Tibetan
་རོ། །ཡང་ནོར་བུའི་འོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་དེར་ནོར་བུ་ངེས་པའི་བློ་ཡིན་ན་རྗེས་དཔག་སྲིད་པར་འོག་ཏུ་འབྱུང་ལ། གཞན་གཉིས་ལ་ཡང་འབྲས་རྟགས་སྲིད་ཚུལ་འགྲེལ་པར་གསལ་ལོ། །ཡང་དུང་དང་མེ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་རིམ་བཞིན། རེག་བྱ་འཇམ་པ་དང་ཚ་བ་དང་གཤེར་བ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་ལོ་ཙཱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལ་སྨྲའོ། །མི་འཐད་དེ། དབང་ཤེས་ལྔ་པོ་ཕྱིའི་སྐྱེད་མཆེད་ལྔ་ལ་སོ་སོར་འཇུག་པའི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པར་གཅིག་གི་ཡུལ་ལ་གཞན་འཇུག་པས་དབང་པོ་གཞན་དུ་མ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། ཁ་དོག་གི་རྟགས་ལས་རེག་བྱ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་དཔག་གི་འབྲས་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་སྒོ་རྒྱབ་ཀྱི་བུམ་པ་ལ་ཁང་ཕུགས་ཀྱི་བུམ་པའོ་ཞེས་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚེ་སྒོ་རྒྱབ་ཀྱི་བུམ་པ་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་དང་། རྟོག་པ་སྔ་དྲོའི་སྲོག་ཆགས་ལ་ཕྱི་དྲོའི་སྲོག་ཆགས་སོ་ཞེས་དུས་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚེ་ཕྱི་དྲོའི་སྲོག་ཆགས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་དང་། རྟོག་པ་སྣམ་བུའི་དམར་པོ་ལ་བུམ་པའི་དམར་པོའོ། །ཞེས་རྣམ་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚེ་སྣམ་བུའི་དམར་པོ་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་རྣམས་འཁྲུལ་པ་གསུམ་པོ་དེས་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་འགོག་སྟེ། དུང་སེར་པོར་སྣང་བ་དབྱིབས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དེའི་ཚེ་རྟོག་པ་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་ལ་འཁྲུལ་པས་ལོག་ཤེས་ཡིན་ཡང་། དེས་དབང་ཤེས་གསུམ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་ཤེས་གསུམ་པོ་དོན་རང་མཚན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ཀྱང་སྔོན་འཛིན་དབང་ཤེས་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འགའ་ཞིག་རྟོག་པ་སྣམ་བུའི་དམར་པོ་ལ་བུམ་པའི་དམར་པོར་འཁྲུལ་དུས་ཀྱི་སྣམ་བུའི་དམར་པོ་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་དམར་པོ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ན། དུང་སེར་པོར་འཁྲུལ་པ་ཡང་དབྱིབས་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་དེ་མེད་དེ། དེ་གཉིས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། མཚུངས་པ་མིན་ཏེ། དུང་སེར་འཛིན་གྱི་དབང་ཤེས་ནི་དབྱིབས་ལ་ཚད་མར་མི་རིགས་པར་བཤད་ཟིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ལ་ནི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དང་དབང་ཤེས་ཚད་མར་སོང་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིན་པ་ལ་མིན་པར་རྟོག་པ་དགག་པ། མིན་པ་ལ་ཡིན་པར་རྟོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ནོར་བུའི་འོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་འགར་ནོར་བུ་ཉིད་རྟོགས་པའི
Chinese
若从宝珠光芒之相，于彼处生起宝珠之定解，则可有比量，此将于下文阐述。其他二者，果相成立之理已于释论中阐明。又，执持海螺、火、水等颜色之眼识，依次对于触觉之柔软、热、湿是现量，某些译师等如是说。此不应理，五根识不辨别五外境各自之作用，以一境为他境，则其他诸根将成无义，且从颜色之相了知触觉，以比量之果相为所依之识，于现量中错乱之故。第二，于比量遮遣邪分别有二，遮遣于有者执为无者，遮遣于无者执为有者。第一者，分别于门后之瓶执为房内之瓶时，执持门后之瓶之眼识，分别于早晨之生物执为傍晚之生物时，执持傍晚之生物之根识，分别于粗布之红色执为瓶之红色时，执持粗布之红色之根识等，以彼三种错乱遮止是现量。谓海螺显现黄色，于形状是量，此不应理，以其时分别于境、时、相错乱故是倒识，然彼不障蔽三根识是量，以彼三根识于义自相是量之故。譬如于瓶有常执之增益，然先取之根识是量也。第三，某些人说，分别于粗布之红色错认为瓶之红色时，执持粗布之红色之根识，若于红色是量，则海螺错认为黄色时，于形状非量之过失则无有，以彼二者相同之故。不相同，以执持黄海螺之根识，已说于形状不应理为量，另一者，分别错乱之境与根识成量之境是相异之故。第二、于比量遮遣邪分别有二，遮遣于有者执为无者，遮遣于无者执为有者。初者，某些人说，从宝珠光芒之相，于某处了知宝珠之
English
If, from the sign of the light of a jewel, there arises a definite understanding of a jewel in that place, then inference is possible, as will be explained below. As for the other two, the way in which the sign of the result is established is explained in the commentary. Furthermore, some translators and others say that the eye consciousnesses that grasp the colors of conch shells, fire, water, and so on are, respectively, direct valid cognition with respect to the tactile sensations of smoothness, heat, and wetness. This is not reasonable, because the five sense consciousnesses do not distinguish the individual functions of the five external sense bases, and by applying one to the object of another, the other sense organs would become meaningless. Moreover, understanding tactile sensations from the sign of color is a confusion of direct perception with the consciousness that relies on the sign of the result of inference. Secondly, there are two ways to refute mistaken conceptions about inference: refuting the conception