Tibetan
་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ཁོ་ན་སྦྱང་གཞིར་འདོད་པ་དགག མ་འོངས་པའི་ཆོས་གསུམ་ཁོ་ན་སྦྱང་གཞིར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྦྱང་གཞི་ཡིན་པའི་དོན། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆོས་དབྱིངས་མཚན་ཉིད་པ་སྦྱང་གཞི་ཡིན་ནམ། ཐ་མལ་པའི་རྣམ་རྟོག་ལ་ཆོས་དབྱིངས་སུ་སྣང་བ་སྦྱང་གཞི་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། མཉམ་གཞག་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་འཇོག་པའི་གཞི་མ་ཡིན་པས་སྦྱང་གཞིར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གུར་ལས། ཕལ་པའི་གནས་སྐབས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །བསྒོམ་པ་ཡང་དག་རབ་ཏུ་གྲགས། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མི་གཙང་བའི་ཚད་མཉམ་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས། ཐ་མལ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ནི་མ་གཏོགས་པ། །སྲིད་པའི་འཆིང་བ་གཞན་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དང་རྣམ་པ་འགལ་བར་གྱུར་པའི་སེམས། །གང་ཡིན་དེས་ནི་ཀུན་རྟོག་སྣང་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ནི། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་རྟོགས་གི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྦྱང་གཞིར་སོང་བའི་དོན་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལྔའི་ཆོས་ཉིད་རིགས་དྲུག་པའི་སྦྱང་གཞིར་གསུངས་པ་ཡང་འདི་ལ་དགོངས་སོ། །སྤྲོས་བྲལ་རང་གི་ངོ་བོ་ལྷར་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། རྩ་རྒྱུད་བརྟག་གཉིས་ལས། སྒོམ་པ་པོ་མེད་སྒོམ་པའང་མེད། །ལྷ་མེད་སྔགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལྷར་མི་བསྒོམ་པར་དོན་དམ་བདེན་པ་ལྷར་བསྒོམ་པ་ནི་རྒྱུད་དང་དངོས་སུ་འགལ་ཏེ། རྩ་རྒྱུད་དང་པོའི་དགུ་པར། ངེས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད། །ཕྱི་ནས་རེ་རེའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་དོན་དམ་པར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པས་ལྷར་བསྒོམས་པ་མེད་ཀྱང་ཕྱི་ནས་ཏེ། དེ་མ་གཏོགས་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་རེ་རེ་ནས་ལྷར་བསྒོམས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མའི་བཅུ་གཅིག་པར། བུད་མེད་དང་ནི་སྐྱེས
Chinese
。第一者有二：破斥唯有法界作为所净之境；破斥唯有未来之三法作为所净之境。第一者，法界胜义谛是所净之境的意义是：圣者以等持所体验之法界自性是所净之境吗？或者庸常之分别念显现为法界是所净之境？若如前者则极不应理，因为等持各自唯有自证之智慧才能体验，并非庸常分别念安立之基础，故作为所净之境是无意义之故。如是亦于《古汝》中云：“为了摧毁凡夫之状态，故而安立为真实之修习。”又云：“菩萨之证悟亦如是，然为了平等清净不净之量，当修习如来之身像。”又云：“佛陀智慧足下，除了庸常分别念之相续外，轮回之系缚于他处无有，与之形态相违之心，无论为何，彼亦不转为分别念之显现。”如是宣说之故。若如后者，则成为声音分别之境之法界，名为名言之胜义谛，然其自性是声音分别之境之世俗谛，故彼已成为世俗所净之境之意义，又五蕴之法性于六道中所说之所净境亦是指此。无戏论之自性观想为天尊亦不应理，于《根本续二观察》中云：“无有修者亦无修，无有天尊亦无咒。”如是宣说之故。分为二谛后，不观想世俗谛为天尊，而观想胜义谛为天尊，则与续部直接相违，于《根本续》第一品第九云：“必须一切事物之，清净即说为如是性，之后以各自之差别，诸天众亦说为之。”意为胜义中内外一切事物皆是如是性无戏论，故无有观想为天尊，然于之后，即除此之外，世俗之戏论显现种种，从各自开始观想为天尊之义故，又于后者第十一品云：“妇女与男子
English
There are two in the first: refuting the view that only the dharmadhatu is the object to be purified; refuting the view that only the three future dharmas are the object to be purified. The first is: the meaning that the dharmadhatu, the ultimate truth, is the object to be purified. Is the characteristic dharmadhatu experienced by the noble samadhi the object to be purified? Or is the appearance of the dharmadhatu to ordinary conceptualizations the object to be purified? If it is like the former, it is extremely unreasonable, because each samadhi is only to be experienced by the wisdom of self-awareness, and it is not the basis for establishing ordinary conceptualizations, so it is meaningless to make it the object to be purified. As it is also said in the Ghuyasamaja Tantra: "In order to destroy the state of the ordinary, meditation is truly renowned." It also says: "The realization of the Bodhisattvas is also the same, but in order to purify the impure measure equally, one should meditate on the body of the Tathagata." It also says: "At the feet of the Buddha's wisdom, other than the continuum of ordinary