Tibetan
ཛིན་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་གཅོད། གཉིས་པས་མི་སྲིད་པ་གཅོད། གསུམ་པས་ཁྱབ་ཆེས་པ་གཅོད་ལ། མ་ཁྱབ་པ་གཅོད་པ་ཞིག་ཁ་བསྐང་ངོ་། །བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བྲམ་ཟེའི་རྗེས་འབྲང་རྣམས་ནི། བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཏེ། སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ནི། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཚད་མས་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་སུ་གཅོད་པ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའོ། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལ་བྱེད་པ་ཡང་གསུམ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་ཏེ་གསུང་ངོ་། །དེ་དག་ལས་མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག་ན། དང་པོ་མི་འཐད་དེ། མཚོན་བྱ་ཚད་མ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། མཚན་ཉིད་འདམ་ཀ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་འཇོག་ན་ནི་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱན་གྱི་ལུགས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། མཚན་ཉིད་གཉིས་དང་མཚོན་བྱ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་སྟེ་བཞི་ཀར་འདོད་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་ན། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་འབྲེལ་བ་དང་། གཞན་དུ་ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་དྲིས་པ་ན་མངོན་རྗེས་སུ་ཕྱེ་ནས་མཚན་ཉིད་བཞག་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཚད་མ་ཞེས་མཚོན་བྱ་གཅིག་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་མ་ཁྱབ་པ་གཅོད་ཚུལ་གཞན་ནས་ཁ་བསྐོང་ཞེས་པ་འདི་མི་འཐད་དེ། མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པའི་ཚིག་དེ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་གཅོད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ན་གཞན་ནས་ཁ་བསྐོང་བ་དོན་མེད་ཅིང་མེད་ན་ཚིག་སྔ་མ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བདེན་པའི་དོན་རྟོག་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་མིན་ཞེས་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ངེས་པ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྲམ་ཟེའི་བཞེད་པ་བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་མི་དགོས་པ་དང་། མ་ཁྱབ་པ་དང་། མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལ་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མི་དགོས་ཏེ། རྣམ་གཅོད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འཛིན་སྟངས་དོན་ལ
Chinese
断定执著是量之相。第二，断除不可能。第三，断除太过，而对未遍及者进行补充。有人说，认识真理是量的作用，而不是相。婆罗门教的追随者认为，认识真理具备三种法，即对先前未认识的事物，以不错误的执著方式消除增益。这又具备三种差别：本体的差别在于仅仅消除与错误方向相关的增益，而不是量实际断除增益。客体的差别在于先前未认识的事物。执著方式的差别在于对事物不产生错误。他们详细地宣称，这三种差别也具有三种作用。如果驳斥这些观点中不合理的部分，首先是不合理的，因为所指的量也是一种法。它会变成两种，因为如果用两种具有选择性的相来确定，就是因为这个原因。装饰性的说法也是不合理的，如果将相和所指分为两种，并认为四者都成立，也是不合理的。如果被问及共同的相是什么，回答说各自的相是这个，这是不相关的。或者，当被问及量的一般相是什么时，如果将量分为现量和比量，并设定相，那也将没有过失。此外，量这个所指将变得不可能，因为没有共同的相。认为法称的观点是从其他地方补充未遍及者断除方式的说法是不合理的，因为如果设定的相的词句具有断除未遍及者的能力，那么从其他地方补充就没有意义，如果没有这种能力，那么之前的词句就会变得有缺陷。将认识真理作为量的作用而不是相进行区分，不符合经论的意图，因为经中说：“存在于具有作用能力之中。”等等，以及“自己的相不确定。”因此，婆罗门教徒认为认识真理具备三种法是量的相的观点是不合理的，因为如果这样，就会有不必要、未遍及和不可能这三种过失。也就是说，如果将客体的差别设定为先前未认识的事物，并且是通过排除不同类别的角度来看待，那么就是不必要的，因为没有完全的排除，即执著于事物。
English
It is determined that clinging is the characteristic of valid cognition. Secondly, it eliminates the impossible. Thirdly, it eliminates being too extensive, and supplements what is not pervasive. Some say that realizing the truth is the function of valid cognition, but not its characteristic. The followers of Brahmanism believe that realizing the truth possesses three qualities: for something not previously realized, to eliminate superimposition with an unerring mode of apprehension. This also possesses three distinctions: the distinction of the entity is merely eliminating superimposition related to the wrong direction, but not that valid cognition actually eliminates superimposition. The distinction of the object is something not previously realized. The distinction of the mode of apprehension is not being mistaken about the object. They elaborately proclaim that these three distinctions also have three functions. If we refute the unreasonable parts of these views, first, it is unreasonable because the signified valid cognition is also a dharma. It would become two, because if it is determined by two selective characteristics, it is for that reason. The decorative statement is also unreasonable, if the characteristic and the signified are divided into two and it is thought that all four are established, it is also unreasonable. If asked what the common characteristic is, saying that the respective characteristics are this is irrelevant. Or, when asked what the general characteristic of valid cognition is, if valid cognition is divided into direct perception and inference and the characteristic is established, then there will be no fault. Furthermore, the signified 'valid cognition' will become impossible, because there is no common characteristic. The statement that Dharmakirti's view is to supplement the way of eliminating the non-pervasive from elsewhere is unreasonable, because if the words of the established characteristic have the ability to eliminate the non-pervasive, then supplementing from elsewhere is meaningless, and if it does not have this ability, then the previous words will become flawed. Distinguishing realizing the truth as the function of valid cognition rather than its characteristic does not accord with the intention of the scriptures, because the scriptures say, "Existing in the ability to perform a function." etc., and "One's own characteristic is uncertain." Therefore, the view of the Brahmins that realizing the truth possesses three qualities is the characteristic of valid cognition is unreasonable, because if so, there will be the three faults of being unnecessary, non-pervasive, and impossible. That is, if the distinction of the object is established as something not previously realized, and it is viewed from the perspective of excluding different categories, then it is unnecessary, because there is no complete exclusion, i.e., clinging to the object.
Tibetan
་མ་འཁྲུལ་བ་དེ་ཡིན་ན་རྟོགས་ཟིན་ལ་མི་འཇུག་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདིས་བཅད་ཤེས་རྟོགས་ཟིན་ལ་འཇུག་པར་གསུངས་པས་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བྱེད་ལ་དགོངས་པར་གསལ་ལོ། །ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། དེས་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་དོན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་ན་མི་སྲིད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་དང་འདྲ་བ་རྟོགས་པ་ལ་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་དང་། འབྲས་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དུ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མེ་བཟུང་བར་རློམ་ཡང་མེ་ཙམ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་མདོའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ཤིང་སླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་དེའི་ཁོངས་སུ་མ་གཏོགས་པར་གསུངས་པ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞིར་བཞག་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ཡང་དག་དང་། སླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རིག་གཏེར་གྱི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མི་བསླུ་བ་དང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་དུ་གསུངས་ལ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་དེ་གཉིས་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་མཛད་ནས་བློ་དེ་དོན་དེ་ལ་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ལ་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ནུས་པས་བསྟན་བཅོས་ལུས་རྫོགས་པ་ཞིག་ཏུའང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་དང་དེ་གཉིས་ཞེས་སོགས་ཚིག་གིས་གོང་དུ་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཡོད་པར་གྲུབ་ལ། བཤད་པ་གཉིས་ཀྱང་ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་དུ་གསལ་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་དེ་གཉིས་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་མཛད་ནས་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཆོས་གྲགས་ཀྱི་བཤད་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཕྱོགས་གླང་གི་དགོངས་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཛད་ནས་རྣམ་འགྲེལ་འདིར་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ལུས་རྫོགས་པ་རེ་རེ་བཤད་པའི་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་བཞེད་དེ་མདོའི་དོན་གཙོ་བོར་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་བསྟན་བཅོས་ལུས་རྫོགས་པ་དང་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ལས་གཞན་པའི་གཞུང་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡང་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། མི་བསླུ་བ་ཉིད་ལ་བཞེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁོ་བོའི་ལེགས་བཤད་དོ། །མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་གཞུང་
