Tibetan
། ཇོ་བོ་བྷ་ཌནྟས་ཨ་བྷི་དྷ་ན་ལྟར། ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན་བསྒོམ་པ་དང་། ཕམ་འཐིང་པའི་དགོངས་པ། ང་རྒྱལ་ལམ་མོས་པ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་པར་གསུངས་པས། ལུགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་བློའི་བྱེ་བྲག་གིས་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་རྗེ་བཙུན་གྱིས། རིགས་ངན་གྱི་ཁང་པ་མེས་སྲེག་པ་བཞིན། ཚོགས་བསག་པའི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ཡང་། རིགས་ངན་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པའི་ཚེ། ཐོག་མར་ཁང་པ་མེས་བསྲེགས། དེའི་དུས་སུ་རང་ཉིད་རིག་བྱེད་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། བསྙེན་བཀུར་བྱས་ན་རྒྱལ་པོ་མཉེས། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་བདུན་ལ། ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ནས་ལྷའི་ངོ་བོར་བསྒོམས་ནས་ཚོགས་བསག་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཐོག་མའི་སྐུའི་དགའ་བ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ཙམ་ནི་བླ་མེད་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་ཅིང་། འདིར་ནི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ལྷར་བསྒོམས་པས། ཚོགས་བསག་པའི་རྟེན་ཡང་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་པའོ། །ཇོ་བོ་བྷ་ཌནྟའི་བཞེད་པས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བདག་བསྲུང་བ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ཅིང་། འདིར་ཤེས་བྱ་ནི་བདག་མེད་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྒྲིབ་པ་ནི་གང་ཟག་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡན་ལག་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཐ་མལ་དུ་འཛིན་ཅིང་། ཡན་ལག་ཅན་རིལ་པོའི་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའོ། །དེ་སྤོང་བ་ལ་ཐ་མལ་དུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་ལྷ་བསྒོམ་ཞིང་། རིལ་པོ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་ལྷ་ཡང་དུ་མར་བསྒོམས་པས་སྤོང་ངོ་། །ཆོས་ཀྱི་བདག་དོན་དམ་དུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་ཆ་མེད་རྡུལ་ཕྲན་དང་། འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཆ་མེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཏུ་བདེན་པར་འདོད་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་སྣོད་བཅུད་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་། ལྷར་མོས་པས་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་ངོ་། །ཞེས་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ཚོགས་བསག་དངོས་དང་འབྲེལ་པས་ཚོགས་བསག་པ་བཅུ་གསུམ་གྱིས་ཚོགས་བསག་པ་ནི་གཞུང་ལས། སྐབས་འདིར་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཚོགས་གཉིས་བསག་པ་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་བས། དེ་བཞིན་བྱས་ན་ཡང་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེ་བཙུན་གསུང་ལ། ཕམ་འཐིང་པའི་བཞེད་པས། སྐབས་
Chinese
乔沃·巴丹塔按照《阿毗达磨》所说，观修具有面容和手相之相，帕塘巴的观点是，傲慢或信仰仅仅是忆念。因此，两种方式都认为，由于个体的智慧差异，两者都存在。第四，至尊者说，如同用火焚烧劣种姓的房屋一样，这是作为积累资粮的特殊所依。其含义是，劣种姓在侍奉国王时，首先用火焚烧房屋。那时，自己用源自吠陀的仪式沐浴后，进行侍奉，国王才会高兴，否则不会。同样，在这里，对于蕴、界、处这十七种法，舍弃庸常的分别念，观想为本尊之体，因此具有积累资粮的特殊必要。或许会想，仅仅通过最初身之喜乐就能成就吗？诚然如此，但仅仅这些在其他的无上生起次第瑜伽中也存在。而在这里，将蕴、界、处的法一一分开，观想为本尊，因此，积累资粮的所依也比其他更为殊胜。乔沃·巴丹塔的观点是，为了守护免受所知障，而使用了“自我守护”这一术语。这里所知是二无我，而对其的障碍是执着于人我和法我。其中，人我执着于支分蕴、界、处为庸常，并且认为有支分的整体是一个实有的事物。为了断除它，观想本尊作为断除执着庸常之对治，并且观想众多的本尊作为断除执着整体为一之对治，从而断除它。法我执着于胜义谛的对境为无分微尘，并且执着于能执着的识为无分刹那为真实。作为其对治，观想外器内情为宫殿，并且信仰为本尊，从而观想它们也显现却无自性，如同幻象一般，从而断除它。如是认为。第三，与积累资粮的实际相关联，通过十三种积累资粮的方式积累资粮，经文中说：此时观修守护轮，之后积累二资粮以关联的方式出现，如果那样做也是好的，至尊者如是说。帕塘巴的观点是，当
English