conceptualizations, there is no other bondage of existence. Whatever mind is contrary to it, it will not change the appearance of conceptualizations." Therefore, it is said. If it is like the latter, then the dharmadhatu, which has become the object of sound conceptualization, is called the nominal ultimate truth, but its own nature is the conventional truth, which is the object of sound conceptualization, so it has become the meaning of the conventional object to be purified, and the object to be purified, which is said to be the nature of the five aggregates in the six realms, also refers to this. It is also unreasonable to meditate on the self-nature of non-elaboration as a deity, as it is said in the Root Tantra, the Second Examination: "There is no meditator, and there is no meditation. There is no deity, and there is no mantra." Therefore, it is said. After dividing into two truths, it is directly contradictory to the tantra to meditate on the ultimate truth as a deity instead of meditating on the conventional truth as a deity. In the ninth of the first chapter of the Root Tantra, it says: "It is necessary to say that the purity of all things is suchness. Afterwards, with the distinctions of each, the deities are also said to be." It means that in the ultimate sense, all things, internal and external, are suchness, non-elaborate, so there is no meditation on the deity, but afterwards, that is, apart from that, the various elaborations of the conventional appear, and from each one meditates on the deity. Also, in the eleventh of the latter, it says: "Women and men
Tibetan
་པ་ཡི། །གང་གི་སྲིན་ལག་རྩ་བ་ལ། །རྡོ་རྗེ་རྩེ་དགུ་པར་གྱུར་པ། །མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་རིགས་མཆོག་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དབྱིབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རིགས་ལྔ་སོ་སོའི་རིགས་སུ་ངེས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ནག་པོ་ཉིད། །དེ་ཡི་ལྷ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཁ་དོག་གི་སྒོ་ནས་རིགས་ལྔ་སོ་སོའི་རིགས་སུ་ངེས་པའི་ཚུལ་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་དང་དེའི་རིགས་ཡིན་པའི་ཚུལ། ལུང་དེའི་མཇུག་ཏུ། ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སུ་གནས་ནས་ནི། །དེ་རྣམས་བདེ་གཤེགས་རིགས་སུ་འགྱུར། །བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི། །ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཚུལ་ལས་ནི། །དེ་ཡི་རིགས་སུའང་དེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གུར་ལས་ཀྱང་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །དེ་ཚེ་རྒྱལ་བའི་དངོས་པོས་སྦྱངས་པ་ཡོད། །ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་གནས་ནས་ནི། །འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་རྣམ་པར་བརྟག །ཅེས་གསུངས་ཤིང་དེའི་དོན་ཡང་། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་འགལ་བ་སྦྱང་གཞི་དང་། སྦྱོང་བྱེད་སོ་སོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་། ཆོས་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་ཀུན་རྫོབ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྣང་བ་འཆར་བ་དེའི་ཚེ་སྦྱང་གཞི་དེ་དག་རྒྱལ་བའི་དངོས་པོས་སྦྱངས་པས་སྦྱང་གཞི་དང་། སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཡོད་དོ། །དེས་ན་སྦྱོང་བྱེད་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྦྱང་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་ལྷའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སྦྱང་གཞི་དང་སྦྱོང་བྱེད་གཉིས་ཀ་ཡང་། ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་གནས་ནས་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་རྩ་རྒྱུད་ལས། ཕྱི་ནས་ཞེས་པ་དང་། གུར་ལས། དེ་ཚེ་ཞེས་པ་དོན་གཅིག་པས་རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ལས། ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསག་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པའི་རྗེས་སུ་སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཞེས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་སྦྱང་གཞི་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་བཅས་སྦྱང་གཞི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་གཏམ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། སྤྱོད་བསྡུས་ལས། གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྟེ། །འཆི་བའི་མིང་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན། །རིམ་གཉིས་འདི་དག་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། །རྙེད་པ་གང་དེ་མ་འོངས་སངས་རྒྱས་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་སྦྱང་གཞི་འཇོག་ན་དངོས་སུ་
Chinese
的。谁的魔指根部，变成九尖金刚杵，是不动佛的殊胜种姓。等等，从形状的角度确定五部各自的种姓。瑜伽士若是黑色的，他的本尊就是不动佛。等等，从颜色的角度确定五部各自的种姓。这只是世俗谛中是此和彼的种姓。该经的结尾说：从世俗谛的形相安住，他们就变成如来种姓。女性的特征，和男性一样。从世俗名言的角度，也变成他的种姓。这样说的缘故。这一点在《金刚帐续》中也清楚地说明了。即使没有矛盾，那时也有胜者的实物所净化。从世俗谛的形相安住，仅仅是轮的形相的法。这样说，它的意思也是：从胜义谛法性的角度，没有矛盾，所净和能净各自存在。除了法性之外，世俗谛蕴界处显现的时候，所净的那些被胜者的实物所净化，因此有所净和能净的分别。因此，能净轮的形相，仅仅将所净蕴界处的法观想为本尊的体性，所净和能净二者，都是从世俗谛的形相安住而来的，不是从胜义谛而来的意思。这样，从根本续部的“从外”和《帐续》的“那时”意义相同，因此要知道印度和西藏的智者成就者们的修法中，在积累智慧资粮，修习空性之后，从空性的状态中出现。不要说胜义谛离戏是所净，世俗谛有戏不是所净这样的话。也和大论典相违背，在《学集论》中说：谁的生是世俗谛，死的名称也是胜义谛。依靠上师的恩德，获得这二者，未来就是佛。因为和这个相违背。如果将生作为世俗谛，观想次第的所净，实际上
English
of. Whose demon finger roots, become nine-pointed vajra, is the supreme lineage of Akshobhya. Etc., from the perspective of shape, determine the five families' respective lineages. If a yogi is black, his deity is Akshobhya. Etc., from the perspective of color, determine the five families' respective lineages. This is just the way it is in the conventional truth that it is the lineage of this and that. The end of that sutra says: From the conventional truth's form dwelling, they become the Tathagata lineage. The characteristics of women are the same as men. From the perspective of conventional terms, it also becomes his lineage. That's why it is said. This is also clearly explained in the Vajra Tent Tantra. Even if there is no contradiction, at that time there is purification by the objects of the victors. From the conventional truth's form dwelling, it is merely the dharma of the wheel's form. It is said that its meaning is also: From the perspective of the ultimate truth of dharmata, there is no contradiction, the object to be purified and the purifier exist separately. Apart from dharmata, when the appearance of the conventional truth's aggregates, elements, and sources arises, those to be purified are purified by the objects of the victors, therefore there is a distinction between the object to be purified and the purifier. Therefore, the form of the purifying wheel, merely visualizes the dharma of the aggregates, elements, and sources to be purified as the nature of the deity, both the object to be purified and the purifier, are from the conventional truth's form dwelling, not from the ultimate truth. Thus, the meaning of "from outside" in the root tantra and "at that time" in the Tent Tantra are the same, therefore it should be known that in the practices of the Indian and Tibetan wise and accomplished ones, after accumulating the accumulation of wisdom, practicing emptiness, from the state of emptiness arises. Do not say that the ultimate truth's freedom from elaboration is the object to be purified, and the conventional truth's elaboration is not the object to be purified. It also contradicts the great treatises, in the Compendium of Trainings it says: Whose birth is the conventional truth, the name of death is also the ultimate truth. Relying on the kindness of the guru, obtaining these two, the future is the Buddha. Because it contradicts this. If birth is taken as the conventional truth, the object to be purified in the generation stage, actually