Tibetan
ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དོན་གྱི་སྤྱི་ཉིད་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་གངས་ཅན་པ་འདོད་ལ། ཉན་ཐོས་མང་བཀུར་བ་སོགས་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་དང་དོན་དང་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་བུམ་སོགས་སུ་བརྡ་བཏགས་པ་དང་། དོན་བརྗོད་པའི་རྟེན་དུ་རུང་བ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་འདོད་དོ། །འདི་གཉིས་དོན་གཅིག་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་དགག་སྟེ། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་མཚན་རྣམས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་འབྲེལ་མེད་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་པ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ལས་དེ་དང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་བ་གླང་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་། མིང་སོགས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་བུམ་པའི་མིང་དང་མཚན་མ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་གཉིས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་གཉིས་ཀ་ལྟོ་ལྡིར་ཞབས་ཞུམ་སོགས་སུ་རྣམ་པ་འདྲ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དོན་བུམ་པ་ལ་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། བུམ་པ་དང་བུམ་པའི་མིང་མཚན་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་སྲིད་ཀྱི་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་མིན་པར་ཐལ། འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ལྷ་བྱིན་འདྲ་བ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་མདུན་མ་ལ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་རྒྱབ་མ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། དུས་རེས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་སྲིད་ཀྱང་། དུས་ཀུན་ཏུ་འཁྲུལ་བ་མིན་པར་ཐལ། རྟགས་སྔ་མའི་ཕྱིར། ལྷ་མཆོད་ལྟ་བུ་ཚེ་མ་གཉིས་ལའང་འདྲ་བས་འཁྲུལ་བས་རེས་འགའ་ལྷ་བྱིན་དང་། རེས་འགའ་མཆོད་སྦྱིན་ལ་འཇུག་པ་ལྟར། འདིར་ཡང་འདྲ་བས་འཁྲུལ་བས་རེས་འགའ་དོན་རང་མཚན། རེས་འགའ་མིང་མཚན་ལ་འཇུག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ནི་འདྲ་བ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་བ་མིན་པར་ཐལ། བུམ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་དུས་རྟག་ཏུ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེའང་། གལ་ཏེ་དོན་ལ་མཚུངས་འདྲ་ལས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ལ། མཚན་ཉིད། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བརྡ་ལས་གོ་བར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་། དོན་གོ་བར་བྱེད་པའི་བརྡ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཆད་པ་དང་འཇུག་པའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ན་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། འཆད་དུས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་བྱེད་གཉིས། འཇུག་དུས་ཀྱི་དེ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆད་པའི་ཚེ་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སྒྲ་དོན་དང་། ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་དོན་རང་མཚན་ཡིན་ལ། དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱེད་སྒྲ་སྤྱི་དང་། ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱེད་སྒྲ་རང་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་གནས་ལུགས་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དངོས་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ཡང་དངོས་མེད་ཉིད་དང་། ཞེན་པའི་རྗོད་བྱེད་རང་མཚན་ཡིན་པ་ལྟར་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་འཇོག་པ་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །འཇུག་པའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་དབྱེ་བ་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་རང་མཚན་དང་སྤྱི་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་དོན་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། དམ་པའི་དོན་དུ་ན་བརྗོད་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། དོན་དང་ཤེས་པ་ནི་རང་མཚན་ཡིན་པས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཤིང་། གཞན་འདོད་པའི་དོན་སྤྱི་དང་སྒྲ་དོན་གྱི་སྤྱི་གཉིས་པོ་ནི་དོན་ལ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་བཞི་བརྗོད་བྱ་མིན་ལ། དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་བྱ་མི་སྲིད་པས་སོ། །དེའང་། དོན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྤྱི་གང་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་གཞི་མེད་ལ་འཁྲུལ་ནས་བརྡ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ནི། འོ་ན་བརྗོད་བྱ་གང་ཞེ་ན། རྟོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་བ་ལ་སྒྲའི་དོན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་འོལ་སྤྱི་ཤར་བ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་ཞེན་ཅིང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་དེ་ནི་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