of something that exists as not existing, and refuting the conception of something that does not exist as existing. The first is that when one mistakenly conceives of a vase behind a door as a vase inside a room, the eye consciousness that grasps the vase behind the door; when one mistakenly conceives of a creature in the morning as a creature in the evening, the sense consciousness that grasps the creature in the evening; and when one mistakenly conceives of the red of coarse cloth as the red of a vase, the sense consciousness that grasps the red of coarse cloth—these three mistaken conceptions prevent it from being direct valid cognition. It is unreasonable to say that the appearance of a conch shell as yellow is valid cognition with respect to its shape, because at that time, conception is mistaken with respect to the object, time, and aspect, and is therefore a false consciousness. However, that does not obscure the fact that the three sense consciousnesses are valid cognition, because those three sense consciousnesses are valid cognition with respect to the self-characterized object. For example, even though there is the imputation of permanence with respect to a vase, the sense consciousness that apprehends it initially is still valid cognition. Thirdly, some say that if the sense consciousness that grasps the red of coarse cloth is valid cognition with respect to red when one mistakenly conceives of the red of coarse cloth as the red of a vase, then there is no fault in the mistaken conception of a conch shell as yellow not being valid cognition with respect to its shape, because the two are the same. They are not the same, because it has already been explained that the sense consciousness that grasps the yellow conch shell cannot reasonably be valid cognition with respect to its shape, whereas in the other case, the object of the mistaken conception and the object that the sense consciousness is valid cognition with respect to are different. Secondly, there are two ways to refute mistaken conceptions about inference: refuting the conception of something that exists as not existing, and refuting the conception of something that does not exist as existing. The first is that some say that from the sign of the light of a jewel, in some place, one understands the jewel itself.
Tibetan
་བློ་རྗེས་དཔག་མིན་ཏེ། ནོར་བུ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མེད། ནོར་བུའི་འོད་མི་འགྲུབ། འོད་ཙམ་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྟགས་ལ་སཱ་ལུའི་ས་བོན་དཔོག་པ་སོགས་འབྲས་རྟགས་ཕལ་ཆེར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། སཱ་ལུའི་ས་བོན་བཀོད་ན་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མེད་པ་སོགས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དུ་བས་ལ་ལ་རྟག་པའི་མེ་དཔག་པ་དང་། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལ་ཆོས་ཅན། རྟག་པའི་མེ་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པའི་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པའི་ཚང་མང་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ན་སྨྲས་ཙམ་གྱི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་ལ་འཁྲུལ་ན་ཡང་ལ་མེ་ཙམ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྨྲས་ཙམ་དེའི་ཆ་ཤས་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཚད་མ་འཕེན་ཞེས་ཟེར། དེ་ལྟ་བུའི་རྟགས་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། བཀོད་པ་དེ་ལྟར་བཀོད་ཀྱང་སོང་ཚོད་ལ་མི་རྟག་པའི་མེ་དང་། དུ་ཙམ་སོང་ངོ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་གྲུབ་པའི་དུ་ཙམ་གྱིས་ལ་ལ་མེ་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་ལ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལ་ལ་རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་དམ་པ་རྣམས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་ཙམ་དང་དུ་ཙམ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ། དབྱུག་པ་ཅན་འདོད་པ་ལ་མི་རྐྱང་གྲུབ་པས་ཅི་ཞིག་ཕན། གསུམ་པ་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དྲི་བ་དགོད་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་ཚད་མ་དེ་དག་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ནི་རང་ཉིད་དམ་ཕྱིས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་གང་ལས་རྟོགས་ཤིང་ངེས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་བསྟན་བཅོས་ལས་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལན་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལན་དགག་པ། རང་ལན། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གངས་ཤེལ་སོགས་པ་ལ་ལ་ནི་རང་ཁོ་ན་ལས་ངེས་ཞེས་འདོད། བྲམ་ཟེ་སོགས་འགའ་ཞིག་གཞན་ཁོ་ན་ལས་ངེས་ཞེས་ཟེར། མི་འཐད་དེ། དེ་དག་གཉིས་ཀས་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིག་པ་དང་རིག་པར་སྨྲ་བའི་བཞེད་པ་དོར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སྔ་མ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ངེས་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་བྱེད་སྣང་དང་གོམས་པ་ཅན་ཏེ་དོན་རིག་གཉིས་དང་། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། རྣ
Chinese
思维不是推测，如果将宝珠作为标志，则标志和有标志不存在，宝珠的光芒不会成立。如果说仅仅是光芒不确定，那么以稻苗的标志来推测稻种等，大多数果相都会出错，因为如果设置稻种，标志和有标志不存在等是相同的。第二，用烟来推测山上恒常的火，有支分的山是所立宗，有恒常的火，因为有真实义的烟。如果像自在天所造的众多的那样设置，即使在仅仅说出的标志和所要成立的二者上迷惑，但山上仅仅是火的意愿的意义是所要成立的和仅仅说出的那一部分，因此称之为在那上面施加量。那样的标志不具备三相，因为那样的事不可能。即使那样设置，如果说按照所能及的程度是不恒常的火，仅仅是烟，那是不对的，即使以成就三相的仅仅是烟来成立山上仅仅是火，但山上法的差别恒常和有支分的山，标志的差别真实义等没有成立，如果说仅仅是火和仅仅是烟成立，那是不对的，对于想要木杖的人来说，仅仅成立人有什么用？第三，在基上说明确定体性的定义，分为二，首先提出问题：以前所说的量，那些是不欺骗的知识，是从自身还是从后来的其他量来理解和确定的？如果按照前者，因为量的定义没有不一致，所以在论典中说明定义变得没有意义，如果按照后者，则会变成无穷，如果这样说。第二，回答分为三：破斥他答，自答，以及消除对此的争论。第一，某些冰晶等认为是仅仅从自身来确定，某些婆罗门等说仅仅是从他者来确定，不合理，因为那两者都有舍弃了事物力量的理性和理性论者的观点的过失。第一点成立，如果按照前者，则后来的量没有意义，如果按照后者，则确定者会变成无穷。第二点成立，因为说：从自身了知自身的体性。第二是，具有作用显现和串习，即事识二者，以及包含在普遍名言量中的相续的自证现量，以及
English
Thinking is not speculation; if a jewel is set as a sign, then the sign and the signified do not exist, and the radiance of the jewel will not be established. If it is said that merely the radiance is uncertain, then using the sign of a rice sprout to infer the rice seed, etc., most consequential signs will be mistaken, because if the rice seed is set, the sign and the signified do not exist, etc., are the same. Second, inferring the constant fire on a mountain from smoke, the mountain with branches is the subject, it has constant fire because there is truly meaningful smoke. If it is set like the many created by Ishvara, even if there is confusion about the merely stated sign and what is to be established, the meaning of wanting only fire on the mountain is what is to be established and part of what is merely stated, so it is said to apply valid cognition to that. Such a sign does not possess the three aspects, because such a thing is impossible. Even if it is set up in that way, if it is said that to the extent possible it is impermanent fire, merely smoke, that is not right, even if establishing only fire on the mountain with only smoke that has accomplished the three aspects, the difference in the dharma of the mountain, constant and the mountain with branches, the difference in the sign, true meaning, etc., are not established. If it is said that only fire and only smoke are established, that is not right; for someone who wants a wooden staff, what is the use of establishing only a person? Third, explaining the definition that determines the entity on the basis, divided into two. First, posing the question: The valid cognitions previously explained, those that are non-deceptive knowledge, from what are they understood and determined, from themselves or from other later valid cognitions? If according to the former, because there is no inconsistency in the definition of valid cognition, explaining the definition in the treatise becomes meaningless; if according to the latter, it will become infinite. Second, the answer is divided into three: refuting others' answers, one's own answer, and eliminating disputes about it. First, some, such as ice crystals, think that they are determined only from themselves; some Brahmins, etc., say that they are determined only from others. It is unreasonable, because both of those have the fault of abandoning the reasoning of the power of things and the views of rationalists. The first point is established: if according to the former, later valid cognition is meaningless; if according to the latter, the determiner will become infinite. The second point is established, because it is said: "From oneself, know one's own nature." Second, having functional appearance and habituation, namely the two, object and consciousness, and the self-awareness direct perception of the continuum included in the universally conventional valid cognition, and