According to Jowo Bhadanta's Abhidhamma, one meditates on the form with face and hands, and Phamtangpa's view is that pride or faith is merely remembrance. Therefore, both traditions hold that both exist due to the difference in individuals' intelligence. Fourthly, Jetsun said that it is like burning the house of a low-caste person with fire, it is made as a special support for accumulating merit. Its meaning is that when a low-caste person serves the king, he first burns the house with fire. At that time, he bathes himself with the ritual originating from the Vedas, and if he serves, the king will be pleased, otherwise not. Similarly, here too, for the seventeen dharmas of skandhas, dhatus, and ayatanas, abandoning ordinary conceptualizations, one meditates on them as the essence of deities, therefore there is a special need to accumulate merit. One might think, is it not accomplished by just the initial joy of the body? It is true, but that much also exists in other unsurpassed generation stage yogas. But here, by separating the dharmas of skandhas, dhatus, and ayatanas one by one and meditating on them as deities, the support for accumulating merit is also established as more excellent than others. Jowo Bhadanta's view is that the term "self-protection" is used to protect against the obscuration of knowable objects. Here, knowable objects are the two selflessnesses, and the obscuration to them is attachment to the self of person and the self of phenomena. Among them, the self of person clings to the limbs, skandhas, dhatus, and ayatanas as ordinary, and believes that the whole with limbs is a single real entity. To abandon it, one meditates on the deity as the antidote to clinging to the ordinary, and one meditates on many deities as the antidote to clinging to the whole as one, thereby abandoning it. The self of phenomena clings to the object of ultimate truth as indivisible particles, and clings to the consciousness that grasps as indivisible moments as true. As its antidote, one visualizes the outer environment and inner beings as a palace, and by believing them to be deities, one visualizes them as appearing but without inherent existence, like illusions, thereby abandoning it. So it is believed. Thirdly, in connection with the actual accumulation of merit, accumulating merit through thirteen ways of accumulating merit, the scripture says: At this time, meditate on the protective wheel, then the accumulation of the two merits occurs in a related way, it is good to do so as well, Jetsun said. Phamtangpa's view is that when
Tibetan
འདིར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས། དེ་ནས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་པ་གཞུང་འཁྲུགས་སྡེབས་པའི་མན་ངག་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཤད་ན། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་པ་ནི་གཞུང་ལས། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་ཁར། ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་པ་འཕྲོ་བ་བསམ་པར་བྱས་ལ། དེའི་སྣང་བས་མདུན་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། བླ་མ་ལ་སོགས་པ་བལྟས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། མཆོད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། །ཞེས་ཚོགས་ཞིང་སྤྱན་དྲངས་ནས། ཕྱག་དང་། མཆོད་པ་དང་། སྐྱབས་འགྲོ་གསུམ་ལས་གཞན་མ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ནཱ་རོ་པའི་མན་ངག་ཕམ་འཐིང་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་ལས་ཚོགས་བསག་བཅུ་གསུམ་མཛད་དེ། ཕྱག་དང་། མཆོད་པ་དང་། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ལམ་ལ་གནས་པ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་དང་། གནང་བ་ནོད་པ་དང་། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། །དང་པོ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་དེའི་ཡུལ་སྤྱན་འདྲེན་དགོས་པས། བདག་གི་སྙིང་ཁའི་ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་རྩ་བའི་བླ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་གཡས་རྡོ་རྗེ། གཡོན་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་ལ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཆ་ལུགས་ཅན་ཡིན་ལ། གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཡས་ཌཱ་མ་རུ། གཡོན་ཐོད་པ། གྲུ་མོ་ན་ཁ་ཊྭཱ་ཾག་འཛིན་པ། རུས་པའི་རྒྱན་ཆ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཆ་ལུགས་ཅན་སྟེང་གི་ཆ་ལ་སྤྱན་དྲང་། འོག་གྱི་ཆ་ལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལྷ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲང་ངོ་། །འདིར་གཙུག་ནོར་ལས