Tibetan
ག་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ལམ་སྦྱོང་དུ་ལྟོས་མེད་འཆད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མིན་ནོ། །དགོངས་པ་མིན་པ་དེས་ན། མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག་དངོས་པོ་རྣམས་འཇིག་རྒྱུ་དང་ཕྲད་ན་འཇིག་མ་ཕྲད་ན་མི་འཇིག་པར་འདོད་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གཏན་མི་འཇིག་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རིམ་བཞིན་ལྟོས་མེད་དང་གནོད་པ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིག་རྣམ་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། སྔ་མ་ལ་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་ན་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཅིང་། གཉིས་པ་ལ་དངོས་པོ་འཇིག་མེད་དེས་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་བརྟགས་ནས་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་མི་འཇུག་མི་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་མེད་མི་འཇུག་པས་ཡུལ་ཐ་དད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལ་གཞན་ལུགས་དགག རང་ལུགས་གཞག རྩོད་པ་སྤོང་བ་གསུམ། དང་པོ་ནི། ལོ་ཙཱ་བ་ན་རེ། རྒྱུ་འབྲས་མངོན་སུམ་ཕྲུགས་ལྔ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དང་པོ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མ་དམིགས། དེ་ནས་རྒྱུ་དམིགས། དེ་ནས་འབྲས་བུ་དམིགས། དེ་ནས་རྒྱུ་ལོག་པས་རྒྱུ་མ་དམིགས། དེ་ནས་འབྲས་བུ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་མ་དམིགས་པས་ངེས་ཞེས་ཟེར། འདི་ཙམ་གྱིས་མི་ངེས་ཏེ། གནས་སྐབས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་རྔ་སྒྲ་དང་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་དག་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དང་། རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གིས་ངེས་ན་ཕྲུགས་གསུམ་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་མི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྒྱུ་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མཐོང་བ་ལས་རྒྱུ་མ་མཐོང་། དེ་ནས་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བའི་ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་ངེས་ཞེས་ཟེར། མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་ལ། རེས་འཇོག་ཏུ་མཐོང་ན་མཐོང་བ་གཉིས་དང་མ་མཐོང་བ་གཉིས་ཏེ་བཞིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། དེ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ། དེ་དག་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཕན་འདོགས་བྱེད་དང་། འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཕན་གདགས་བྱ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ལའང་གཉིས་ལས་ཉེར་ལེན་ནི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ལ་གཙོ་བོར་ཕན་འདོགས་བྱེད་དང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་གཙོ་བོར་ཕན་འདོགས་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ས་བོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་བྱུང་འབྲེལ་ངེས་བྱེད་དེ་ཡང་རྗེས་
Chinese
倘若宣说无待（不观待）有损之理，并非是教师（陈那）的意趣。因为不是教师的意趣，所以，对于某些外道认为事物与坏灭相遇则坏灭，不遇则不坏灭，以及自在天和吠陀等某些事物永远不坏灭的两种邪分别的对治，依次宣说了无待和有损的两种理。对于前者，如果承认坏灭，则成立不观待其他因，自性而坏灭；对于后者，通过观察不坏灭的事物能否起作用来遮破。因此，对于承认坏灭者，不适用有损之理；对于承认不坏灭者，不适用无待之理，因为所缘不同。第二，对于由此产生的关系进行决定的方法，有破他宗、立自宗、息诤论三种。第一，译师说：通过五种现量同时观察因果来决定，首先因果二者皆不观察，然后观察因，然后观察果，然后因消失了，所以不观察因，然后果消失了，所以不观察果，由此而决定。仅仅如此不能决定，因为暂时性的随行随止，在鼓声和阳光中也有，所以太过分地认为它们是因果了。如果通过自性随行随止来决定，则归纳为三种，因此这个说法完全不合理。某些人说，通过因果二者同时见到，然后不见因，然后不见果的三种量来决定。不合理，因为不可能同时见到因果二者，如果交替见到，则变成见到两次和不见两次，总共四次。第二，有三种，因果总的定义，决定它的量，以及对于它们的诤论进行止息。第一，因的定义是能作饶益，果的定义是能被饶益，因也有两种，近取因是对果的自性主要作饶益，俱生助伴缘是对果的差别主要作饶益。因此，种子的定义也是与缘相遇则能生果。第二，对于彼生关系进行决定的方法也是随行。
English
If one explains the independent (non-dependent) reasoning of harm, it is not the intention of the teacher (Dignāga). Because it is not the teacher's intention, therefore, to counter the two wrong conceptions of some non-Buddhists who believe that things perish when they encounter destruction and do not perish when they do not encounter it, and that some things such as Īśvara and the Vedas never perish, the two types of independent and harmful reasons are explained in order. For the former, if one admits destruction, then it establishes that it destroys itself by its own nature without depending on other causes; for the latter, it refutes by examining whether the indestructible thing can function or not. Therefore, the harmful reason does not apply to those who admit destruction; the independent reason does not apply to those who admit non-destruction, because the objects