Tibetan
ང་བ། སྣང་ཡུལ་ལ་སྒྲ་རྟོག་མི་འཇུག་པའི་ཚུལ་གསུམ། དང་པོ་ནི། མངོན་སུམ་ལ་བྱས་མི་རྟག་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་མི་སྣང་། སྔོ་སེར་ལྟ་བུ་གཅིག་ཏུ་མི་སྣང་བ་དེས་ན། མངོན་སུམ་ཚད་མར་འགྲོ་བ་ཡང་རང་ཡུལ་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་། དངོས་སུ་མ་ངེས་ན་ཚད་མ་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོད་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་མིན། །ཞེས་སོགས་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་གང་རུང་གིས་ངེས་པ་འདྲེན་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། རྩོད་ལན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་དངོས་སུ་ངེས་པ་མེད་ན་ཚད་མར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལན་ལ། མངོན་སུམ་གྱིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཚུལ། ངེས་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འོ་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་གང་། དེས་དགག་གྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་གྱི་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མངོན་སུམ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་དེའམ་ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཉིད་ལས་ངེས་པ་འདྲེན་ཞིང་། ངེས་པའི་དབང་གིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཁ་དོག་ལ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། རྟོགས་པའི་རྐྱེན་གོམས་པ་གསལ་བ་དང་། ཡིད་གཏད་པ་ཡོད་པས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཆ་ཤས་རྣམས་སྤངས་པ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་མི་རྟག་པ་ལ་འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་སོགས་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཚེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མི་ནུས་པས་གཞན་ལས་ངེས་ཏེ། གཟུགས་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལ། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ངེས་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགལ་བ་ལ། སྔོ་ལྡོག་ངེས་པ་རྟོག་པར་སྒྲུབ། ངེས་པས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པའི་ཚུལ། དེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐད་ཅིག་ལ་གཞན་སེལ་འཇུག་མོད། སྔོན་པོ་ངེས་པ་འདི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་མིན། རྟགས་ལ་མ་ལྟོས་པས་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མིན་ཞིང་། འགལ་ཟླ་མ་བཅད་པས་སེལ་འཇུག་ཏུའང་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོའི་རྫས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་འདི་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་སྔོན་པོའི་ལྡོག་པ་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། གཞན་སེལ་བས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་སྔོ་མིན་དུ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་། མཐོང་བ་འགལ་ལའང་ཤེས་པ་གང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེས་འཇུག་ཡུལ་སྔོན་པོ་རང་མཚ
Chinese
五、显现境上不容许名言分别的三种情况。第一种情况是：对于现量来说，所作和无常等，不会显现为他体；青色和黄色等，不会显现为一体。因此，现量成为量，也不需要依赖于确定自境，因为它是无分别的缘故。第二种情况是：舍弃与教证相违之处，如果没有真实确定，则舍弃与量相违之处。第一种情况是：如果有人说，与“不是有无确定的果”等相违，则不相违，因为是就以自力和他力任何一种力量引出确定而言的。第二种情况是：在两种辩论回答中，第一种是，如果没有真实确定，则与量相违，回答说：现量进行遮破和成立的方式。如果确定，则有两种与现量相违。第一种是：如果有人问，那么现量是什么量？它如何进行遮破和成立呢？现量，法相是：对于自境的一切事物，都成立为量，因为它是离分别、无错乱的缘故。现量，这个法相是：你具有遮破和成立的方式，因为你或者是由它，或者是其他量的力量本身引出确定，并且凭借确定的力量进行遮破和成立的缘故。而且，因为颜色没有错乱的因素，以及了知的因缘串习明显，并且具有信赖，所以凭借自力引出，即“舍弃差别部分”。这样说的。当对于它的无常，有出现其他相似之处等错乱因素时，因为不能凭借自力，所以从其他方面确定，即“见到形体法相同”。等等。第二种是，如果确定，则有两种与现量相违。成立确定青色之反体为分别，凭借确定而断除增益的方式，那是论师的观点。第一种是：虽然刹那间可以容许排除异体，但是，如果有人说，这个确定青色是分别，所以不是现量，因为不依赖于相，所以也不是比量，并且因为没有断除相违品，所以也不能成为排除异体，那么，青色的一切事物由现量见到后，在其之后，认为这是青色，以青色反体的总相的方式确定，这个法相是：是以排除异体的方式而进入的，因为是对于没有增益青色为非青色的境而进入的分别的缘故。对此，也说了“见到相违也了知什么”。等等。因此，进入的境是青色自相
English
5. Three ways in which conceptual imputation is not allowed on the field of appearance. The first is: for direct perception, things like 'made' and 'impermanent' do not appear as different entities; blue and yellow, etc., do not appear as one. Therefore, the fact that direct perception is a valid cognition does not depend on ascertaining its own object, because it is non-conceptual. The second is: abandoning what contradicts scripture; if it is not actually ascertained, then abandoning what contradicts valid cognition. The first is: if someone says that it contradicts statements such as "It is not the fruit of ascertaining existence or non-existence," it does not contradict, because it is referring to drawing ascertainment by either one's own