Tibetan
་པ་ལྟར་ན། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པ་དེ་དག་གིས། སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་བགྲངས་པའི་ཚེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ། མདོ་སྡེ་པ། དབུ་མ་པ། དབུ་མ་པ་ཞེས་བགྲངས་ནས་སེམས་ཙམ་པ་ཡ་གྱལ་གཅིག་དུ་མི་བགྲང་བ་འདི་འདྲའི་བསྟན་པ་དཀྲུགས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་བསྒྲུབ། གལ་ཏེ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཡིན་ཞིང་། དེ་བདེན་པར་མེད་པ་དབུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ལྟར་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱོགས་དང་པོར་བརྗོད་ནས། དེ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་འགོག་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། གོང་མ་གོང་མའི་རིགས་པས་འོག་མ་འོག་མ་སུན་ཕྱུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྔར་གྱི་ལུང་དང་འགལ་ཞིང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། ཞལ་ལུང་ལས། འོག་མའི་བློ་ནི་གོང་མ་ཡི། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སུན་འབྱིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གཞན་དབང་ཡིན་པས་བདེན་པར་མེད་ཀྱང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པས་བདེན་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། ཁྱད་པར་དེ་ཡང་རང་བཟོ་སྟེ། ཞལ་ལུང་ལས། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་དོན་གཅིག་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྐང་ལས། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན། ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཁམས་དེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ན། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་ཐེག་བསྡུས་ལས། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པ་དང་འགལ་ཏེ། གཞུང་དེ་གཉིས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་སུ་སྨྲས་ཤིང་། ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་ཤེས་འགལ་བར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་དང་། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དང་། ཤཱནྟི་པའི་འགྲེལ་པ་དག་ལྡན་དང་། དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་རྣམས་དང་། ཉི་ཤུ་པ
Chinese
按照……的说法，那些无垢的佛语和论著，在列举佛教的四种宗义时，列举了说一切有部、经部、中观部、中观部，而不把唯识宗单独列为一种，这样扰乱教义有什么必要呢？如果认为二无别的智慧真实成立是中观大宗的观点，而那不真实成立是宣说中观自性空的观点，那么那样的话，就应该首先陈述二无别的智慧不真实成立的方面，然后用那真实成立的方面来遮破，因为上面上面的理证能够驳倒下面下面的观点。如果承认，那就与之前的教证相违背，而且理证也成立，如《语录》中说：“下面的智慧被上面的，智慧所驳倒。”以及《入行论》中说：“瑜伽士也因智慧的差别，被上面上面的所损害。”因此。如果认为二无别的识和阿赖耶识是他性，所以不真实成立，但那二者的智慧是圆成实性，所以真实成立，那么，那种差别也是自己捏造的，如《语录》中说：“二无别的智慧”，以及《智慧精要总集》中说：“二无别的识”，说的是一个意思。以及《楞伽经》中说：“大慧，如来藏名为阿赖耶识，应当修习。”以及《金刚句》中说：“阿赖耶识清净的大菩提”，因为在如来藏的名称中，用阿赖耶识的词语来宣说。另外，如果《法蕴经》中所说的无始时期的界是阿赖耶识，那就与《宝性论释》中引用的作为如来藏的论证相违背，如果是智慧，那就与《摄大乘论》中引用的作为阿赖耶识的论证相违背，因为那两部论典都说是中观大宗的观点，并且说智慧和识是相违背的。第三，两种律仪论、释量论、寂天论师的注释、世亲的《三母经害除》等，以及《二十颂》
English
According to... , those immaculate Buddhist words and treatises, when enumerating the four tenets of Buddhism, enumerate the Sarvastivada, Sautrantika, Madhyamaka, and Madhyamaka, but do not list the Cittamātra as a separate one. What is the need to disturb the doctrine in this way? If it is thought that the wisdom of non-duality is truly established as the view of the Great Madhyamaka, and that it is not truly established as the view of those who speak of the emptiness of self-nature in the Madhyamaka, then in that case, one should first state the aspect of the wisdom of non-duality that is not truly established, and then refute it with the aspect that is truly established, because the higher and higher reasonings can refute the lower and lower views. If you admit this, it contradicts the previous scriptures, and the reasoning is also