Tibetan
འགྲེལ་སོགས་གསུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི། འོ་ན་རིགས་པ་དང་ལུང་གཉིས་ཀྱིས་སྤྱི་དོན་ལ་ཡོད་པ་འགོག་ན། ཁྱེད་འདོད་པའི་སྤྱི་གང་། དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། རྟོག་ངོར་ཤིང་དེ་ཤིང་མིན་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་ལས་ལོག་པའི་ལྡོག་པ་ཆིག་རྐྱང་དུ་སྣང་བ་ཤིང་གསལ་གྱི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྲུབ་པ་དེ་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱི་ཡིན་ཞིང་། དེ་དང་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་དེ་ལྟར་བྱས་པས་རང་མཚན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱི་ཁེགས་པས་བྱེ་བྲག་ཁེགས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་གྲུབ་པས་སྤྱི་གྲུབ་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ལྟར་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤང་ནི། གལ་ཏེ་དོན་ལ་སྤྱི་མེད་ན། བྱེ་བྲག་གྲུབ་པས་སྤྱི་འགྲུབ་པ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་དང་། སྤྱི་ཁེགས་པས་བྱེ་བྲག་ཁེགས་པ་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་སོགས་རྟོག་གེའི་ཐ་སྙད་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་ཐལ་ལོ། །དོན་ལ་སྤྱི་མེད་པ་གང་ཞིག གཞན་སེལ་གྱི་སྤྱི་གྲུབ་ཀྱང་དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱས་པས་རང་མཚན་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྒྲོ་བཏགས་དངོས་མེད་ཡིན་པས་དོན་རང་མཚན་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་རྣམས་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ངོ་བོས་འཁྲུལ་པས་དོན་རང་མཚན་དང་སེལ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་འཇུག་པ་ན་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་བཞིན་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡོད་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མའི་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སྤྱིའི་འདོད་ཚུལ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བ་ནི། གསལ་བ་དང་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་འདོད་པ་འུག་ཕྲུག་པ་ཡིན་ཞིང་། སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཞེས་གྲངས་ཅན་པ་འདོད། གངས་ཅན་གྱི་རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ཕལ་ཆེར་གྲངས་ཅན་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ལ། སེལ་བ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་ནི་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་སོགས་མཁས་པའི་ལུགས་སོ། །འདི་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་བཅད་དོ། །ཚད་མ་རིག་པའི་གཏེར་ལས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་བརྟགས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པའི་རྣམ་བཤད་དོ།། ༈ །།གཉིས་པ་སྣང་བ་དང་སེལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ་ལ་གཉིས། འཇུག་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམས་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ཅིང་། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་རེ་རེ་ལ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་རྣ
Chinese
因为有注释等三种妨害的缘故。第二，自己的宗派是：那么理和教二者如果遮止了在意义上存在的一般，您所承许的一般是什么？对此如何进行破立呢？在分别念面前，显现为树木，仅仅是从非树木的自性中返回来的唯一遮返，在所有树木显现的事物上共同成立的，那就是遣除他法的总相。对它和自相混淆的那个进行破立，这样做就能证悟自相。因为像那样的一般被遮破，就能遮破差别；差别成立，就能成立一般，要进行这样的区分。如《现观庄严论》所说：“由错觉故，知事物为一。”第三，辩论的回答是：如果意义上没有一般，那么差别成立，一般就能成立，这是自性因；一般被遮破，差别就被遮破，这是未见的遍，等等，所有分别念的术语和世间的术语都要毁灭了，这太过分了。意义上没有一般是什么呢？即使成立了遣除他法的总相，因为对它进行破立，也不能遮破自相的缘故。如果说那是虚构的无实有，所以和意义的自相没有关系，那么术语都是合理的。因为分别念的自性是错乱的，错乱地认为意义的自相和遣除他法是同一的，所以在进入所入处自相时，就像进入一样，获得了意义自己的相，仅仅凭此就能成就量的事业的缘故。第二，从显示一般的宗派的角度来归纳意义是：认为显现和实体是他体的总相是枭友派；数论派认为总相显现和实体是一个。雪域的分别念者们大多数都追随数论派。认为仅仅是遣除他法的是理自在等智者的宗派。这是归纳的偈颂。这是从量理宝藏中对总相和差别进行观察的第三品之释。༈ །།第二，显现和遣除的证悟方式有二：总的显示进入的方式，确定各自的区分。第一是：无分别念的知识都是从显现的角度进入的，能诠说的声音和所有分别念都是从遣除他法的角度进入的。那些每一个都有两种，即
English