Chinese
如果不是错乱的，那一定不会陷入已证悟的境地，因为这是普遍的规律。因为这（指正量）已经说明了断除之识会陷入已证悟的境地，所以很明显，这是指排除不同类别的作用。本体的差别并不普遍适用于现量，因为它没有断除增益和系缚。如果将证悟真实义的“义”理解为如实证悟，那是不可能的，因为现量只是将与事物相似的认知视为证悟，而依赖于果的推理虽然自认为把握了烟的因——火，但也仅仅是把握了火而已。第二，不欺骗的知识是正量的特征，这是经部的观点。因为在经部中，在确定正量数量的章节中，已经说明不欺骗的知识属于数量确定的范畴，而欺骗的知识不属于该范畴。并且，在现量的章节中，以无分别的知识为基础，不欺骗的知识是正确的现量，而欺骗的知识则不是这样。在这里，理藏的观点是无与伦比的。论师陈那在论著的某些部分中说是不欺骗，而在另一些部分中说是未知的意义显现。法称论师将这两者视为相同的观点，认为心识对于该事物不欺骗。他说：“在论著的某些部分中”，这句话的力量表明，在完整的论著中也阐述了正量的特征，并且“这两者”等词语通过上述方式证明了存在两种特征。这两种解释在陈那的论著中也很清楚，因为法称论师说：“将这两者视为相同的观点”。法称的这两种解释是将陈那的观点视为相同的，因此在本释中，正量论著的完整部分都认为是各自阐述的不欺骗的知识，因为这是阐述经部主要意义的时候。这证明了在完整的论著和论著的某些部分之外的其他论著中所阐述的特征也是不欺骗的知识，因为有“认为是不欺骗”这样的说法，这是我的善说。未知意义显现的知识是正量的特征，论
English
If it is not mistaken, then it will certainly not fall into the state of having already realized, because this is a universal rule. Because this (referring to valid cognition) has already stated that the consciousness of cutting off falls into the state of having already realized, it is clear that this refers to the function of excluding dissimilar categories. The difference in essence does not universally apply to direct perception, because it does not cut off superimposition and bondage. If the "meaning" of realizing the true meaning is understood as realizing as it is, then it is impossible, because direct perception only regards the cognition similar to things as realization, and although inference based on the sign of the result claims to have grasped the cause of smoke—fire, it has only grasped fire. Secondly, the knowledge that does not deceive is the characteristic of valid cognition, which is the view of the Sutra school. Because in the Sutra school, in the chapter on determining the number of valid cognitions, it has been stated that the knowledge that does not deceive belongs to the category of definite number, and the knowledge that deceives does not belong to that category. And, in the chapter on direct perception, based on non-conceptual knowledge, the knowledge that does not deceive is correct direct perception, and the knowledge that deceives is not like that. Here, the view of Rigter is unparalleled. The teacher Dignāga said in some parts of the treatise that it is non-deceptive, and in other parts that it is the manifestation of unknown meaning. Dharmakīrti considered these two to be the same view, believing that the mind does not deceive that thing. He said, "In some parts of the treatise," the power of this sentence indicates that the characteristic of valid cognition is also explained in the complete treatise, and the words "these two" etc. prove through the above method that there are two characteristics. These two explanations are also clear in Dignāga's treatise, because Dharmakīrti said, "Considering these two to be the same view." These two explanations of Dharmakīrti regard Dignāga's view as the same, therefore in this commentary, the complete parts of the valid cognition treatise are considered to be the knowledge of non-deception that is explained individually, because this is the time to explain the main meaning of the Sutra school. This proves that the characteristic explained in other treatises other than the complete treatise and some parts of the treatise is also the knowledge of non-deception, because there is a saying that "it is considered to be non-deception," this is my good saying. The knowledge of the manifestation of unknown meaning is the characteristic of valid cognition, the