Tibetan
འི་འཛིན་སྟངས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་དོན་ལ་མེད་དེ། གཞན་སེལ་བ་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་རང་མཚན་དུ་འཁྲུལ་ནས་འཇུག་པ་ན་ཐོབ་པའི་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཡིན་ནོ། །རང་མཚན་དེ་ཡང་བྱས་མི་རྟག་སོགས་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་གནས་ཤིང་། སྔོ་སེར་སོགས་ཐ་དད་རྣམས་ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་པར་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གནས་སོ། །འོ་ན་དམ་བཅའ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། རྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་པས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཇི་ལྟར་སྤང་ཞེ་ན། འདི་ཡི་ལན་ལ་བློའི་འཛིན་སྟངས་ཤེས་དགོས་པས་དེ་བཤད་ན། དོན་རང་མཚན་དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས། གཅིག་ལ་ཐ་དད་དང་། ཐ་དད་ལ་གཅིག་དང་། གཅིག་ལ་གཅིག་དང་། ཐ་དད་ལ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་སྟེ་སེལ་བའི་འཛིན་སྟངས་ལ། མུ་བཞི་སྲིད་པ་ལས་ཕྱི་མ་གཉིས་གོ་སླ་ལ་སྔ་མ་གཉིས་བཤད་དོ། །དེ་དག་ལ་གསུམ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཐ་དད་ལ་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་མེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་སྲེག་པ་དང་ངོམས་པ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་གཅིག་པ་དང་ཙནྡན་དང་ཤ་པ་སོགས་ཡལ་ག་དང་ལྡན་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ནི། དེ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕྱིར་གང་དང་གང་ལས་དོན། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློའི་རྣམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐ་དད་ལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཚུལ། དེ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཡལ་ག་ལ་སོགས་པ་གཞན་སེལ་གཅིག་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཁྲུལ་ནས་སྤྱི་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་དཀར་ཟལ་དང་ནག་སྒུར་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་འབྲས་བུའི་བློ་དང་། རྟ་དང་བ་གླང་ལ་གཅིག་གི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་འགལ་ཏེ། དེ་དག་དོན་ལ་ཐ་དད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ལ་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པར་མཚུངས་ན་ཡང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བ་ལང་གི་སྤྱིའི་བློ་གཅིག་སྐྱེ། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་མི་སྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ངེས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་རྐྱེན་བཞི་པོ་ཐ་དད་ཡིན་ཡང་རྣམ་ཤེས་གཅིག་སྐྱེད་པ་དང་། སྨན་སླེ་ཏྲེས་དང་པར་པ་ཏ་ལ་སོགས་པས་རིམས་ནད་གཅིག་ཞི་བར་བྱེད་ཀྱི་ཞོ་དང་ག་གོན་ལ་སོགས་པས་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་། གཅིག་རྟོགས་དོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ། །ཞེས་སོགས་དང་།
Chinese
的执持方式。第一，分别念的真实对境在事物上是不存在的，因为遣余是由分别念假立的，所以在事物上是不存在的。然而，如果误认为那是自相而执著，那么所获得的执著境就是自相。那个自相也是，如所作、无常等在事物上没有差别而唯一存在着。青、黄等差别，彼此不混杂而各自安住于差别本身。那么，如果立宗的一方变成了因，以及因没有后随的过失，小部派所说的过失该如何避免呢？对于这个问题的回答，必须了解心的执持方式，所以现在解说。事物自相虽然那样存在，但分别念却加以假立，于一执为异，于异执为一，于一执为一，于异执为异，即在遣余的执持方式上，有四句，后面的两个容易理解，先说前面的两个。在这些之中各有三种，第一，于异执为一的因是，火、水等具有焚烧和止渴等相同的作用，以及檀香和沙巴等具有树枝的相同特征。这些是误认为一的因，因此，从什么和什么事物中……等等。第二，假立的心的相状有两种：于异执为一的方式，以及对此不合理的驳斥。第一，对于树枝等其他排除的相同境，由于无始以来的习气力量而误认为是一个总的，即依靠于不同的事物……等等。第二，那么，对于白芥子和黑芥子，会生起执为一的果之识，而对于马和牛，不会生起执为一的识，却会生起执为异的识，这是相违的，因为它们在事物上是相同的。如果说，它们在物质上相同，但前两者会生起牛的总相之识，后两者不会生起，这是有差别的，因为法性就是如此决定的。例如，根识的四种因虽然各不相同，却能生起一个识，以及药物姜黄和紫堇等能平息一种热病，而酸奶和蓬莪术等却不能，就像这样。那也是，证悟一义等……等等。
English
The way of holding. First, the real object of conceptual thought does not exist in things, because exclusion is fabricated by conceptual thought, so it does not exist in things. However, if one mistakenly clings to it as self-character and engages with it, then the object of engagement that is obtained is self-character. That self-character is also, such as made, impermanent, etc., exists as one without difference in things. Differences such as blue and yellow do not mix with each other and remain in their own difference. Then, if one side of the proposition becomes the reason, and there is the fault of the reason not following, how should the fault stated by the Vaibhashikas be avoided? To answer this question, it is necessary to know the way of holding of the mind, so I will explain it now. Although the self-character of