Because of the three hindrances such as commentaries. Second, the own system is: Then, if reason and scripture both prevent the existence of the general in meaning, what is the general that you accept? How to do refutation and establishment on it? In the face of conceptualization, it appears as a tree, only the single reversal that turns back from the nature of not being a tree, that which is commonly established in all the objects of tree appearance is the general of excluding others. Doing refutation and establishment on that which is confused with its own character, by doing so, one will realize the own character. Because the general like that is negated, the particular is negated; the particular is established, the general is established, one must make such distinctions. As it is said in the Ornament for Clear Realization: "Because of confusion, one knows things as one." Third, the answer to the debate is: If there is no general in meaning, then the particular is established, the general is established, this is the sign of self-nature; the general is negated, the particular is negated, this is the non-perception of the pervader, etc., all the terms of conceptualization and the terms of the world will be destroyed, this is too much. What is it that there is no general in meaning? Even if the general of excluding others is established, because doing refutation and establishment on it, one cannot negate the own character. If you say that it is a fabricated non-entity, so it has no relation to the own character of meaning, then the terms are all reasonable. Because the nature of conceptualization is confused, confusedly thinking that the own character of meaning and exclusion are the same, so when entering the object of entry, the own character, just like entering, one has obtained the own characteristic of meaning, just by that, the activity of valid cognition is accomplished. Second, summarizing the meaning from the perspective of showing the general tenets is: The Owl School thinks that the general that appearance and substance are different entities. The Samkhya School thinks that the general appearance and substance are one. Most of the conceptualizers of the snowy land follow the Samkhya School. The tenet that only excludes others is the system of scholars such as Lord of Reason. This is the summarizing verse. This is the explanation of the third chapter of examining the general and the particular from the Treasury of Valid Cognition. ༈ །། Second, there are two ways to realize appearance and exclusion: generally showing the way of entering, and definitely determining the individual distinctions. The first is: Non-conceptual knowledge enters through the door of appearance, and all expressive sounds and conceptualizations enter through the door of excluding others. Each of those has two, namely
Tibetan
མ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། སྣང་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པ་གཉིས། སེལ་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་པའི་དབྱེ་བས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། ཤེས་པའི་ཆེ་བ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་སྣང་བ་དང་སེལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པས་རང་ཡུལ་མཐོང་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་དོན་ལ། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་སྣང་བ་གཉིས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། དེས་རང་ཡུལ་མཐོང་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དབྱེ་ན། དབང་ཤེས་དང་ཡིད་ཤེས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་རྟོགས་མེད་མ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་གསུམ་ལས། མཚན་ཉིད་ནི། དེས་རང་ཡུལ་མཐོང་ཚུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན། རང་རིག་དང་། དོན་རིག་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས། བློའི་འཛིན་སྟངས། བློ་དོན་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། དོན་ལ་གནས་པའི་དངོས་པོ་བཻ་ཌཱུརྻ་ལ་སྔོན་པོ་དང་བྱས་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་ལ་རྫས་ཐ་དད་ལྟ་ཞོག་དོན་ལ་ལྡོག་པ་དུ་མ་མི་སྲིད་དེ། རྫས་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར། ཅིང་ནི་ཕྱི་མ་སྡུད་པའི་ཚིག་གོ །བཻ་ཌཱུརྻ་དང་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པའི་སྔོན་པོ་རྫས་དུ་མ་རྣམས་རྫས་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་མི་སྲིད་དེ། སྔོ་ཙམ་གྱི་སྤྱི་རྫས་གཅིག་མེད་པས་སོ། །སྒྲའི་བྱས་མི་རྟག་ལྟ་བུ་རྫས་གཅིག་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དེ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ལ། དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་སྣང་སྟེ་བཻ་ཌཱུརྻ་དང་དེའི་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་རྫས་གཅིག་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ལ་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་མེད་པར་རྫས་གཅིག་ཁོ་ནར་སྣང་། སྔོ་སེར་ལྟ་བུ་རྫས་ཐ་དད་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ལ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྫས་གཅིག་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ལ་རེས་འཇོག་མེད་པར་སྣང་སྟེ། དེ་སྣང་བས་འཇུག་པས་སོ། །གསུམ་པ་བློ་དོན་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། ཇི་ལྟར་མཐུན་པའི་ཚུལ། དེས་ན་མངོན་སུམ་མ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་མངོན་སུམ་དང་། དོན་དེའི་ཡུལ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བ་མེད་དེ། དོན་མེད་ན་མངོན་སུམ་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དོན་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དབང་ཤེས་ཡང་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་འཐད་པ་དངོས། དེ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤ
Chinese
有四种“玛巴”：显现方面有错乱和不错乱两种，遣除方面有颠倒和不颠倒的区分。第二部分是详细阐述分类，并通过展示智慧的伟大来总结要点。第一部分是显现和遣除两种。第一部分分为两种：总的定义，即无分别的智慧以何种方式看到自己的对境，这就是无分别智慧的显现的定义。第二部分是各自的含义，即无分别的错乱和不错乱的显现两种。第一种的定义是：它以何种方式看到自己的对境的差别。分类是：根识和意识的错乱的显现两种。第二种无分别不错乱的显现分为三种：定义是：它以何种方式看到自己的对境的差别。第二是
English
There are four "Mapas": In terms of appearance, there are two types: mistaken and not mistaken. In terms of elimination, there is the distinction between inverted and not inverted. The second part is to elaborate on the classification and to summarize the main points by showing the greatness of wisdom. The first part is appearance and elimination, two types. The first part is divided into two: the general definition, which is how non-conceptual wisdom sees its own object, and this is the definition of the appearance of non-conceptual wisdom. The second part is the respective meanings, which are the appearances of non-conceptual mistaken and not mistaken. The definition of the first type is: the difference in how it sees its own object. The classification is: the appearances of sense consciousness and mind consciousness that are mistaken. The second type of non-conceptual, not mistaken appearance is divided into three: The definition is: the difference in how it sees its own object. The second is the classification: self-awareness and object-awareness. Third, when defining the basis, there are three certainties: the reality of the object, the way the mind holds it, and the agreement between mind and object. The first is: the things that exist on the object, such as the blue color and impermanence of blue gemstones, etc., not to mention different substances on the object, multiple contradictions on the object are impossible, because they exist in one substance. Moreover, it is the concluding word of the latter. Multiple substances such as the blue color of blue gemstones and উৎপལ་ (Sanskrit, utpala, water lily) etc. cannot exist in one substance, because there is no general substance that is only blue. The impermanence of sound, etc., one substance does not have obvious or unclear differences in appearance, because the two exist in one substance. The second is: in all direct perceptions, the object appears as it exists, such as blue gemstones and their blue color, etc., substances that are one do not appear as different substances in direct perception, but only appear as one substance. It is impossible for different substances such as blue and yellow to appear as one in direct perception. Substances that are one do not appear in alternating succession in direct perception, because it enters through appearance. Third, when determining the agreement between mind and object, there is the way of how they agree, so it is necessary to determine that direct perception is not uncertain. The first is: there is no confusion between mind direct perception and the object of the object, because if there is no object, it is certain that direct perception will not arise, because the root consciousness also arises as its image by the power of how the object exists. The second is the truth of the reason for becoming uncertain, and the elimination of the unreasonableness of this.