Tibetan
་མེད་དེ་རིགས་པ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཀག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་བཀག་པ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་རང་ཡུལ་རྫས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པས་སོ་སྐྱེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་པའི་རྡུལ་ཕྲན་སོ་སོ་བ་ལ་མི་འཇུག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་འཇུག་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཇི་སྙེད་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་མྱོང་བའི་རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པ་ལ་དམིགས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་དེ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མ་མིན་པའི་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་རིགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་ན། སློབ་དཔོན་བཞེད་པའི་ཚད་མ་དང་། ཚད་མ་མིན་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དང་། ལྟར་སྣང་བའི་གྲངས་ངེས་ཐམས་ཅད་འཇིག་སྟེ། ནང་ཚན་གྱི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྱི་རིགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ནང་སེལ་གྱི་དབྱེ་བསྡུ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ནི་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་དེ་ཡི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་སློབ་དཔོན་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མཁས་པ་རྣམས་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ། སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི། མི་སླུ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མིན་པའི་བློའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་རྟོགས་ལོག་རྟོགས་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །ཚད་མའི་འགལ་ཟླ་ཚད་མིན་གྱི་བློ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་ཅིང་། དེ་ཡང་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། གསུམ་ཀའང་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསྡུ་ན་རང་ཡུལ་མ་རྟོགས་པའི་བློ་གཅིག་པུར་འདུའོ། །གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་ནང་སེལ་གྱི་དབྱེ་བར་སོང་བས། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཏེ། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་ཇི་སྙེད་པ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡིན་ན། སྔར་བློ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་དང་། འོག་ཏུ་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱང་རང་རིག་ཏུ་བཤད་པས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསུམ་པོ་འདི་ནི་ཕན
Chinese
因为以两种理智知识遮止的缘故。这叫做总结的偈颂。第二，驳斥对遮止的不合理之处是：如果一切现量都只缘取各自的对境物质的刹那，那么对于异生来说，就不会存在现量量，是这样吗？不是的，异生的现量不缘取不具特殊性的各个微尘，而是缘取具特殊性的，即缘取众多微尘聚集的具特殊性的对境，以及先前诸根和作意的多少刹那聚集所产生的体验的识，所有这些都是异生的现量。而且，所有这些都是量，因为是离分别、无错乱的觉识的缘故。因此，说缘取微尘积聚，也是指此而言。第二是，如果仅仅依靠非量之明的分辨少许，就安立为不同的心识种类，那么，导师所许的量和非量，以及正确的因和似是而非的所有的数量决定都会毁灭，因为依靠内部的分辨少许，就安立为不同的总类。这是周遍的，因为所有的数量的区分都是以种类的区分来完成的，而所有的内别的区分都属于数量的区分之中，这是两位导师等智者们所许的缘故。第二，关于自宗，有总相、数量的区分、各自的安立。第一是，不欺骗未成立的知识是非量之心的相。第二是，不解、邪解、怀疑，是量的相违，有三种非量之心，这也是从进入方式的角度来区分的，如果从本体的角度来归纳，则都归于不解自境的心。说分为三种的不解之心是不对的，如果这样，就成了内别的区分，与所说的数量的区分相违，因为说了“数量的区分有多少”等等的缘故。否则，如果字面意义是这样，那么，先前一切心都是自证，后来两种量也说是自证，因此一切知识都成了自证，这是相违的缘故。因此，这三种是有益的。
English
Because it is prevented by two kinds of rational knowledge. This is called the concluding verse. Secondly, refuting the inappropriateness of the refutation: If all direct perceptions only engage with each individual moment of their respective object substances, then for ordinary beings, there would be no valid direct perception, is that so? No, the direct perception of ordinary beings does not engage with individual atoms that are not distinct, but engages with those that are distinct, that is, it engages with the distinct objects of many atoms gathered together, and all the consciousnesses of experience generated by the collection of as many moments as there are of the previous faculties and mental activities are the direct perception of ordinary beings. Moreover, all of these are valid cognitions, because they are non-conceptual, non-erroneous awareness. Therefore, when it is said that it focuses on the accumulation of atoms, it also refers to this. Secondly, if one establishes different types of minds based on a slight distinction of non-valid clarity, then all the definite numbers of valid and non-valid cognitions, as well as correct and seemingly correct reasons, as asserted by the teacher, will be destroyed, because one establishes different general types based on a slight distinction within the category. This is pervasive, because all numerical distinctions are made by distinctions of kind, and all internal distinctions belong to the category of numerical distinctions, as asserted by scholars such as the two teachers. Secondly, in one's own system, there are general characteristics, numerical divisions, and individual establishments. The first is that knowledge that is not deceptive and not established is the characteristic of non-valid minds. The second is ignorance, misinterpretation, and doubt. There are three types of non-valid minds that are the opposite of valid minds, and this is divided from the perspective of the way they engage. If all three are collected from the perspective of their essence, they are all included in the single mind that does not understand its own object. It is not correct to say that it is the mind of non-understanding divided into three, because if it were, it would have become an internal distinction, which contradicts what was said about the numerical distinction, because it was said, "However many numerical distinctions there are," and so on. Otherwise, if the literal meaning is as it is, then previously all minds were self-aware, and later the two valid cognitions were also said to be self-aware, so all knowledge would contradictorily become self-aware. Therefore, these three are beneficial.
