Tibetan
བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱིར་དགག་ན། གལ་ཏེ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མིན་ན། མངོན་སུམ་ཀུན་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ད་ནི་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་གང་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། དེས་གང་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ངེས་པས་ནི་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་དེར་སྣང་བས་སོ། །དེས་ན་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའི་དབང་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དག་མིན་ནོ། །ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ངེས་ཀྱང་གཞན་མ་ངེས་པས་འཇུག་པ་ཐ་དད་པས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡུལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་མི་འཐད་དེ། རྫས་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བཅད་པའི་ཡུལ་ཅན་དགག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། སྔར་རྟོགས་ཟིན་གྱི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པ་ལ་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འགལ་བར་འཇུག་པའོ། །དབྱེ་བ་ལ་མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་དང་། རྟོག་པ་བཅད་ཤེས་གཉིས། དང་པོ་ནི། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་དྲང་བའི་དྲན་ཤེས་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱིར་དགག མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བཅད་ཤེས་ནི། རིགས་པས་མཐའ་བཅད་ན་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་རྟོགས་དང་ཡང་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་གསུམ་པོ་དེ་ལས་གཞན་པའི་བློ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་དེ། འདི་ལྟར་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་འགགས་སུ་ཟིན་ཡང་། བློས་སྔར་རྟོགས་ཟིན་པས། ཕྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་རྒྱུ་མེད་དེ། ཤིང་བཅད་ཟིན་པའི་སཏྭ་རེ་གཅོད་བྱེད་མིན་པ་དང་། གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པར་འདུ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་སྔར་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ད་ལྟར་གྱི་འདིའོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་ལ་བྱེད་ན། དེ་མིན་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ལོག་ཤེས་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་དཔོག་པའི་བློ་ལ་བྱེད་ནའང་། ད་ལྟ་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་རང་ལ་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་པ་དངོས། བཀག་པ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤ
Chinese
名为“布沃”这样说。第二，总的驳斥是：如果因为显现不确定就不是量，那么，现量全部，作为有法，会变成非量，因为显现不确定之故，因为现量上的确定性已经被论师遮止了。如是说：现在如果问，如何不确定的东西也被现量所取？现量对任何事物都不是确定地认知，它所取的事物也不是通过确定性来取。那么是什么呢？是通过显现。因此，现量取与不取不是由确定与不确定决定的。对于确定者来说，情况并非如此。因为有些是确定的，有些是不确定的，所以由于进入方式不同，才会有取与不取。特别地，对于境的相不清晰的显现不确定是不合理的，因为在一个事物上，相的清晰与不清晰是相违的。第三，对于具有决断境的驳斥，有前派观点和驳斥它。第一，定义是：对于先前已经证悟的、作用未消失的事物，以与反面的增益相违的方式进入。分类有现量决断识和分别决断识两种。第一种，比如第二刹那的根现量；第二种，比如现量之后产生的定解，以及由比量引导的忆念。他们这样说。第二，总的驳斥，以及分别驳斥现量决断识。第一，决断识，如果以理智进行决断，要么变成未证悟，要么变成颠倒认知，要么变成量本身，不可能成为这三者之外的意识。像这样，由现量和比量引导的决断识是未证悟，因为量的对境是刹那性，已经灭尽的缘故。即使没有灭尽，因为意识先前已经证悟，所以之后没有必要再去证悟，就像已经砍伐过的树木，萨埵不会再去砍伐，以及已经成立的事物再去成立，会变成不成立一样。如果说，对于先前已经证悟的事物，现在认为是“这个”的执取，那么这是将非彼执取为彼的颠倒识。如果说，以现在忆念的征象来推测先前的体验的意识，那么现在忆念的存在本身就是对自己的自证现量。第二，真实的驳斥。对于遮止的不合理之处进行阐述。
English
It is said to be "Buwo." Secondly, in general refutation: If it is not a valid cognition because it is uncertain in appearance, then all direct perceptions, as subjects, will become non-valid cognitions, because they are uncertain in appearance. Because the certainty in direct perception has been prohibited by the teacher. As it is said: Now, if you ask how uncertain things are also apprehended by direct perception? Direct perception does not ascertain anything, and what it apprehends is not through certainty. What is it then? It is through appearance. Therefore, direct perception's apprehension and non-apprehension are not determined by certainty and uncertainty. For those who are certain, it is not like that. Because some are certain and others are uncertain, apprehension and non-apprehension occur due to different ways of entering. In particular, it is unreasonable for the appearance of an object with unclear aspects to be uncertain, because the