་རྟོག་པས་བཏགས་སོ། །གསུམ་པ་འཁྲུལ་བ་ལ་སྦྱར་བས་རང་མཚན་གོ་བའི་འཐད་པ་ནི། འོ་ན་བཏགས་པ་ལ་སྦྱར་བས་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཅི་ཞེ་ན། བརྡ་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་ཡང་བརྡ་ལས་དོན་བདེན་པ་ཐོབ་པ་འཐད་དེ། བཏགས་པ་ལ་སྣང་བར་འཁྲུལ་བའི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་གོམས་པ་ཡིས་བརྡ་ཡི་དུས་ན་སྤྱི་དང་རང་མཚན་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་བསྲེས་ནས་བརྡ་སྦྱར་ཞིང་། ཐ་སྙད་དུས་ནའང་སྤྱི་དང་རང་མཚན་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་བསྲེས་ནས་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་རང་མཚན་གོ་བ་དེའི་ཕྱིར། དེའང་། དེ་ལ་ངོ་བོར་སྣང་བའམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤོང་ལ་ལྔ་ལས། དངོས་པོའི་སྤྱི་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤང་། ཤེས་པ་རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤང་། བརྗོད
Chinese
由于在外道中存在安立的过失，因此雪域智者认为，所证悟的对境，即义共相，是真实的表达对象。而声闻部所尊崇的名称和表相，是指与声音、意义和意识相异，在瓶子等事物上假立的符号，以及不具备表达意义之基础的行蕴，被认为是真实的表达对象。这二者意义相同，因此应从同一角度进行驳斥。如果将符号安立在不具备表达意义之基础的行蕴等事物上，那么如何证悟色等事物的自相呢？因为这二者是无关联的他体。例如，说“瓶子”时，不会因此而证悟与瓶子无关的牛。正如经中说：“名称等无关联。”如果说，瓶子和瓶子的名称以及表相，与不具备表达意义之基础的行蕴二者之间虽然没有关联，但二者在形状上相似，比如都有鼓腹、细颈等特征，因此会误认为是一体，从而指向瓶子的意义。那么，瓶子和瓶子的名称、表相二者，在某些情况下可能会被误认为是一体，但在所有情况下都不会被误认为是一体，因为仅仅是由于相似而产生的误认。例如，虽然有两个长相相似的人，当对着其中一个说“给拉钦”时，不会误认为是在对另一个人说。而且，这二者，在某些时候可能会被误认，但不会在所有时候都被误认，原因与之前相同。就像供养天神一样，因为祭品和火供的柴火也很相似，所以有时会误认为是供养天神，有时会误认为是供养柴火。同样，在这里也会因为相似而产生误认，有时会指向事物的自相，有时会指向名称和表相。因此，这二者并非仅仅因为相似而产生误认，因为在安立瓶子的场合和时间，总是会误认为是一体。正如经中说：“如果因为意义上的相似。”第二，关于自宗的观点，包括：定义、详细分类、以及确定其意义。第一，定义：从符号中可以理解的事物是表达对象，而能够使意义被理解的符号是表达方式的定义。第二，
English
Due to the fault of establishing in non-Buddhist systems, the Snowland scholars consider the object of realization, the general characteristic of meaning, to be the actual object of expression. The names and signs revered by the Sravakas, which are different from sound, meaning, and consciousness, and are conventionally designated for things like pots, and the compositional factors that do not possess the basis for expressing meaning, are considered to be the actual object of expression. These two have the same meaning and should be refuted from the same perspective. If signs are applied to compositional factors that do not possess the basis for expressing meaning, how can the self-characteristics of forms, etc., be realized? Because these two are unrelated other entities. For example, saying "pot" does not lead to the realization of a cow unrelated to the pot. As it is said, "Names, etc., are without connection." If it is said that although there is no connection between the pot and the name and sign of the pot, and the compositional factors that do not possess the basis for expressing meaning, they are similar in shape, such as having a bulging belly and a narrow neck, so they are mistaken as one, thus referring to the meaning of the pot. Then, the pot and the name and sign of the pot may be mistaken as one in some situations, but not in all situations, because it is only a misidentification due to similarity. For example, although there are two people who look alike, when saying "Give to Lhagyin" to one of them, it is not mistaken as saying it to the other. Moreover, these two may be mistaken at times, but not always, for the same reason as before. Just like offering to the gods, because the offerings and the firewood for the fire offering are also similar, sometimes it is mistaken as offering to the gods, and sometimes it is mistaken as offering firewood. Similarly, here too, misidentification occurs due to similarity, sometimes referring to the self-characteristic of the thing, and sometimes referring to the name and sign. Therefore, these two are not merely mistaken due to similarity, because in the occasion and time of establishing the pot, it is always mistaken as one. As it is said, "If due to similarity in meaning." Second, regarding the view of our own school, it includes: definition, detailed classification, and determining its meaning. First, the definition: what can be understood from the sign is the object of expression, and the sign that enables the meaning to be understood is the definition of the mode of expression. Second, the classification: if classified according to the different people at the time of explanation and understanding, there are four types: the object of expression and the mode of expression at the time of explanation, and the object of expression and the mode of expression at the time of understanding.
