Tibetan
མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཏེ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་བོ། །དེ་ནས་སྔར་གྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་འདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་གཟིགས་ནས་རྒྱལ་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཤེགས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་རྒྱལ་ཕྲན་གཞན་ཞིག་དཔྱ་འབུལ་དུ་འོངས་པས་སྲང་ཐམས་ཅད་ཕྱག་དར་བྱས། དར་གྱི་ལྡ་ལྡིས་བརྒྱན་སྤོས་ཁང་དང་བཅས་གདུགས་དང་བླ་རེས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྒྱན་ཅིང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་རྒྱལ་པོའི་ཁྲི་བཤམས་པ་མཐོང་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁྲི་སྟེང་དུ་གཟིམས་ཏེ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་སྔོན་ལ་བྲམ་ཟེ་མདུན་ན་འདོན་བྱ་བ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་བརྗོད་ཅིང་། ཀུ་ཤ་རྣ་ལྟག་ཏུ་གཟེར། རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་དང་། ཚངས་སྐུད་དང་བཅས་ཏེ་སྲང་ལ་སོགས་པའི་མི་གཙང་བ་རྣམས་དག་པར་བྱེད་ཅིང་འོངས་པས་མི་མདོག་སྔོ་བ་ཉི་ལྷག་ཀྱིས་ཁྱེར་བ་སྐྲ་འཛིངས་པ་གོས་མེད་པ་ཉའི་རྒྱུ་མ་ཟ་བ་ཅིག་རྒྱལ་པོའི་ཁྲི་ལ་འདུག་པ་མཐོང་ནས་སླར་ལོག་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ལ་བསྙད་པས་དེ་ཐོན་ཅིག་ཟེར་ནས་བཏོན་པས་བྲམ་ཟེས་མ་ཐོན། མི་མང་པོས་བཏོན་ཀྱང་རི་བོ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུས་པ་དང་འདྲ་བར་འདུག་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ལ་སྡང་མིག་ཏུ་བལྟ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་རྒྱ་ཁྱོན་ཇི་ཙམ་ཡིན། །ཞི་བ་མ་ལུས་པ་ནི་ཇི་ཙམ་ཡིན། །དེ་ཆ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་གཅིག་ནི་གཅིག་ཡིན། །མི་གཞན་དག་ནི་དེ་ཡི་གཡོག་ཡིན་ན། །བློ་བཟང་དེ་ཡང་དམ་པ་གཞན་དག་གིས། །སྤྱོད་པ་ལ་བཞད་གད་དུ་བྱེད་པ། །ཨེ་མ་ཧོ་ངོ་མཚར་རེ་ཆེ། །མང་སྨྲས་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གླུ་བླངས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེས་དེ་དག་རྒྱལ་པོ་ལ་བསྙད་པས་རྒྱལ་པོ་དཔུང་དང་བཅས་ཏེ་བལྟར་ཕྱིན་པ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྡང་མིག་བལྟས་པས་ཐམས་ཅད་རེངས་སོ། །དེར་བློན་པོ་རིགས་པ་ཅན་ཞིག་གིས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་ཤེས་ནས་གུས་པ་བྱས་པས་གྲོལ་ལོ། །དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་བསྒོས་ནས་དེ་བཞིན་བྱས་པས་གྲོལ་ལོ། །གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བྱས་པས་གྲོལ་ལོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཁྱོད་སུ་ཡིན་བྱས་པས་ཁྱོད་ཀྱང་སུ་ཡིན་གསུང་། ང་རྒྱལ་པོ་ཡིན་བྱས་པས། ང་ཡང་རྒྱལ་པོ་ཡིན་གསུང་། ཁྱོད་ལ་རྒྱལ་པོའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། མལ་སྟན་དང་། ཆུང་མ་དང་། བསིལ་གཡབ་དང་། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་མི་འདུག་བྱས་པས་སློབ་དཔོན་གྱིས་གླུ་བླངས་པ། ས་གཞི་མལ་སྟན་ཆེན་པོ་ལག་གཉིས་སྔས་དང་འབོལ་ལ་འཁྲིལ། །ཉི་ཟླ་སྒྲོན་མ་གསལ་ཞིང་བསིལ་གཡབ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རླུང་། །ནམ་མཁའི་བླ་རེས་ཆགས་པ་ལས་གྲོལ་སྟོང་པའི་བུད་མེད་ལ
Chinese