things exists in that way, conceptual thought fabricates it, holding difference as one, holding one as different, holding one as one, and holding difference as different, that is, in the way of holding of exclusion, there are four possibilities. The latter two are easy to understand, so I will explain the former two. Among these, there are three each. First, the cause of holding difference as one is that fire, water, etc., have the same function of burning and quenching thirst, and sandalwood and shapa, etc., have the same characteristic of having branches. These are the causes of mistaking them as one, therefore, from what and what things... etc. Second, there are two aspects of the fabricating mind: the way of mistaking difference as one, and the refutation of the unreasonableness of this. First, for objects such as branches and other excluded similar objects, due to the power of beginningless habitual tendencies, they are mistaken as a single generality, that is, relying on different things... etc. Second, then, for white mustard and black mustard, a consciousness of the result of holding them as one arises, while for horses and cows, a consciousness of holding them as one does not arise, but a consciousness of holding them as different arises, which is contradictory, because they are the same in things. If you say that they are the same in substance, but the former two give rise to a consciousness of the general characteristic of a cow, while the latter two do not, this is a difference, because the nature of things is determined in this way. For example, although the four causes of sense consciousness are different, they can give rise to one consciousness, and medicines such as turmeric and corydalis can pacify one kind of fever, while yogurt and asafoetida cannot, just like that. That is also, realizing one meaning, knowing things, etc.... etc.
Tibetan
དཔེར་སྨན་ཁ་ཅིག་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་དགོས་པ་ནི་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་ཐ་དད་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་སྤྱི་གཅིག་ཏུ་གོ་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་བྱ་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་གཅིག་ལ་ཐ་དད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལའང་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྒྱུ་ནི། སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་ལྟ་བུ་རྫས་གཅིག་པ་རྣམས་ལའང་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཕུང་པོའི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་དང་། རིགས་པ་སྨྲ་བས་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གྱི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དབྱེ་རུང་བར་གསུངས་པའི་རྒྱུ་ནི། ལོག་པ་ཐ་དད་ལས་ལོག་པས་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་བཞག་པ་དེའོ། །དེའང་། མིང་དོན་གང་ལྡན་ཕན་ཚུན་དུ། །ཞེས་སོགས་སོ། །མི་ཤེས་པ་དག་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཕུང་པོ་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་དང་། ཞེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་ནི། དེའི་ཚེ་སྒྲ་དང་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་རྫས་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་དང་། བདག་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་གསུངས་པས་འགལ་བ་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་བག་ཡོད་པར་གྱིས་ཤིག གཉིས་པ་བློའི་རྣམ་པ་ནི། སྒྲས་ཐ་དད་རྟོག་པས་ཐ་དད་དུ་བཟུང་ནས་འཇུག་པའི་འཇུག་ཚུལ་ལྟར་དོན་གཅིག་ཉིད་ལའང་དོན་ཐ་དད་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཞེན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཆོས། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་དགོས་པ་ནི། གསུམ་པོ་དོན་ལ་གཅིག་ཡིན་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་གཞན་སེལ་གྱི་སྒོ་ནས་ལོག་པ་ཐ་དད་ལས་ལོག་པའི་ཆ་ནས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་དུ་སྦྱར་ནས་བསྒྲུབས་པས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གོ་བའི་ཆེད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམ་གཞག་དང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདི་དག་གི་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་སྤྱི་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དོན་ལ་འགོག་པའི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེལ་བའི་རབ་དབྱེ་ལ། དབྱེ་བ་དངོས། དོན་ལ་གཞན་སེལ་དགག སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི། གཞན་སེལ་ལ། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང་། དེར་མེད་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཡོད་པ་གཞན་སེལ་དང་། མེད་པ་གཞན་སེལ་གཉིས་ཡོད་པས་སོ། །ཡོད་མེད་ཀྱི་སེལ་བ་དེ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་གཉིས་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་བློ་ཡི་དབྱེ་བ་ཡིས་ཡོད་པ་སྒྲ་སེལ་དང་། བློ་སེལ་གཉིས། མེད་པ་སྒྲ་