Tibetan
་ཚུན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་ཁོ་བོའི་རྣམ་དཔྱོད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་དཔའ་ཁོ་ན་སེམས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གསུམ་དང་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་རིགས་པའི་གནད་གཅིག་སྟེ། ཕྱོགས་ལ་མཐུ་མེད་སོམ་ཉིད་དང་། །མི་འདོད་འདོད་པའི་ངེས་སྒྲུབ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། མ་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མཐུ་མེད་པ་ལྟར། མ་རྟོགས་པ་ལ་གང་དུའང་འཇུག་པའི་མཐུ་མེད། མ་ངེས་པས་སོམ་ཉི་སྐྱེས་པ་ལྟར། ཐེ་ཚོམ་ཡང་མཐའ་གཞན་དུ་དོགས་པར་བྱེད། འགལ་བས་མི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པ་ལྟར་ལོག་རྟོག་གིས་ཀྱང་གང་མིན་པ་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད། རྟགས་ཡང་དག་གིས་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལྟར། ཚད་མས་ཀྱང་དོན་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྟགས་སུ་བཀོད་ཚད་ལ་བཞིར་ངེས་ཤིང་གཅིག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཅན་གསུམ་ལས་མི་སྲིད་པ་ལྟར། བློ་ཡི་འཇུག་ཚུལ་མཐའ་དག་བཞིར་ངེས་ཤིང་གཅིག་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མིན་པ་གསུམ་ཁོ་ནར་ངེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། དོན་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དེ་དང་དེ་མིན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། མཐའ་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་རིག་པ་ནི་མ་གཏོགས་པའི་བློ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་དེ་ལ་གཏན་མ་ཞུགས་ནས་མ་རྟོགས་པ་དེ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པ་སྟེ། རྟོག་གེ་མི་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་འཛིན་པའི་བློ་ལྟ་བུ་དང་། ཞུགས་ཀྱང་ཚོལ་བའི་བྱ་བ་མ་རྫོགས་ནས་མ་རྟོགས་པ་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་དྲིས་པ་ན་སླར་དཔྱོད་པའི་བློ་ལྟ་བུ་དང་། །ཚོལ་བའི་བྱ་བ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཀྱང་མ་རྙེད་ནས་མ་རྟོགས་པ་དཔྱད་ཀྱང་བློ་ཡུལ་དུ་མ་བྱུང་བ་སྟེ། འདི་ལ་གསུམ་ལས་རྟོགས་བྱའི་ཡུལ་མེད་ནས་མ་རྟོགས་པ་བཅད་ཤེས་ལྟ་བུ། རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་བསླད་ནས་མ་རྟོགས་པ་གྲངས་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་མ་ལྟ་བུ་དང་། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་མིན་ནས་མ་རྟོགས་པ་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་ཡུལ་དེར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའམ་སྣང་བ་ལ་དེ་མིན་དུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་དངོས་བརྒྱུད་ཅི་རིགས་ནས་གནོད་པའི་བློ་ལོག་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། རྟོག་པ་དང་ནི་རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་སོ། །ནང་སེལ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། དང་པོ་ལ། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་
Chinese
我思忖，只有像我这样彻底断除（邪见）的人，才能与（我的）智慧相匹配。像这样，三种非量之识与三种相违之因，实乃理性的一个要点。如云：“于方无力生犹豫，不欲成办欲之事。”如同未成立（的因）对所立（宗）无能为力一样，未证悟对任何事物都无能为力。如同不确定产生怀疑一样，疑惑也会对其他方面产生怀疑。如同相违（的因）成办不欲之事一样，邪分别也会证悟非彼之事。如同正确的因成办所欲之义一样，量也能证悟真实之义。因此，作为因的安立有四种，一种无过失，不可能有三种过失。同样，识的行相也有四种，一种是量，因此只有三种非量。第三（非量）有三种，其中第一种又分两种，第一种的定义是：证悟真实义，以及将非彼视为彼，或者执着于两端，除了空性之识以外，都是识的定义。第二种分类有三种：对于某个对境，完全没有进入，因此没有证悟，即心没有朝向那个对境，比如不了解名言之理的人执着于三法相的识。进入之后，寻求的行为没有完成，因此没有证悟，比如询问声音是常还是无常时，再次进行思考的识。寻求的行为已经完成，但因为没有找到而没有证悟，即经过思考也没有出现在意识中，这又有三种情况：第一种，因为没有所证之境而没有证悟，比如决断识。第二种，因为能证之识被扰乱而没有证悟，比如对于数论者来说的声音的刹那。第三种，因为不是所知之境而没有证悟，比如执着于时间和自性的劫时之物的分别念。第二种（邪识）的定义是：对于自己的对境，要么执着于一端，要么将显现执着为非彼，通过对境和有境二者，以直接或间接的方式损害的识，是邪识的定义。从种类的角度来分有两种：分别是分别和无分别邪识。从内在区分的角度来分有五种：第一种，将绳子误认为蛇。