power or the power of others. The second is: of the two arguments and answers, the first is: if there is no actual ascertainment, then it contradicts valid cognition. The answer is: the way in which direct perception negates and affirms. If there is ascertainment, then there are two contradictions with direct perception. The first is: if someone asks, "Then what is direct perception as a valid cognition? How does it negate and establish?" Direct perception, the subject, is established as a valid cognition for all objects of its own field, because it is free from conceptuality and non-mistaken. Direct perception, this subject, has a way of negating and affirming, because it draws ascertainment from its own power or the power of another valid cognition, and it negates and affirms by the power of ascertainment. Moreover, because there is no cause for confusion about color, the cause for understanding is clear through habituation, and there is trust, it draws from its own power, i.e., "abandoning the particular parts." So it is said. When there is a cause for confusion, such as the appearance of other similarities in its impermanence, it cannot do so by its own power, so it is ascertained from others, i.e., "seeing the form and qualities are similar." And so on. The second is: if there is ascertainment, then there are two contradictions with direct perception. Establishing the ascertainment of the blue exclusion as conceptual, the way of cutting off superimposition by ascertainment, that is the teacher's intention. The first is: although exclusion of others is allowed in an instant, if someone says that this ascertainment of blue is conceptual, so it is not direct perception, and because it does not rely on a sign, it is not inference either, and because it has not cut off the contradictory, it cannot be an exclusion of others, then, after all the objects of blue are seen by direct perception, and after that, thinking 'this is blue,' the way of ascertaining by the general aspect of the exclusion of blue, this subject, is entered by excluding others, because it is a conceptualization that enters into an object that has not superimposed blue as non-blue. Also, it is said, "What is the knowledge that contradicts seeing?" And so on. Therefore, the object of entry is the blue self-character.
Tibetan
ན་ཐོབ་སྟེ། སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་སྔོན་པོར་འཁྲུལ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་འདོད་དེ་རང་རིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་། རྟོག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བློ་གང་ལ་ངེས་པ་ཡོད་པ་དེས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ཡིད་གཉིས་ཀ་སེལ་བས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་དག་མངོན་སུམ་སྟེ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་མིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པ་མཁྱེན་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་སྣང་ཡུལ་ལ་སྒྲ་རྟོག་མི་འཇུག་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྣང་ན་དགག་སྒྲུབ་གཅིག་ཅར་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་ནི། བུམ་པའི་སྟེང་དུ་མ་བྱས་པ་བཀག་པ་ན་རྟག་པའང་དགག་པ་དང་། བྱས་པ་སྒྲུབ་པ་ན་མི་རྟག་པའང་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་དང་རྟོག་པས་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་འཇལ་ན་ནི་འཇལ་བ་གང་ཞིག བུམ་པའི་བྱས་མི་རྟག་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དོན་གཅིག་གི་མིང་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲངས་པ་ཡིན་པ་ནི། དོན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མིང་དུ་མ་བཏགས་ན་ཡང་མིང་ངམ་སྒྲ་རྣམ་གྲངས་པ་ཡིན་གྱི་དགོས་པ་ཐ་དད་ཡོད་པ་མིན་པར་ཐལ། བུམ་པ་བྱས་ཞེས་པའི་མིང་དེས་ཀྱང་བུམ་པ་མི་རྟག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་། གཞན་དུ་དངོས་པོ་གཅིག་པུ་ལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལྡོག་པས་འབྱེད་ན་སེལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམ་གྲངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བྱས་མི་རྟག་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བྱས་མི་རྟག་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པས་སྒྲ་སོ་སོས་བརྗོད་བྱར་འབྱེད་ན་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་སེལ་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་ལ། དེས་ན་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