Tibetan
གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་བཤད་ལ། དེ་གཉིས་ཀའང་རང་མཚན་ཡོད་མེད་གང་རུང་རྟོགས་པར་དོན་ལ་མཐུན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི། མི་བསླུ་ཞེས་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཆོས་མཆོག་གིས་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་དོན་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ཏེ། དོན་ཡོད་མེད་གང་རུང་ཐོབ་ཀྱི་དོན་ཐོབ་པར་མ་ངེས་ཏེ། འོག་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །ཐ་སྙད་པ་དང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཀ་ལ་མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལའང་འཇུག་སྟེ། དེ་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རྒྱན་གྱི་བཞེད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཚིག་གོ །མི་བསླུ་བ་དེའང་ལས་གང་དང་། བྱེད་པ་པོ་གང་གིས་དང་། བྱ་བ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་མི་བསླུ་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ལ་དོན་རང་མཚན་ཡོད་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མེད་ན་མི་ནུས་པ་ཉིད་མི་བསླུ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བ་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་དང་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་མི་བསླུ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་ལ་ཞུགས་ན་དེ་ཐོབ་པ་ལ་མི་བསླུ་རང་མཚན་མེད་པས་དེ་ལ་མི་འཇུག་ན་ལྡོག་པ་པོ་མེད་པ་ཉིད་ལ་མི་བསླུ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི། མི་བསླུ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འདིས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་གནས་པ་ནི། མི་བསླུ་ཞེས་པ་མཚོན་ནས་བསྟན་ཏོ། །མ་ཤེས་དོན་གསལ་ཅེས་པའི་དོན་རང་མཚན་ཡིན་ཡང་། གསལ་བྱེད་ནི་དེ་ཡོད་མེད་གང་རུང་རྟོགས་པ་ལ་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །དེས་ན་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡི་མི་བསླུ་བ་ལ་ཆོས་གསུམ་ལྡན་དགོས་པའི་བྱེད་པ་པོ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་གསར་དུའི་དོན་ཚང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསར་དུའི་ཚིག་བསྣན་མི་དགོས་ཏེ། རྣམ་བཅད་མེད་ཅིང་བཟློས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླང་དུ་རུང་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞུང་དུ་མ་ཞིག་ཏུ་གསར་དུ་མ་སྨོས་པར་མི་བསླུ་བ་ཙམ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཚིགས་བཅད་སྦྱར་བདེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་སོ་སྙམ་ན། མིན་ཏེ། ཚིགས་བཅད་སྦྱར་བ་ལ་མ་ལྟོས་པའི་རྣམ་ངེས་སུའང་། གསར་དུ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར། ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་དབང་དུ
Chinese
在某些部分中这样说，这二者在证悟有自相或无自相上，意义上是一致的，安住于能起作用，称为不欺骗，以及“不了解自己的体性，是哪种了知”这样说的缘故。这与法胜所说的“本体的差别是获得意义的能力”作了区分，不一定获得有或无的意义，在下面会讲到。对于世俗和胜义的量，不欺骗、不了解、意义明了这二者，每一个都适用，因为它们意义相符。这是与庄严论师的观点相区别的语句。这个不欺骗，也是以什么业，由什么作者，做什么事以什么方式不欺骗这三者的自性。第一，对于所知，如果意义有自相就能起作用，没有就不能起作用，这本身就是不欺骗。第二，了知的方式不颠倒，事物如何存在就如何了知，有就知有，无就知无，这就是不欺骗。第三，如果进入自相，获得它就不欺骗，因为没有自相，如果不进入它，没有违逆者本身就是不欺骗。安住于能起作用，称为不欺骗，这表示安住于不能起作用，称为不欺骗。虽然“不了解意义明了”的意义是自相，但解释说，明了者是对它有无的证悟。因此，如果从遮遣不同类别的角度来说，不欺骗的了知是量的定义，因为这个不欺骗必须具备三种法，对于作者的不欺骗，包含了新颖的意义。因此，不需要添加“新颖”这个词，因为没有区分而且会重复。例如，无错乱的智慧是现量的定义，以及可以承诺为所立是宗的定义一样。考虑到这一点，《释量论》中说：“量是不欺骗性的了知”。因为在许多论典中，没有说“新颖”，只说了“不欺骗”。如果认为那些是为了便于组合偈颂，那不是的，即使是不依赖于组合偈颂的《定量论》中，也没有说“新颖”。从遣除邪分别的角度
English
It is said in some parts that these two are consistent in meaning in realizing whether there is self-characteristic or no self-characteristic. Abiding in being able to function is called non-deception, and "What kind of knowledge is it that does not know its own nature?" This is distinguished from what Dharmakirti said, "The difference in essence is the ability to obtain meaning," and it is not certain to obtain the meaning of obtaining either existence or non-existence, which will be discussed below. For both conventional and ultimate valid cognition, non-deception, non-knowing, and clarity of meaning each apply, because they are synonymous. This is a statement that distinguishes it from the view of the Ornament. That non-deception is also the nature of what karma, by what agent, and in what way does