English
I think that only those who have completely cut off (wrong views) like me can match (my) wisdom. Like this, the three non-valid cognitions and the three contradictory reasons are actually one key point of reasoning. As it is said, "Being powerless in the subject, it generates doubt, and accomplishes the undesired." Just as an unestablished (reason) is powerless to establish (the thesis), non-realization is powerless to engage in anything. Just as uncertainty gives rise to doubt, doubt also suspects other aspects. Just as a contradictory (reason) accomplishes the undesired, wrong discrimination also realizes what is not that. Just as a correct reason accomplishes the desired meaning, a valid cognition also realizes the true meaning. Therefore, there are four ways of establishing a reason, one without fault, and it is impossible to have three faults. Similarly, there are four ways in which consciousness engages, one is valid cognition, so there are only three non-valid cognitions. The third (non-valid cognition) has three types, the first of which has two types. The definition of the first type is: realizing the true meaning, and taking what is not that as that, or clinging to both extremes, except for the consciousness of emptiness, all are definitions of consciousness. The second classification has three types: for a certain object, not entering at all, so there is no realization, that is, the mind does not turn towards that object, such as the consciousness that clings to the three characteristics of existence in the mindstream of someone who does not understand the principles of logic. After entering, the act of searching is not completed, so there is no realization, such as the consciousness that re-examines when asked whether sound is permanent or impermanent. The act of searching has been completed, but because it has not been found, there is no realization, that is, even after thinking, it does not appear in consciousness. This has three situations: the first, because there is no object to be realized, there is no realization, such as decisive cognition. The second, because the cognizing consciousness is disturbed, there is no realization, such as the momentariness of sound for the Samkhyas. The third, because it is not an object of knowledge, there is no realization, such as the conceptual thought that clings to the objects of kalpas by time and nature. The definition of the second type (wrong cognition) is: for its own object, either clinging to one extreme, or clinging to the appearance as not that, through the object and the subject, in a direct or indirect way, the consciousness that harms, is the definition of wrong cognition. From the perspective of type, there are two types: conceptual and non-conceptual wrong cognition. From the perspective of internal distinction, there are five types: the first, mistaking a rope for a snake.