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་དབང་པོའི་མདུན་ན། བླ་མ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པར་བསྒོམ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། མར་དོ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པས་འདི་བཞིན་བཞེད་པ་ལ། མཁས་པ་བུས་དེ་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། མངོན་བརྗོད་ལས། བླ་མ་བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེ་རིགས་དྲུག་པར་བཤད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དཔལ་གྱིས་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་བདག་རྣམ་པ་ཅན། །བླ་མ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་བས། སྔགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལས་ཆེས་ཆེར་འཁྱམས་པའོ། །ཞེ
Chinese
此處積累福德資糧。然後修持防護輪。如依積累智慧資糧之經續合編口訣所說，積累福德資糧者，經中云：。然後於自心間。由阿字（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）化為月輪。其上觀想吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽）放出種種光芒。以其光芒，觀想前方真實圓滿之佛陀及上師等，頂禮並供養。然後皈依三寶。如是迎請福田，僅說頂禮、供養及皈依三者。對此，由那若巴口訣經胖聽巴傳承，造作十三種積資：頂禮、供養、懺悔、皈依、受持誓言及戒律、隨喜、發殊勝菩提心、勸請轉法輪、祈請不入涅槃、安住於道、迴向善根、請求加持、祈請垂顧。初、頂禮時，需迎請其境，故自心間之吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽）放出光芒，前方虛空中，根本上師乃金剛法之相，身紅色，右手持金剛杵，左手持鈴，由金剛手等傳承上師圍繞。阿闍黎龍樹為出家之相，其他一切皆右手持手鼓，左手持顱器，肘彎處持卡杖嘎，具足五種骨飾，為瑜伽士之相，於上方迎請。下方迎請勝樂金剛六十二尊之壇城。此處依據《頂髻寶》所說，於東方屍陀林中，帝釋天之前，觀想上師安住於獅子座上。瑪爾巴大譯師及其眷屬亦如是主張。然智者布認為此極不應理，因《名義集》中說，上師乃菩薩金剛六族，且精進吉祥亦云：金剛持即是上師。與此相違，故於密咒之建立極為錯亂。
English
Here, accumulate the accumulations of merit. Then, meditate on the protective wheel. As explained according to the oral instructions from the compilation of scriptures on accumulating the accumulations of wisdom, accumulating the accumulations of merit is as follows, according to the scriptures: Then, in one's own heart, from the letter A (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿) arises a lunar disc. On top of that, visualize the letter Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽) emitting various rays of light. With that light, visualize in front the perfectly complete Buddhas and gurus, and prostrate and make offerings. Then, take refuge in the Three Jewels. Thus, having invited the field of accumulation, only prostration, offerings, and taking refuge are mentioned. On this, from the oral instructions of Naropa, transmitted from Phamthingpa, thirteen accumulations are made: prostration, offerings, confession of sins, taking refuge, upholding vows and commitments, rejoicing, generating the supreme mind of enlightenment, urging the turning of the wheel of Dharma, requesting not to pass into nirvana, abiding on the path, dedicating the roots of virtue, requesting blessings, and requesting departure. First, for prostration, it is necessary to invite the object of prostration. Therefore, from the Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽) in my heart, light radiates, and in the sky in front, the root guru is in the form of Vajra Dharma, with a red body, holding a vajra in the right hand and a bell in the left, surrounded by the lineage gurus such as Vajrapani. The master Nāgārjuna is in the form of a renunciant, and all others hold a damaru in the right hand, a skull cup in the left hand, a khaṭvāṅga in the elbow, and are adorned with the five bone ornaments, in the form of yogis, invited in the upper part. In the lower part, invite the mandala of the sixty-two deities of Chakrasamvara. Here, based on what is said in the Crown Jewel, in the eastern charnel ground, in front of Indra, meditate on the guru seated on a lion throne, Marpa the translator and his retinue also assert this. However, the wise Bu considers this very unreasonable, because in the Compendium of Names it is said that the guru is a bodhisattva of the six vajra families, and Tsongkhapa also said: Vajradhara is the guru. This contradicts that, therefore it is very confused in the establishment of mantra.