one not deceive. First, for the knowable, if the meaning has self-characteristic, it can function, and if it does not, it cannot function, which is itself non-deception. Second, the way of knowing is not inverted, and one knows how things exist, if there is, one knows there is, and if there is not, one knows there is not, which is non-deception. Third, if one enters into self-characteristic, one is not deceived in obtaining it, because there is no self-characteristic, if one does not enter into it, the absence of an opponent is itself non-deception. Abiding in being able to function is called non-deception, which indicates that abiding in not being able to function is called non-deception. Although the meaning of "not knowing, meaning clear" is self-characteristic, it is explained that the clarifier is the realization of its existence or non-existence. Therefore, if one speaks from the perspective of eliminating different kinds, non-deceptive knowledge is the definition of valid cognition, because this non-deception must have three qualities, and for the non-deception of the agent, it contains the meaning of novelty. Therefore, there is no need to add the word "novelty", because there is no distinction and it will be repeated. For example, non-erroneous wisdom is the definition of direct perception, and being able to promise as the thesis is the definition of the subject. Considering this, in the Commentary on Valid Cognition, it is said: "Valid cognition is knowledge with non-deception." Because in many treatises, "novelty" is not mentioned, only "non-deception" is said. If one thinks that those are for the sake of easily combining verses, that is not the case, even in the Determination of Valid Cognition, which does not depend on combining verses, "novelty" is not mentioned. From the perspective of eliminating wrong conceptions
Tibetan
་བྱས་ན་གསར་དུའི་ཚིག་བསྣན་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་མངོན་སུམ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་རྟོག་བྲལ་དང་། ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ། མ་ཤེས་དོན་ཞེས་པ་དང་། ཚད་མའི་སྐད་དོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་པྲ་སྨོས་སོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་གསར་དུའི་ཚིག་མི་དགོས་ན། མངོན་སུམ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལའང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་གོང་འོག་རྣམས་སུ་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་ཟིན་ཅིང་། འོག་ཏུ་གསུངས་པ་ནི་རྟོགས་ཟིན་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་དེ་སེལ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྔར་མ་རྟོགས་པ་སྨོས་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། བཅད་བྱ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་ཁོ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་རང་མཚན་རྟོགས་པར་དོན་ལ་མཐུན་ན། ནམ་མཁའ་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དངོས་མེད་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་ཅིང་། ཉེ་བར་བསླད་པ་དུང་སེར་འཛིན་དང་ལྗོན་ཤིང་འགྲོར་སྣང་ལ་སོགས་པའང་རང་མཚན་དཀར་པོ་དང་སྡོད་པ་ལ་མི་བསླུ་བས་ཚད་མར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ལོ། །སྐྱོན་དང་པོ་མེད་དེ། བློ་དེ་ཡང་དགག་གཞི་ནམ་མཁའི་སྟེང་དུ་རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པར་བྱེད་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མར་འཐད་དོ། །སྐྱོན་གཉིས་པ་མེད་དེ། ཉེ་བར་བསླད་པ་གཉིས་ནི་སེར་པོ་དང་འགྲོ་བར་འཛིན་སྣང་དེར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སླུ་བར་རྣམ་ངེས་སུ་བཤད་དེ་ཉེ་བར་བསླད་པ་སླུ་བའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་ལྟར་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལ། ཇི་ལྟར་ངེས་པ་དང་། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ན་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ངེས་པའི་འགལ་ཟླ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དབྱེ་ན་ཡང་དག་པ་དང་ལོག་པའི་ངེས་པ་གཉིས། བསལ་བྱ་སྒྲོ་འདོགས་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལས་མཐའ་གཞན་དུ་རྟོག་པའི་ཞེན་བློའོ། །དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་དང་། ཐེ་ཚོམ་མོ། །