Chinese
例如某些药物虽然各不相同。等等。第三个必要之处是，对于地点、时间和方式不同的显现，能够理解为一个整体，从而使破立的行为能够在一个方向上被理解，这正是必要之处。因为它的差别。等等。第二，对于将一个事物误认为多个事物，也有三种情况。第一，原因是：例如声音是所作、无常等，对于这些本质相同的事物，善逝也曾宣说蕴的差别不同，并且理智者也曾宣说可以区分作为理由、法、义这三者的差别不同的原因在于，从不同的反体中，通过反体而排除他者的对境，从而将认知的行境设定为不同。对此，无论名称和意义如何相互关联。等等。不了解的人仅仅依靠善逝宣说蕴不同的说法，就说声音的无常是相应不相应的行，这是因为，那时声音和声音的无常被说成是本质不同的，并且由于宣说了有我和无我，你必须承认所有的矛盾，所以要谨慎。第二，心的状态是：通过声音而区分，通过分别念而执持为不同，按照进入的方式，即使是同一个事物，也会误认为不同的事物而执着。因此，有什么样的差别是法呢？等等。第三，必要之处是：为了使这三者在意义上是相同的，但没有理解为相同的情况能够被理解，所以通过排除他者的途径，从反体不同的角度进行区分，并将理由、法、义三者结合起来进行论证，这是为了理解无常等等。法和有法等等的分别。等等。这些的直接损害是，如同 பொது（梵文天城体，sāmānya，梵文罗马拟音，sāmānya，汉语字面意思：共相）和反体不同的意义上阻碍的道理一样。第二，在遣除的详细分类中，有分类的本体、意义上的排除他者、各自的分别。第一是：在排除他者中，从将事物执持为存在和不存在的执持方式的角度来区分，有两种类型，即存在排除他者和不存在排除他者。这两种存在和不存在的排除，每一种又从有境的角度分为两种，即通过有境声音和分别念的智慧的区分，存在分为声音排除和他者和智慧排除他者两种，不存在分为声音
English
For example, some medicines are different. Etc. The third necessity is that the manifestations of different places, times, and manners can be understood as a whole, so that the actions of refutation and establishment can be understood in one direction, which is the necessity. Because of its differences. Etc. Secondly, there are also three aspects to attributing differences to one thing. First, the reason is: for example, sound is made, impermanent, etc. For these things of the same essence, the Sugata also said that the differences of the aggregates are different, and the logicians also said that the reason for distinguishing the differences of the three aspects of reason, dharma, and meaning is that from different opposites, the object of excluding others by the opposite is used to set the scope of cognition as different. Also, no matter how names and meanings are related to each other. Etc. Those who do not understand rely only on the saying that the Sugata said that the aggregates are different, and say that the impermanence of sound is a corresponding or non-corresponding action, because at that time, sound and the impermanence of sound were said to be of different essences, and since it was said that there is self and no self, you must admit all the contradictions, so be careful. Second, the state of mind is: distinguishing by sound, holding as different by discrimination, according to the way of entering, even the same thing is mistaken for different things and clung to. Therefore, what kind of difference is Dharma? Etc. Third, the necessity is: in order to make these three things the same in meaning, but the situation that is not understood as the same can be understood, so through the way of excluding others, they are distinguished from the perspective of different opposites, and the three aspects of reason, dharma, and meaning are combined to argue, which is for the purpose of understanding impermanence and so on. The distinction between Dharma and Dharmic things, etc. Etc. The direct harm of these is like the reason for obstructing the meaning of பொது (藏文，梵文天城体，sāmānya，梵文罗马拟音，sāmānya，汉语字面意思：共相) and different opposites. Second, in the detailed classification of elimination, there is the essence of classification, the exclusion of others in meaning, and the respective distinctions. The first is: in excluding others, from the perspective of the way of holding things as existing and non-existing, there are two types, namely existing excluding others and non-existing excluding others. Each of these two exclusions of existence and non-existence is also divided into two from the perspective of the object, that is, through the distinction of the wisdom of the object sound and discrimination, existence is divided into sound excluding others and wisdom excluding others, non-existence is divided into sound