are different. Second, there are three ways to determine the relationship arising from this: refuting others' views, establishing one's own views, and settling disputes. First, the translator says: It is determined by observing the cause and effect simultaneously with five kinds of direct perception: first, neither cause nor effect is observed, then the cause is observed, then the effect is observed, then the cause disappears, so the cause is not observed, then the effect disappears, so the effect is not observed, and thus it is determined. It cannot be determined by this alone, because temporary concomitance and cessation also exist in the sound of drums and sunlight, so it is too much to consider them as cause and effect. If it is determined by the concomitance and cessation of nature, then it is reduced to three, so this statement is completely unreasonable. Some people say that it is determined by three kinds of valid cognition: seeing both cause and effect simultaneously, then not seeing the cause, and then not seeing the effect. It is unreasonable, because it is impossible to see both cause and effect at the same time, and if they are seen alternately, then there will be two times of seeing and two times of not seeing, a total of four times. Second, there are three types: the general definition of cause and effect, the valid cognition that determines it, and the cessation of disputes about them. First, the definition of cause is that which can benefit, and the definition of effect is that which can be benefited. There are also two types of cause: the proximate cause mainly benefits the nature of the effect, and the co-occurring auxiliary condition mainly benefits the distinction of the effect. Therefore, the definition of a seed is also that it can produce an effect when it encounters conditions. Second, the method of determining the relationship of arising from it is also concomitance.
Tibetan
སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་སྒོ་ནས་ཕྲུགས་གསུམ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལ་མ་དམིགས་པ་སྔོན་འགྲོའི་ཕྲུགས་གསུམ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་དང་པོ་ས་ཕྱོགས་དག་པར་མེ་དུད་གཉིས་ཀ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པ་ལས། མེ་མཐོང་བའི་ཚེ་རྟོག་པས་མེའི་གཞན་སེལ་བཟུང་། དེ་ནས་དུ་བ་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་རྟོག་པས་དུ་བའི་གཞན་སེལ་བཟུང་ནས། ད་ལྟར་གྱི་དུ་བ་འདི་སྔར་གྱི་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཞེས་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློས་འབྲེལ་བ་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དམིགས་པ་སྔོན་འགྲོའི་ཕྲུགས་གསུམ་ནི། དང་པོ་དུ་བ་སྐྱེ་བ་མཐོང་། དེ་ནས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་མཐོང་། དེ་ནས་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བ་སྟེ་གསུམ་མོ། །འདི་ནི་སྔོན་མཐའ་མི་ངེས་པ་དང་། སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མཐའ་མ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །དེའང་རྣམ་ངེས་ལས། གང་ཞིག་མཐོང་ན་མ་མཐོང་མཐོང་། །དེ་མ་མཐོང་ན་མ་མཐོང་བ། །འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ནི། །སྟོན་པའི་སྐྱེ་བོ་མེད་ཀྱང་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི། རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་ཀ་ལ་དགོངས་ཏེ། མཐའ་གཉིས་ཀ་ངེས་པ་ལ་སྔ་མས་ངེས་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་ཕྱི་མས་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་ལ། སེམས་དང་ལྗོན་པའམ་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཕྲུགས་གསུམ་གྱིས་ངེས་མི་ནུས་པ་རྣམས་གཞན་སེལ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་ཏེ། རིགས་གང་གང་ལ་གྲུབ་པ་དེ། །ཁྱད་པར་མེད་དེ་མེ་ཤིང་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྔར་མི་དམིགས་པས་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཁེགས་ཤིང་འབྲས་བུའི་ལྡོག་པ་གྲུབ་ལ། སྔར་མེད་པ་དང་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཏན་མི་སྐྱེ་བ་དང་། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཁེགས་ཤིང་འབྲས་བུའི་རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་པས་རྒྱུའི་མཐའ་གསུམ་ཁེགས་ལ། འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་གྲུབ་པས་རྗེས་འགྲོ་ཕྲུགས་གསུམ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པའི་ཕྲུགས་གསུམ་གྱིས་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་སུ་ངེས་པར་མཚན་ཉིད