Tibetan
ཧཱུྃ་བསྒོམས་པས་ནི་སེམས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཧཱུྃ་གི་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པས་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་དག་པའོ། །འདི་ལ་བུ་སྟོན་གྱིས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ཅན། །ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ནི། །ཞེས་བཤད་པས་ཐབས་ཤེས་གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། ཧཱུྃ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས། །རྡོ་རྗེ་མི་བྱེད་གསུམ་འབྱུང་བ། །ཞེས་ཧ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་སྣང་གི་ས་བོན། ཨཱཿགསུང་རྡོ་རྗེ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་དུ་བཤད་པ་ཡོད་ཀྱི་ཧཱུྃ་ཆ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོ་སོར་སྦྱར་བ་ནི་ཐིམ་རིམ་ཙམ་ལ་དཔགས་པ་ཡིན་པ་འདྲ། རྒྱུད་དང་རྒྱ་གཞུང་གང་ན་ཡང་བཤད་པ་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུང་། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སཾ་བུ་ཊི་ལས། ཆ་ལྔ་པ་ཡི་རང་བཞིན་དུ། །སྙིང་གི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་དང་། མངོན་བརྗོད་ལས། དེ་སྟེང་དེ་ཉིད་མཆོག་དམ་པ། །ཡེ་ཤེས་ལྔ་པོ་ཞི་བ་ཡིན། །སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་གསལ་བ་ཡིས། །རྣམ་པར་འཕྲོ་བས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། །སྔོན་འགྲུབ་པ་ནི་བསྐུལ་ནས་ནི། །བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་དོན་སློབ་དཔོན་དྲིལ་བུ་པས་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་ཡི་གེ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ཧཱུྃ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གྲུབ་མོད་ཆ་ལྔ་པོ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོ་སོར་སྦྱར་བ་མི་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སཾ་བུ་ཊིའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཧཱུྃ་ཆ་ལྔ་པར་གསུང་ཤིང་། ལུང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་པས་ལེགས་པར་གྲུབ་བོ། །རྒྱ་གཞུང་ལས་མ་བཤད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཨ་བྷྱ་ཀ་རས་བདེ་མཆོག་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ། ཞབས་ཀྱུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། ཧ་འོད་དཔག་མེད། མགོ་བོ་རིན་འབྱུང་། ཟླ་ཚེས་རྣམ་སྣང་། ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་དང་བཅས་པ་མི་བསྐྱོད་པར་བཤད་ཅིང་། རིགས་ལྔ་དང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམ་ཀྱང་ཚོགས་བཤད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། སྤྱིར་ཐུན་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཐོག་མར་གང་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ནས་དག་པ་བསྒོམ་དགོས་པས་གོ་རིམ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཡང་། ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་ལ་ལྡང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྐུའི་དགའ་བ་བསྟུན་དགོས་པ་དྲིལ་བུ་ཞབས་ཀྱི་གཞུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་འཇོ་མཁན་པོས། སྐབས་འདིར། སྔོན་འགྲོའི་གཏོར་མ་བཏང་ནས། སྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་བཅོལ་བ་ནི་ཐུན་བཞི་ཀའམ་ཐུན་དང་པོའི་འགོར་བྱའོ། །སྐབས་འདིའི་ག
Chinese
观修吽字，心性即转成五智自性的吽字之形，从而清净庸常分别念。对此，布顿说：“方法与智慧自性者，从吽字所生之金刚。”因此，是方法智慧二无自性。吽字是身语意，金刚不作三生起。如是，哈字是身金刚，毗卢遮那的种子字。阿字是语金刚，无量光佛的种子字。虽有此说，然吽字五分与五智一一对应，似乎仅是比照消融次第而已。于续部与印度论典中，皆未见有此说。如是说。然此不应理。于《桑布扎续》中云：“五分之自性中，于心之中央而安住。”又《名义集》中云：“其上彼性胜妙者，五智寂静之本体。种种光芒照耀故，普照一切诸方所。先前成就乃策励，是故加持而作也。”如是说。其义，阿哇都帝巴论师云：心间月轮上，有吉祥胜初之字，具五智自性，且具光芒。如是说。因此，吽字虽成立为五智自性，然五分一一对应五智，似不成立。然亦非是。以《桑布扎续》之彼续文，说为吽字五分。余续文中，说为五智自性，故善成立。又说印度论典中未说者，亦非是。阿瓦雅嘎绕于胜乐俱生之修法中，说足圈为不空成就，哈字为无量光佛，头为宝生佛，半月为毗卢遮那， bindu（藏文：ཐིག་ལེ།，梵文：bindu，梵文罗马拟音：bindu，汉语字面意思：明点）与nada（藏文：ནཱ་ད།，梵文：nada，梵文罗马拟音：nada，汉语字面意思：音）合为不动佛。五部与五智，意义相同之故。次第亦较集论殊胜。通常于后二座，身语意三者，最初随何者显现于心识中，即须观修彼之清净，故次第非为主要。然黎明之座，须配合起座之瑜伽，及身之欢喜，此由德日巴之论典所成立。如意宝堪布云：此时，先行布施朵玛，祈请息灭修法之障碍，乃四座或第一座之初所行。此时之
English