established, as it says in the Zhallung: "The lower mind is overcome by the higher, by wisdom." And in the Bodhicaryāvatāra: "Yogis are also harmed by the higher and higher ones due to the difference in intelligence." Therefore. If it is thought that the non-dual consciousness and the ālaya-vijñāna are other-dependent, so they are not truly established, but the wisdom of those two is the pariniṣpanna, so it is truly established, then that distinction is also self-made, as it says in the Zhallung: "The wisdom of non-duality," and in the Essence of Wisdom Collected from All: "The non-dual consciousness," which means the same thing. And in the Laṅkāvatāra Sūtra: "Great wisdom, the Tathāgatagarbha is called the ālaya-vijñāna, it should be practiced." And in the Vajra Verses: "The ālaya-vijñāna is the pure great Bodhi," because in the names of the Tathāgatagarbha, the term ālaya-vijñāna is used. Furthermore, if the realm of beginningless time mentioned in the Abhidharma Sūtra is the ālaya-vijñāna, then it contradicts the commentary on the Ratnagotravibhāga, which is cited as proof of the Tathāgatagarbha, and if it is wisdom, then it contradicts the Compendium of Mahāyāna, which is cited as proof of the ālaya-vijñāna, because those two treatises both say that it is the view of the Great Madhyamaka, and they say that wisdom and consciousness are contradictory. Third, the two Vinaya Sūtras, the Pramāṇavārttika, the commentary by Śāntipa, Vasubandhu's Destruction of Harm from the Three Mothers, and the Twenty Verses.
Tibetan
་དང་། སུམ་ཅུ་པའི་རབ་བྱེད་སོགས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ཡིན་ཅིང་། ཤཱནྟི་པ་སོགས་དབུ་མ་ཆེན་པོ་པ་ཡིན་ན་འཕགས་པའི་ཡུལ་ནས་བོད་དུ་འགྱུར་བའི་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་གང་ཡིན། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའི་པཎྜི་ཏ་གང་ཡིན་སྨྲ་དགོས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་ཚོགས་ལས་རང་སྟོང་འགྲེལ་ཞིང་། བསྟོད་ཚོགས་ལས་གཞན་སྟོང་འགྲེལ་ན། དེ་གཉིས་གང་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཡིན། རང་སྟོང་ཡིན་ན། གཞན་གྱི་འདོད་པ་གྲུབ་ཅིང་། རང་ལ་ཁས་བླངས་འགལ། གཞན་སྟོང་ཡིན་ན་འོག་མས་གོང་མ་སུན་ཕྱུང་བར་ཐལ་བ་སྔར་བརྗོད་ཟིན། གཉིས་ཀ་ཡིན་ན། གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་དེ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཁས་པའི་མདུན་སར་ངོ་ཚ་ཐུབ་པའི་ཚིག་སྨྲ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ན་དབུ་མའི་དོན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ཀ་མི་གནས་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་རང་གི་གཞུང་ནས་དབུ་མར་བཤད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཆར་དབུ་མར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པ་ནི་ཁྱོད་འདོད་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། ཆོས་དབྱིངས་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྟོང་ཉིད་མིན་པར་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བ་ཉིད། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བདུན་པ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་བདེན་པར་གྲུབ་ཀྱང་། ཡུལ་ཅན་བདེན་ཞེན་འགོག་པར་འདོད་པ་ཁྱོད་ལ་འདི་འདྲི་སྟེ། ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་མ་རྙེད་པས་ཡུལ་ཅན་བདེན་ཞེན་རང་ལྡོག་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བྱེད་དམ། ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་མ་བཀག་པར་ཡུལ་ཅན་བདེན་ཞེན་རང་དགར་བཀག་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་སུ་འགལ་ཏེ་ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་རྙེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རྒྱ་ནག་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ལ་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པར་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པ་རང་དགར་བཀག་པ་ཡི