clarity and unclearness of aspects on one object are contradictory. Thirdly, regarding the refutation of objects with decisive objects, there are the former position and its refutation. First, the definition is: For things that have been previously realized and whose function has not diminished, it enters in a way that contradicts the superimposition of the opposite side. The divisions are two types: direct perceptual decisive knowledge and conceptual decisive knowledge. The first is like the second moment of sense direct perception, and the second is like the definite knowledge that arises after direct perception, and the memory that is guided by inference. They say so. Secondly, there are two types: general refutation and specific refutation of direct perceptual decisive knowledge. First, decisive knowledge, if decided by reason, will either become non-realization, or mistaken cognition, or valid cognition itself. It is impossible for it to be a consciousness other than these three. Like this, the decisive knowledge guided by both direct perception and inference is non-realization, because the object of valid cognition is momentary, and has already ceased. Even if it has not ceased, because the consciousness has already realized it, there is no need to realize it later. It is like a tree that has already been cut down, Sattva will not cut it again, and establishing what has already been established will become unestablished. If it is said that the apprehension of something that was previously realized, now thinking "this is it," then that is a mistaken consciousness that apprehends what is not it as it. If it is said that the consciousness infers the previous experience by the sign of present memory, then the existence of present memory itself is the self-aware direct perception of oneself. Secondly, the actual refutation. Elaborating on the unreasonableness of the prohibition.
Tibetan
ང་བའོ། །དང་པོ་ལ། འགལ་བ་ལ་གཞི་མཐུན་དགག དབང་ཤེས་རིགས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དགག བཀག་པའི་གྲུབ་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་སུམ་དང་བཅད་ཤེས་གཉིས་ལ་གཞི་མཐུན་པ་ནི་ག་ལ་སྲིད་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ངོ་བོར་ཡུལ་དུས་འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་ངོ་བོ་རྟོགས་བྲལ། ཡུལ་རང་མཚན། དུས་ད་ལྟར་བ་འཛིན་སྟངས་གསལ་བ་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། བཅད་ཤེས་ནི་ངོ་བོ་རྟོག་པ། ཡུལ་སྒྲ་དོན། དུས་འདས་པ་དྲན་པ། འཛིན་སྟངས་མི་གསལ་བ་འདྲེས་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱིས། །ཞེས་སོགས་དང་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་རྒྱུན་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ཚད་མ། དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་སོགས་ནི་བཅད་ཤེས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིགས་ནི་ཚུར་མཐོང་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་དེ་སྐད་ཅིག་གིས་ཕྲེང་བ་དང་། མུ་སྟེགས་འདོད་པའི་སྤྱི་དང་། གཞན་སེལ་གང་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་རྫས་ཡིན་གྱི་རིགས་མིན་ལ། གཉིས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། གསུམ་པ་ཡང་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དབང་མངོན་སྔ་མས་མཐོང་བའི་དོན་ལ་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་དབང་མངོན་ཕྱི་མ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མེད་དེ། དེ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། མངོན་སུམ་དང་བཅད་ཤེས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཡང་དབང་མངོན་ཕྱི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་བཅད་ཤེས་མིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོ་སོགས་ཀྱི་རིགས་ཆོས་ཅན། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཁྱོད་ལ་ཚད་མ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དངོས་པོར་མེད་པས་དེའི་ཡུལ་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་དབང་མངོན་དང་། ཡུལ་སྔོ་སོགས་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། དབང་མངོན་སྔ་མའི་གཟུང་ཡུལ་ཕྱི་མས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་དེ་ལྟར་མི་འབྱེད་པར་ཡུལ་དེ་རྟོགས་ཙམ་གྱིས་ཚད་མའི་བྱ་བ་རྫོགས་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་རྟོག་པ་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ཐམས་ཅད་བཅད་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། ཕྱིས་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ངེས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་མིན་ཏེ། ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་སྔ་ཕྱི་འདྲ་བར་མཐོང་བའི་བློ་བཅད་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། འདྲ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་གྱིས་མངོན་སུམ་མིན་ཏེ། འདྲ་བ་དོན་ལ་མེད་པར་སྤྱི་འགོག་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་བཅད་ཤེས་ལ་གཞི་མཐུན