Chinese
如果添加新的词语也没有矛盾。例如，在现量和所立宗的定义旁边，像说离分别和自性等五种一样。考虑到这一点，在量（pramāṇa， प्रमाण，pramana，量）的定义的旁边，说了“未知义”这句话，在量的梵语词的旁边，说了“札”。如果完全不需要新的词语，那么现量和所立宗的定义也相同。如果认为这与前后文中说的以前没有证悟的没有简别相违，那么没有过失，因为前面所说的意义已经解释完毕，后面所说的是为了遣除存在已经证悟的现量，因此说现量量的定义是以前没有证悟的，显示没有简别，因为没有所简别，这是我的独有境界。第三，如果不欺骗、未知义、清晰二者在证悟自相的意义上一致，那么对于像虚空常有这样的衡量无实有的量不周遍，并且近乎错乱的执著黄海螺以及树木显现行走等等，也不欺骗白色和停留的自相，因此会变成量，这样的话，定义就过于宽泛了。第一个过失没有，因为那个心识也是在破斥的对境虚空之上，辨别是否存在自相，因为证悟了不存在，所以成为量是合理的。第二个过失没有，因为近乎错乱的二者，执著显现黄色和行走在那里没有成立，因此确定说是欺骗，因为近乎错乱是欺骗的缘故。因为说了是相似现量。第二，以它如何断除增益的方式，如何确定，以及对此的辩论的驳斥二者。第一，通常以名言量的力量，在自相的有无上进行取舍时，是通过引导确定的方式进行的，因为不是有无确定的结果。因为说了“有无确定的结果非”。确定的相违是增益，因为二者是所害和能害的缘故。确定的定义是断除怀疑，如果分类，有正确和错误的确定两种。所要排除的增益的定义是从实相的意义之外向其他方面分别的执著心。如果分类，有两种，分别是分别邪见和怀疑。
English
If new words are added, there is no contradiction. For example, next to the definitions of direct perception and the proposition to be established, it is like saying the five such as freedom from conceptualization and essence. Considering this, next to the definition of valid cognition (pramāṇa, प्रमाण，pramana，量), the phrase "unknown object" is said, and next to the Sanskrit word for valid cognition, "pra" is said. If new words are not needed at all, then the definitions of direct perception and the proposition to be established are also the same. If you think that this contradicts what is said in the previous and subsequent texts that there is no distinction for what has not been previously realized, then there is no fault, because the meaning of what was said before has already been explained, and what is said later is to eliminate the existence of direct perception that enters into what has already been realized, therefore, the definition of direct perception valid cognition is said to be what has not been previously realized, showing that there is no distinction, because there is no distinction to be made, which is my unique realm. Third, if not deceiving, unknown object, and clear two are consistent in the meaning of realizing the self-characteristic, then it is not pervasive to the valid cognition that measures non-existents such as the permanence of space, and the near-erroneous grasping of yellow conch shells and the appearance of trees walking, etc., also do not deceive the white color and the self-characteristic of staying, so they would become valid cognition, in that case, the definition is too broad. The first fault does not exist, because that mind also examines whether there is a self-characteristic on the object of refutation, space, because it realizes that it does not exist, so it is reasonable to be a valid cognition. The second fault does not exist, because the two near-erroneous, the appearance of grasping yellow and walking, are not established there, therefore it is definitely said to be deceiving, because near-erroneous is the reason for deceiving. Because it is said to be apparent direct perception. Second, how it cuts off the way of superimposition, how to determine, and the refutation of the debate on this two. First, usually with the power of the valid cognition of common convention, when taking and abandoning on the existence or non-existence of self-characteristics, it is done through the way of leading to determination, because it is not the result of determining existence or non-existence. Because it is said, "The result of determining existence or non-existence is not." The opposite of determination is superimposition, because the two are the harmed and the harmer. The definition of determination is cutting off doubt, and if classified, there are two types of determination, correct and incorrect. The definition of the superimposition to be eliminated is the clinging mind that distinguishes from the meaning of reality to other extremes. If classified, there are two types, namely, conceptual wrong knowledge and doubt.