By meditating on Hūṃ, the nature of mind transforms into the form of Hūṃ with the essence of the five wisdoms, thereby purifying ordinary conceptual thoughts. Regarding this, Butön says, "The Vajra arising from Hūṃ, possessing the nature of method and wisdom." Therefore, it is the nature of the non-duality of method and wisdom. Hūṃ is body, speech, and mind; the three non-doing Vajras arise. Thus, Ha is the seed syllable of body Vajra, Vairochana. Āḥ is the seed syllable of speech Vajra, Amitābha. Although there is this explanation, the correspondence of the five parts of Hūṃ to the five wisdoms seems to be merely based on the order of dissolution. It is said that this is not seen explained in any of the tantras or Indian treatises. However, that is not reasonable. In the Saṃpuṭī Tantra, it says, "In the nature of the five parts, it abides completely in the center of the heart." Also, in the Abhidhānottara Tantra, it says, "Above that, that very supreme essence is the peaceful embodiment of the five wisdoms. With clear rays of various lights, it shines forth and pervades everywhere. Having urged the prior accomplishment, it is what blesses." As it is said. The meaning of that is, Ācārya Ghantāpāda says, "On the moon in the heart is the letter of Śrīparamādya, possessing the nature of the five wisdoms, and endowed with rays of light." As it is said. Therefore, although Hūṃ is established as possessing the nature of the five wisdoms, it seems that the correspondence of the five parts to the five wisdoms individually is not established. However, that is not the case. The very passage from the Saṃpuṭī Tantra speaks of the five parts of Hūṃ. Other tantras speak of it as the nature of the five wisdoms, so it is well established. It is also not true that it is not explained in Indian treatises. Abhayākaragupta, in the sādhana of Hevajra Sahajasiddhi, explains the foot circle as Amoghasiddhi, Ha as Amitābha, the head as Ratnasambhava, the crescent moon as Vairochana, and bindu (藏文：ཐིག་ལེ།，梵文：bindu，梵文罗马拟音：bindu，汉语字面意思：明点) together with nada (藏文：ནཱ་ད།，梵文：nada，梵文罗马拟音：nada，汉语字面意思：音) as Akṣobhya. This is because the five families and the five wisdoms have the same meaning. The order is also more excellent than the Saṃgraha explanation. Generally, in the later sessions, one must meditate on the purification of whichever of the three—body, speech, and mind—first appears in the mind, so the order is not the main thing. However, for the dawn session, it is necessary to coordinate the yoga of rising and the bliss of the body, which is established by the treatises of Ghantāpāda. Dodjö Khenpo says, "At this time, after giving the preliminary torma and entrusting the activity of pacifying obstacles to accomplishment, it should be done at the beginning of all four sessions or the first session. The
Tibetan
ཏོར་མ་ནི་ཞིང་སྐྱོང་ལ་སྟེར་བར་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལས་གསུངས་པས། འཇིག་རྟེན་པའི་གཏོར་མའོ་ཞེས་སྒྲུབ་ཐབས་རྐྱང་པ་བསྒོམ་པའི་འགོར་སྔོན་འགྲོ་གཏོར་མ་གཏང་བ་ནི་མཐོང་བ་བརྒྱུད་པའི་ལག་ལེན་མེད་པའི་སྐྱོན་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་དག་ལས། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བར་གསུངས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར། བསོད་ནམས་ཚོགས་བསག་རྒྱས་པ་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ཅིང་། དེའི་ཚེ་ཞིང་སྐྱོང་གི་གཏོར་མའམ། འཇིག་རྟེན་པའི་གཏོར་མ་ཡང་མཁའ་འགྲོ་སྤྱི་གཏོར་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་རྐྱང་པའི་མགོར་སྔོན་འགྲོ་གཏོར་མ་གཏོང་བ་ནི་རྒྱ་བོད་སུའི་ལུགས་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་དངོས་ནི་གཞུང་ལས། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འགྱུར་ཁ་ཅིག་ལས། དེའི་ཐོག་མར། དང་པོ་ཁོ་ནར་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ན། སྒྲུབ་ཐབས་གཞན་ལས། ཡུལ་དག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོགས་བསག་གི་རྗེས་སུ་འདི་འབྱུང་བ་ལྟར། རྒྱུན་བཤགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ཁོ་ནར་བསྒོམ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེའི་དགོས་པ་ཡང་། ཇོ་བོ་རྗེ་ནས་བརྒྱུད་པ་ལོ་ཆེན་དང་། པུ་ཧྲངས་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་དམར་གྱི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ལས། རྣལ་འབྱོར་བསྲུང་བ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་ཞི་གནས་ཡིན་ཅིང་དེའི་འགལ་རྐྱེན་ཉོན་མོངས་པ་ཞེ་སྡང་དང་། རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། ཆགས་ཞེན་ནོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་རིམ་པ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་བསྒོམས་པས་བསྲུང་ཞེས་བཤད་དོ། །རྗེ་བཙུན་གྱིས་ནི་འོག་ནས་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལྷའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་མཐའ་དག་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་བསྒོམ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དགོས་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་ལ། བློ་ཚད་མེད་སྔོན་དུ་གཏོང་བས་སོ། །བསྒོམ་བྱའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཚངས་པའི་གནས་ཞེས་པ་སྟེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ཚངས་པ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་། གནས་ནི་དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། བྱམས་པ་དང་ནི་དེ་བཞིན་སྙིང་རྗེ་དང་། །དགའ་བ་དང་ནི་བཏང་སྙོམས་སྒོམས་མཛོད་ཅིག །གོང་མ་བརྙེས་པར་མ་གྱུར་དེ་ལྟ་ནའང་། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུ
Chinese
朵玛是给予田主的，出自《空行海》。所谓“世间朵玛”，在修持法单独修习之初，先行布施朵玛，是缺乏见传承的实践的过失。在修持法中，说到进行供养和朵玛瑜伽，如前所述，是为了积累福德资粮，进行外供仪轨。那时，田主的朵玛或世间朵玛也是空行总朵玛。除此之外，在单独修持法的开头布施前行朵玛，在汉藏任何宗派中都没有。第二，实际修习瑜伽，经文中说：“应修习梵天四处。”有些译本中，在其开头有“最初唯一”等字样，如同其他修持法中，在依赖清净处所的积资之后出现一样，不是在日常忏悔之后，而是说最初唯一修习之意。其必要性是，从觉沃杰传承下来的罗钦和从普兰巴传承下来的玛尔的注释中，都说“守护瑜伽”。瑜伽是止观双运的等持，观的因是止，其违缘是烦恼嗔恨、种种恼害、嫉妒和贪执。为了对治这些，依次修习慈爱、悲心、喜悦和舍心，说是以此来守护。尊者说，为了使从下面将要修习的蕴、界、处，生起天慢等的所有证悟都转为利他，所以最初修习，两种必要性也不相违。为什么称这些为无量呢？因为所缘的众生是无量的，并且先发起无量的心。所修的瑜伽是所谓的“梵天处”，暂时的梵天是色界的诸神，处是获得它的因，如《亲友书》中所说： “慈爱以及彼，如是悲悯及， 喜乐以及舍，应恒常修习。 若未获上者， 纵然如是行， 亦当生梵世。”
English
The Torma is given to the field owner, according to the 'Ocean of Dakinis.' The so-called 'worldly Torma,' giving a preliminary Torma at the beginning of practicing a solitary sadhana, is a fault of lacking the practice of the lineage of sight. In the sadhanas, it is said to perform offerings and Torma yoga, as mentioned before, it is to accumulate merit and perform the outer offering ritual. At that time, the field owner's Torma or the worldly Torma is also a general Dakini Torma. Apart from that, giving a preliminary Torma at the beginning of a solitary sadhana is not found in any Chinese or Tibetan tradition. Secondly, the actual practice of yoga, the scripture says, 'One should meditate on the four abodes of Brahma.' In some translations, at the beginning, there are words like 'only at the beginning,' just as it appears after accumulating merit based on a pure place in other sadhanas, it is not after daily confession, but it means to meditate only at the beginning. The necessity of this is that in the commentary of Lo-chen, which is transmitted from Jowo Je, and in the commentary of Mar, which is transmitted from Puhrangpa, it is said to 'protect yoga.' Yoga is the samadhi of uniting calm abiding and insight, the cause of insight is calm abiding, and its obstacles are afflictions such as hatred, various harms, jealousy, and attachment. To counteract these, one should cultivate loving-kindness, compassion, joy, and equanimity in order, and it is said that one protects in this way. Jetsun said that in order to transform all the realizations, such as the aggregates, elements, and sources that will be cultivated from below, and the arising of divine pride, into benefiting others, one should cultivate them at the beginning, and the two necessities are not contradictory. Why are these called immeasurable? Because the objects of focus, sentient beings, are immeasurable, and one first generates an immeasurable mind. The yoga to be cultivated is the so-called 'abode of Brahma,' the temporary Brahma is the gods of the form realm, and the abode is the cause of attaining it, as it is said in the 'Friendly Letter': 'Loving-kindness and also that, likewise compassion and, joy and also equanimity, should always be cultivated. Even if one has not attained the higher, even if one acts in this way, one will be born in the world of Brahma.'