况。第一，若五根现量同时灭后，生起一个意现量，则因之差别不能生果之差别，
English
Because it is not appropriate to be a consciousness from the two, matter and consciousness. Secondly, to establish freedom from conceptualization and non-confusion: because the object's own characteristic appears clearly. Like the appearance of two moons, etc., the absence of conceptualization is established by the reason of pervasive contradiction. Because the object's own characteristic is apprehended as the object of apprehension, it is established as non-erroneous. The first proof is the reasoning of "therefore, the mind born from the senses," therefore, it is established that it explains sense perception. Thirdly, what kind of consciousness is similar in that it arises from the three: the dominant condition of the senses, the objective condition of the object, and the immediately preceding condition of attention? Why is it that names are not given in terms of the object and attention, but in terms of the dominant condition, the general sense consciousness and the specific sense perception? The object and attention are also causes for generating other consciousnesses, but at first it is not easy to understand, so names such as object consciousness are not given. The senses are the uncommon cause of that consciousness, so the name sense consciousness is given. For example, the sound of a drum also requires a person and a drumstick, and a sprout also requires earth and water, etc., but one does not say the sound of a drumstick or the sprout of earth, but rather, looking at the uncommon cause, one says the sound of a drum and the sprout of barley. That also, "because it is an uncommon cause," etc., and "if it is said that manifest perception arises," etc., are said. Secondly, identifying the entity of mental perception, determining its nature, and refuting others' arguments against it. First, from among the two types of sense consciousness, the object's second moment and that which is simultaneous with it, the former is the object and the latter is the immediately preceding condition. The sense consciousness that has just ceased at the time of the mental perception that arises from this is the mental faculty, and the non-erroneous consciousness that arises in dependence on its uncommon dominant condition is the definition of mental perception. Most others are confused about the hidden meaning of this text. Secondly, in two parts: establishing the manner of arising as valid, and examining the circumstances of arising. First, if one mental perception arises after the five sense perceptions have ceased simultaneously, then the difference in causes will not produce a difference in effects,