་དེ་ལ་སྣང་བར་རློམ་པ་ནི་འཁྲུལ་ཏེ། སེལ་བ་ལ་དངོས་པོའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པར་ཟད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སེལ་བ་ལ་མཚན་ཉིད། དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ། སེལ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཡུལ་དེའི་དངོས་འགལ་བཅད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡུལ་དེར་འཇུག་པ་ནི། ཡུལ་དེའི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཏེ་སེལ་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད་ལ། དེའི་དངོས་འགལ་བཅད་ནས་དེར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ནི། དེའི་གཞན་སེལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སེལ་བའི་རྣམ་གཞག དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས། བློ
Chinese
因此获得，因为对于蓝色的总相，误认为是蓝色而进入。当向内看时，认为是现量，因为是自证。而且，分别念也认为是自证本身。如是说。第二，对于任何心有定解，要知道它能断除增益，因为二者是相违不共存的。定解与增益心。如是说。第三，因为通过遣除定解与增益的二心而进入，所以，理智者说，它们不是以现量，即以成立的方式进入。第三，声音分别念不进入显现境有三：第一，如果显现，则会同时证悟遮破与成立，因为在瓶子上遮破非所作时，也会遮破常，成立所作时，也会成立无常，二者会同时证悟，因为如果声音和分别念通过显现的方式衡量境，那么衡量什么呢？因为瓶子的所作和无常是一个本体。第二，一个意义的所有名称都是同义词，因为对于像瓶子一样的一个意义，即使不取所作和无常等多个名称，名称或声音也是同义词，不会有不同的必要，因为瓶子是所作的这个名称也表达了瓶子是无常的。而且，于他处，唯一事物。如是说。第三，如果通过反体来区分，则会成为遣除，如果说这两个声音不会成为同义词，因为所作和无常的反体是不同的，那么如果所作和无常的反体不同，声音各自区分所表达的意义，则成立了声音的实际境是遣除。因此，认为声音的实际境是显现是错误的，因为对于遣除，仅仅是取了事物的名称而已。第二，遣除的定义，确定它的自性，遣除的辩论的舍弃三者。第一，依赖于断除该境的直接相违而进入该境，是该境的他者的遣除的境，即是遣除进入的定义，认为断除它的直接相违而在那里显现的增益，是它的他者的遣除的定义。第二，有遣除的行相，它的详细分类。第一，有境的安立，心
English
Therefore, it is obtained because, regarding the general characteristic of blue as blue, it enters. When looking inward, it is considered direct perception because it is self-cognizance. Moreover, conceptual thought is also considered self-cognizance itself. Thus it is said. Second, for any mind that has certainty, it should be known that it can cut off superimposition, because the two are contradictory and do not coexist. Certainty and superimposition mind. Thus it is said. Third, because it enters by eliminating both the mind of certainty and superimposition, therefore, the wise say that they do not enter as direct perception, that is, in the manner of establishing. Third, there are three ways in which sound conceptualization does not enter the appearing object: First, if it appears, then it would be inferred that negation and affirmation are realized simultaneously, because when negating non-createdness on a pot, permanence is also negated, and when affirming createdness, impermanence is also affirmed, the two would be realized simultaneously, because if sound and conceptualization measure the object through the mode of appearance, then what is being measured? Because the createdness and impermanence of a pot are one entity. Second, all names of one meaning are synonymous, because for one meaning like a pot, even if multiple names such as createdness and impermanence are not taken, the names or sounds are synonymous, and there would be no different necessity, because the name 'pot is created' also expresses that 'pot is impermanent'. Moreover, elsewhere, a single object. Thus it is said. Third, if distinguishing by opposites, it will become elimination, if it is said that these two sounds will not become synonymous, because the opposites of createdness and impermanence are different, then if the opposites of createdness and impermanence are different, and the sounds individually distinguish the meaning expressed, then it is established that the actual object of the sound is elimination. Therefore, to assume that the actual object of the sound is appearance is a mistake, because for elimination, it is merely taking the name of a thing. Second, the definition of elimination, determining its nature, and abandoning the debate of elimination, are three. First, relying on cutting off the direct contradiction of that object and entering into that object, is the object of the elimination of the other of that object, that is, it is considered the definition of elimination entering, and to consider the superimposition that appears there after cutting off its direct contradiction, is the definition of the elimination of its other. Second, there are the aspects of elimination, and its detailed classification. First, there is the establishment of the object, the mind