Chinese
并且，《三十颂》的分别等是大中观的论典。如果是寂天等大中观派，那么从印度翻译到西藏的唯识宗的论典是什么？请说出印度持有唯识宗见解的班智达是谁。第四，如果龙树的《理聚论》解释为自空，而《赞聚论》解释为他空，那么这二者哪个是中观的究竟见解？如果是自空，那么就成立了他人的观点，并且与自己的承诺相违背。如果是他空，那么先前已经说过，下者会推翻上者。如果是二者都是，那么二无别的明识法，你自己的自性应当是空性的，因为你自己的自性空性是中观的究竟见解。如果承认，那么那个法，你自己的自性应当不是空性的，因为你自己的自性不是空性是中观的究竟见解。应该在智者面前说出能够忍受羞愧的话语。第五，如果承认事物自性成立，那么中观的意义和名言二者都不能成立，因为龙树说：“凡是自性存在的，它不是不存在的，所以是常。先前存在现在不存在，因此会成为断灭。”如果认为他自己的论典中说是中观，那么这样一来，所有四种宗派的论者都会变成中观派。第六，你所承认的如来藏和法界，不能有轮回和涅槃的作用，因为不是空性而是真实成立的缘故。这是周遍，因为龙树说：“对于谁空性是可能的，对于他一切都是可能的。对于谁空性是不可能的，对于他一切都是不可能的。”第七，即使法界真实成立，也想阻止有境的实执，我想问你：是由于所执的真实在用理智分析时找不到，从而有境的实执自然消失呢？还是在没有遮止所执的真实的情况下，随意遮止有境的实执？如果是前者，那么就直接相违，因为已经承诺所执的真实在用理智分析时是能找到的。如果是后者，那么就会变成汉地和尚的见解，因为没有对境进行分析，就随意遮止有境的分别念。
English
Furthermore, treatises such as the "Distinction of the Thirty Verses" are major Madhyamaka texts. If one is a major Madhyamaka follower like Shantipa, then what is the Mind-Only treatise translated from India to Tibet? Please name the Indian pandit who held the Mind-Only view. Fourth, if Nagarjuna's "Collection of Reasoning" is interpreted as self-empty and the "Collection of Praises" is interpreted as other-empty, then which of these two is the ultimate view of Madhyamaka? If it is self-empty, then the opponent's position is established, and it contradicts one's own commitment. If it is other-empty, then it has already been said that the lower would refute the higher. If it is both, then the non-dual consciousness, its nature should be empty, because its nature being empty is the ultimate view of Madhyamaka. If you accept that, then that phenomenon, its nature should not be empty, because its nature not being empty is the ultimate view of Madhyamaka. One should speak words that can withstand shame in the presence of the wise. Fifth, if one asserts that phenomena are inherently existent, then both the meaning and conventional truth of Madhyamaka cannot stand, because Nagarjuna said, "Whatever exists by its own nature, it is not non-existent, therefore it is permanent. Saying that it existed before but does not exist now, therefore it would become annihilation." If one thinks that it is said to be Madhyamaka in his own treatise, then in that case, all four proponents of philosophical systems would become Madhyamaka. Sixth, the Tathagatagarbha and Dharmadhatu that you accept cannot have the functions of samsara and nirvana, because they are established as truly existent rather than empty. This is pervasive, because Nagarjuna said, "For whom emptiness is possible, for him everything is possible. For whom emptiness is not possible, for him everything is impossible." Seventh, even if the Dharmadhatu is truly established, you want to prevent the subject's clinging to reality, I ask you this: Is it because the reality of the object of clinging is not found when analyzed with reason, so the subject's clinging to reality naturally disappears? Or is it that without refuting the reality of the object of clinging, the subject's clinging to reality is arbitrarily stopped? If it is the former, then it is directly contradictory, because it has been promised that the reality of the object of clinging can be found when analyzed with reason. If it is the latter, then it would become the view of the Chinese Heshang, because without analyzing the object, the subject's conceptualization is arbitrarily stopped.