Tibetan
་ཏུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ན་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་འགལ་བ་ཉམས་ལ། གསུམ་པ་ལྟར་བསྒྱུར་ན་རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པར་འདོད་པ་འགལ་ལོ། །གཞན་ལན་རྣམས་མི་འཐད་པ་དེས་ན་རང་ལན་ནི། འགལ་ཟླའི་རྡུལ་ཕྲན་གཉིས་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ན་རྡུལ་ཕྲན་གང་མང་བ་ནུས་ལྡན་དང་ཉུང་བ་ནུས་མེད་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །གསུམ་པ་གནོད་བྱ་ལྡོག་པའི་དུས་ལ། དགག་གཞག་སྤོང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལ་ལ་སྤང་གཉེན་གཉིས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་ལ་ལྡོག་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ད་ལྟ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་དུ་ཡུན་རིང་སྟེ་བསྐལ་པ་དཔག་མེད་དུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྲོགས་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཡུན་རིང་འགྲོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་བ་དེ་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེས་སྟིང་བའི་ཚིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ཚ་གྲང་ལྟ་བུ་དོན་གྱི་འགལ་བ་རྣམས་དུས་གཅིག་ལ་འདུར་རུང་བས་དེ་གཉིས་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ཕྲད། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་གནོད་བྱ་ནུས་མེད་སྐྱེས། སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལ་གནོད་བྱ་རྒྱུན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དངོས་སུ་ཕྲད་ནས་གནོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། དངོས་སུ་གནོད་པ་མིན་པ་སྣང་མུན་ལྟ་བུ་ལ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་སྣང་བའི་དངོས་རྒྱུ་དང་མུན་པ་ནུས་མེད་གཉིས་དངོས་སུ་ཕྲད། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དང་མུན་པ་འགགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་མོ། །བློ་ཡི་ཆོས་དུས་ལ་ལྟོས་པ་རྣམས་ཕྲད་པ་མི་སྲིད་པས་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དངོས་རྒྱུ་དང་། སྒྲོ་འདོགས་ནུས་མེད་གཉིས་དངོས་སུ་ཕྲད། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱེད་པ་མ་ཉམས་ཀྱི་བར་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་གནོད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། དོན་གྱི་འགལ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ། བློའི་འགལ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཆ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་ཞེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་མེད་ན་རགས་པའི་རྒྱུན་རྣམས་རྩོམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཆ་ཤས་ཡོད་ན་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་དང་དེའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལའང་སྐད་ཅིག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཐུག་པ་མེད་པས་སྐད་ཅིག་གསུམ་ལ་ལྡོག་པའི་མཚམས་ཟིན་པ་དཀའ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ཉིད་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ནི་ཆ་ཤས་མེད་ལ་རྒྱུན་ཡང་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེས་ཙམ་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ཞིང་། རྡུལ་ནི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ
Chinese
如果一起存在，那么不共存的矛盾就会消失。如果像第三种情况那样转变，那么认为微尘是常存的，这就有矛盾了。其他的回答都不合理，因此我自己的回答是：当相反的两个微尘从前一刹那产生后一刹那时，因为微尘多的产生为有能力的，少的产生为无能力的，所以没有矛盾。第三，在所破遣除之时。有破、立、舍三种。第一种是：有些人说，舍弃怨敌二者之事圆满的三刹那会遣除，有些人说，从现在到金刚喻定之间，长久到无量劫，所破与能破是同伴，这不合理。长久为伴随的不共存的矛盾，这太令人惊奇了，这是愚蠢的话。第二种是：像冷热一样，意义上的矛盾可以在同一时间聚集，因此二者在第一刹那相遇，第二刹那所破产生无能力，第三刹那所破的相续遣除。这是就实际相遇而损害的情况而言的。不是实际损害的情况，像光明和黑暗一样，第一刹那光明的实有因和黑暗无能力二者实际相遇，第二刹那光明产生和黑暗消失二者同时。心识的法依赖于时间，因此不可能相遇，所以在第一刹那，决定的实有因和增益无能力二者实际相遇，第二刹那，以决定的产生之力，直到作用不消失之间，增益之后不产生，这本身就是损害的意义。第三，意义上的矛盾而息诤，心识上的矛盾而息诤。第一种分二：第一，如果分析有分无分，则息诤不合理，即如果所谓的“三刹那”的第一刹那没有前后分，那么粗大的相续都不会产生，如果有分，那么它有三刹那，并且它的每一个刹那也有三个刹那等等，没有穷尽，因此很难确定三刹那遣除的界限，如果这样说，那么在第三刹那遣除是没有过失的。因为第一刹那没有分，并且相续也只是从前一刹那产生后一刹那的相续，微尘是依赖于方位的
English
If they exist together, the contradiction of not coexisting will disappear. If transformed as in the third case, then the idea that particles are permanent is contradictory. Other answers are not reasonable, so my own answer is: When two opposing particles arise from the previous moment to the next, because the more particles arise as capable and the fewer arise as incapable, there is no contradiction. Third, at the time of the object to be refuted being eliminated. There are three: refutation, establishment, and abandonment. The first is: Some say that the three moments of completing the act of abandoning both the enemy and the friend will eliminate it, and some say that from now until the Vajra-like Samadhi, for a long time up to immeasurable kalpas, the object to be refuted and the refuter are companions, which is unreasonable. The contradiction of not coexisting with long-term companionship is too amazing, this is foolish talk. The second is: Like heat and cold, contradictions in meaning can be gathered at the same time, so the two meet in the first moment, in the second moment the object to be refuted arises without ability, and in the third moment the continuum of the object to be refuted is eliminated. This is in terms of the actual encounter and harm. In the case of not actually harming, like light and darkness, in the first moment the real cause of light and the inability of darkness actually meet, and in the second moment the arising of light and the cessation of darkness occur simultaneously. The dharmas of the mind depend on time, so it is impossible to meet, so in the first moment, the real cause of certainty and the inability to impute actually meet, and in the second moment, by the power of the arising of certainty, until the function does not disappear, the imputation does not arise later, which itself is the meaning of harm. Third, resolving disputes over contradictions in meaning, and resolving disputes over contradictions in mind. The first is divided into two: First, if analyzing whether there are parts or no parts, then resolving the dispute is unreasonable, that is, if the first moment of the so-called "three moments" has no before and after parts, then the coarse continuum will not arise, and if there are parts, then it has three moments, and each of its moments also has three moments, etc., without end, so it is difficult to determine the boundary of the three moments of elimination, if you say so, then there is no fault in eliminating in the third moment. Because the first moment has no parts, and the continuum is only a series of moments arising from the previous moment to the next, and the particle depends on the direction.