Chinese
因为存在那二者的缘故。讲解时，声音的实际所表达的是声音的意义，执著所表达的是事物的自相；实际的表达者是声音的共相，执著的表达者是声音的自相，这样区分就能精通实相。因此，就像实际所表达的仅仅是无实有一样，实际的表达者也是无实有；就像执著的表达者是自相一样，执著所表达的也安立为事物，这似乎是经论的观点。进入时没有那样的区分，因为那时没有区分自相和共相，而是混淆为一，通过约定俗成来施设，所以在名言时能获得事物的自相。第三部分有三点。第一，论证声音的实际所表达的是不存在的：在胜义谛中，没有任何事物可以被称为“所表达”，因为事物和意识是自相，无法表达；此外，所希望的事物共相和声音意义的共相这二者在事物中是不存在的，因此这四者不是所表达的，因为不可能存在比这些更多的所知。对此曾说：“事物们的共相是什么？”等等。第二，在无有基础上迷惑而进行约定俗成的道理是：那么，所表达的是什么呢？是认知本质上迷惑，以声音意义的方式，外境的影像或模糊的共相显现，对此外境事物执著并增益的部分，就是认知所安立的声音的实际所表达。第三，通过施设于迷惑而理解自相的合理性是：那么，通过施设于安立而获得自相是什么呢？即使约定俗成的认知是迷惑的，但从约定俗成中获得真实的事物是合理的，因为在安立上显现为迷惑的无始以来的习气串习，在约定的时刻，不区分共相和自相而混合约定，在名言的时刻，也不区分共相和自相而混合运用，因此才能理解自相。对此曾说：“在那之上显现为自体。”等等。第三部分，遣除诤论有五点：遣除与认为事物共相是所表达相同；遣除与认为意识自相是所表达相同；遣除与认为不相应行是所表达相同；
English
Because those two exist. When explaining, the actual object expressed by sound is the meaning of sound, and the object of attachment is the self-character of things; the actual expresser is the general sound, and the expresser of attachment is the self-character of sound. By distinguishing in this way, one becomes proficient in reality. Therefore, just as the actual object expressed is only non-existent, the actual expresser is also non-existent; just as the expresser of attachment is the self-character, the object of attachment is also established as a thing, which seems to be the view of the scriptures. There is no such distinction when entering, because at that time, self-character and generality are not distinguished, but confused as one, and applied through convention, so the self-character of things can be obtained in nominal terms. The third part has three points. First, proving that the actual object expressed by sound does not exist: In the ultimate sense, there is nothing that can be called "expressed," because things and consciousness are self-character, and cannot be expressed; in addition, the desired general thing and the general meaning of sound do not exist in things, so these four are not expressed, because it is impossible to have more knowable things than these. It was said, "What is the generality of things?" etc. Second, the way of applying conventions by being confused on a non-existent basis is: So, what is expressed? It is the appearance of the image of the external environment or the vague generality in the way of the meaning of sound, due to the confusion of the nature of cognition, and the part that is attached to and superimposed on the external environment is established by cognition as the actual object expressed by sound. Third, the rationality of understanding self-character by applying it to confusion is: So, what is it to obtain self-character by applying it to establishment? Even if the conventional cognition is confused, it is reasonable to obtain real things from convention, because the beginningless habit of appearing as confusion on establishment is accustomed to, and at the time of convention, generality and self-character are mixed and agreed upon without distinction, and at the time of nominal terms, generality and self-character are also mixed and used without distinction, so self-character can be understood. It was said, "It appears as itself on that." etc. The third part, refuting disputes, has five points: Refuting the same as thinking that the generality of things is expressed; refuting the same as thinking that the self-character of consciousness is expressed; refuting the same as thinking that non-associated formations are expressed;