Chinese
ང་བའོ། 首先，驳斥相违之法具有共同基础，驳斥感官识是理式量。归纳总结驳斥的结论并加以阐述。首先，显现和决识二者怎么可能有共同的基础呢？不可能，因为二者在本体、境、时、执持方式上是相违的。显现的本体是离分别，境是自相，时是现在，执持方式是清晰而不混杂；而决识的本体是分别，境是名言义，时是回忆过去，执持方式是不清晰而混杂。正如“以词语回忆为因”等所说，应与此结合起来理解。其次，执持蓝色等种类延续的是显现，因为第一个刹那是理式量，其后的识，即第二个刹那等是决识。如果这样认为，种类不是现量所见的境，因为种类是刹那的相续，以及外道所认为的共相，以及对其他事物的排除。如果按照第一种说法，那么它是事物而不是种类；第二种说法是不可能的；第三种说法也是非实有的。此外，前一个感官显现所见的事物，后一个感官显现并不作为衡量者介入，因为已经说过，它对此没有必要的能力。第三，显现和决识没有共同的基础，因为二者的本体等是相违的。此外，后来的感官显现，不是回忆的决识，因为它是显现。蓝色等的种类，感官的显现对你来说不是理式量，因为你不是实有，因此与它的境相违。有境的感官显现和境蓝色等前后没有差别，因为前一个感官显现所取的境，后一个也同样能见到。如果不是这样区分刹那，仅仅是认识到那个境，理式量的作用就完成了，之后的所有认为“是蓝色”的确定都是决识。那么，之后认为“是蓝色”的意识，不是显现，因为它有确定。如果认为前后相同地见到蓝色，那是决识，那么，执持相同是分别，而不是显现，因为相同在意义上是不存在的，这将导致对共相的否定。因此，显现和决识没有共同的基础。
English
Nga wo. First, refute the common basis for contradictory phenomena, and refute that sense consciousness is a valid cognition. Summarize and explain the conclusions of the refutation. First, how can there be a common basis for both direct perception and ascertainment? It is impossible because they contradict each other in terms of essence, object, time, and mode of apprehension. The essence of direct perception is non-conceptual, its object is the own-characteristic, its time is the present, and its mode of apprehension is clear and unmixed. Ascertainment, on the other hand, has a conceptual essence, its object is the meaning of words, its time is the recollection of the past, and its mode of apprehension is unclear and mixed. As it is said, "Having the cause of remembering words," etc., it should be understood in conjunction with this. Secondly, holding onto the continuity of categories such as blue is direct perception, because the first moment is valid cognition, and the subsequent consciousness, such as the second moment, is ascertainment. If you think so, the category is not the object of manifest direct perception, because the category is a series of moments, as well as the universal posited by the Tirthikas, and what is excluded from others. According to the first view, it is a substance and not a category; the second is impossible; and the third is also non-existent. Furthermore, the subsequent sense direct perception does not engage as a measurer of the object seen by the previous sense direct perception, because it has already been said that it has no necessary ability for this. Third, there is no common basis for direct perception and ascertainment, because their essences, etc., are contradictory. Furthermore, later sense direct perceptions are the subject, and are not ascertainments of memory, because they are direct perceptions. The category of blue, etc., is the subject, and sense direct perception is not valid cognition for you, because you are not existent, and therefore contradict its object. The object-possessor, sense direct perception, and the object, blue, etc., are not different before and after, because the object taken by the previous sense direct perception is also seen by the later one. If you do not differentiate moments in this way, but merely realize that object, the function of valid cognition is completed, and all subsequent determinations that "it is blue" are ascertainments. Then, the mind that subsequently determines "it is blue" is not direct perception, because it has determination. If you think that seeing blue as the same before and after is ascertainment, then holding onto sameness is conception, not direct perception, because sameness does not exist in reality, which will lead to the negation of universals. Therefore, there is no common basis for direct perception and ascertainment.