生起无有之智慧于相续，获得殊胜之成就。之后，观见调伏昔日之国王之时机已到，便前往国王之都城。其时，他国之小国王前来向该国王进贡，故街道全部以绸缎拂拭。以绸缎之幡幢庄严，并有香室等，亦以伞盖与帷幔庄严，见于游乐园中陈设国王之宝座。导师便寝卧于宝座之上而安住。之后，于国王之前，名为前导之婆罗门诵吉祥之偈颂，以茅草刺于耳后，持瓦罐与梵线等，前来净化街道等不净之处，见一肤色发青，被日光所噬，头发蓬乱，无衣，食鱼肠者，坐于国王之宝座上，便复返回，禀告国王，国王令其出去，然婆罗门未能使其出去。众人虽多番驱赶，然其如攀附大山般安住不动，并以嗔恨之目光视婆罗门，唱道：三界之广袤几何耶？寂静无余又是几何耶？彼之一切之一分即是一。他人皆是彼之仆从耶？贤善者亦被其他圣者嘲笑其行径。噫！稀奇真稀奇！多言又有何用？之后，婆罗门将彼等禀告国王，国王率军队前去观看，导师以嗔恨之目光视之，故全部僵直不动。其处，有一具智慧之大臣，知晓其已获成就，故恭敬之，方得解脱。其向国王进言，如是行之，亦得解脱。其他所有人等亦如是行之，方得解脱。之后，国王问汝乃何人，导师答汝又是何人。国王答我乃国王，导师答我亦是国王。国王言汝无国王之受用、卧具、妻妾、凉扇、灯烛等物。导师遂唱道：大地乃大卧具，双手拥抱枕与垫。日月乃明灯，凉扇乃顺应之后之风。天空之帷幔，解脱于积聚，空性之女子啊。
English
Having generated the wisdom of non-existence in the continuum, he attained the supreme accomplishment. Then, seeing that the time had come to subdue the former king, he went to the king's city. At that time, another small king from another country came to pay tribute to that king, so all the streets were swept with silk. Adorned with silk banners and including incense chambers, also adorned with umbrellas and canopies, he saw the king's throne set up in the pleasure garden. The teacher lay down on the throne and stayed there. Then, before the king, a Brahmin named the leader recited auspicious verses, pierced Kusha grass behind his ears, and with pots and Brahma threads, came to purify the unclean places such as the streets, and saw a man with a bluish complexion, carried away by the sun, with tangled hair, no clothes, eating fish intestines, sitting on the king's throne, so he turned back and reported to the king, who told him to get out, but the Brahmin could not get him out. Even though many people tried to drive him out, he remained as if clinging to a great mountain, and looked at the Brahmin with angry eyes, singing: How vast is the triple world? How much is all of peace? One part of that whole is one. Are other people servants of that? Even the wise are laughed at by other holy ones for their behavior. Alas! How wonderful! What is the use of much talk? Then the Brahmin reported these things to the king, and the king went to see with his army, but when the teacher looked at them with angry eyes, they all became stiff. There, a wise minister, knowing that he had attained accomplishment, showed respect and was freed. He told the king to do the same, and he was freed. Everyone else did the same and was freed. Then the king asked, "Who are you?" The teacher replied, "Who are you?" The king said, "I am the king." The teacher replied, "I am also the king." The king said, "You don't have the enjoyments of a king, bedding, wives, fans, lamps, and so on." The teacher then sang: The earth is a great bed, embracing pillows and cushions with both hands. The sun and moon are bright lamps, and the wind follows as a cooling fan. The canopy of the sky, freed from accumulation, O woman of emptiness.