་སྔར་མ་དམིགས་པས་འབྲས་བུའི་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། འབྲས་བུ་བལྟར་མི་རུང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་མཐོང་བས་ཀྱང་རྒྱུ་གཞན་མི་ཁེགས་ཏེ། རྒྱུ་བལྟར་མི་རུང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། བདེ་སྡུག་ལ་ལས་སམ་ནད་སྐྱེད་པ་དང་འཚོ་བ་ལ་གདོན་དང་ལྷ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། སྣང་མི་རུང་གི་མེ་དུད་སོགས་ལ་དེ་ལྟར་དོགས་པ་མི་ཁེགས་ཀྱང་འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་བསྐལ་བའི་མེ་དུད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སྒྲུབ་པས་མི་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ནི། སྡོང་བུའི་རྣམ་འགྱུར་དང་
Chinese
通过随行和相违的方式，必须确定三种情况的两种形式。其中，未观察到的前提三种情况的特殊之处在于，首先在干净的地方，烟和火都可能显现而未被观察到，当看到火时，通过概念抓住火的排除他者。然后，在看到烟之后，通过概念抓住烟的排除他者，并且以具有概念的意识确定，现在的这个烟，如果没有之前的火就不会产生。另外，观察到的前提三种情况是：首先看到烟的产生，然后没有看到产生的原因，然后没有看到产生的果，这三个。这是不确定前际，而前者适用于不了解后际。正如《释量论》中所说：何者若见未见见，彼若未见未见者，是为果性之自体，虽无示者亦能知。所说的是，考虑到随行和相违两种情况，在确定两个边际时，前者确定之后，后者也必须确定。对于心和树木，或者境和识等，三种情况无法确定的，通过确定排除他者来确定。任何种姓成立的，没有差别，如火和木头一样。这样，先前未观察到，遮止了从其他因产生，并且成立了果的相违。先前没有，以及后来产生被观察到这两种情况，遮止了永远不产生，以及从无因产生，并且成立了果的随行，从而遮止了因的三种边际。果的特征是随行和相违两种情况成立，因此通过随行三种情况，以及同样地通过相违的三种情况成立。第三个分为两种，第一种是：作为因果必须确定的特征，先前未观察到，因此不能成立果的相违，因为果可能无法被看到。仅仅通过看到产生，也不能遮止其他因，因为因可能无法被看到。例如，对于快乐和痛苦，业或疾病产生，对于生存，邪魔和神一样。如果说对于无法显现的火和烟等，那样的怀疑无法遮止，但这里正在建立自性上未被劫夺的火和烟作为因果，因此没有损害。第二种是太过分的情况：树干的形态变化和
English
Through the ways of concomitance and contraposition, it is necessary to determine the two forms of the three instances. Among them, the special feature of the three instances of unobserved antecedents is that, first, in a clean place, both smoke and fire are possible to appear but are not observed. When fire is seen, the exclusion of others by fire is grasped through conception. Then, after seeing the smoke, the exclusion of others by smoke is grasped through conception, and with a conceptual awareness, it is determined that this smoke now would not arise without the previous fire. In addition, the three instances of observed antecedents are: first, seeing the arising of smoke; then, not seeing the cause of production; and then, not seeing the produced effect, these three. This is uncertain about the prior limit, while the former applies to not knowing the posterior limit. As stated in the Pramāṇaviniścaya: "If one sees what was unseen, one sees; if one does not see it, one does not see. Even without a demonstrator, one knows that it is the nature of the fruit." What is said is that, considering both concomitance and contraposition, when determining the two limits, after the former is determined, the latter must also be determined. For things like mind and trees, or objects and consciousness, which cannot be determined by the three instances, they are determined by determining the exclusion of others. Whatever lineage is established, there is no difference, just like fire and wood. Thus, previously unobserved, it prevents arising from other causes, and the contraposition of the effect is established. The two instances of previously not existing and later arising being observed prevent eternal non-arising and arising from no cause, and the concomitance of the effect is established, thereby preventing the three limits of the cause. The characteristic of the effect is that both concomitance and contraposition are established, so it is established through the three instances of concomitance, and similarly through the three instances of contraposition. The third is divided into two, the first is: as a characteristic that must be determined as cause and effect, previously unobserved, therefore the contraposition of the effect cannot be established, because the effect may not be able to be seen. Merely seeing the production does not prevent other causes, because the cause may not be able to be seen. For example, for happiness and suffering, karma or disease produces, and for survival, demons and gods are like that. If it is said that for fire and smoke etc. that cannot appear, such doubts cannot be prevented, but here we are establishing fire and smoke that are not naturally seized as cause and effect, so there is no harm. The second is the case of being too extreme: the morphological changes of tree trunks and