Tibetan
དེ་ལ་རྐྱེན་གསུམ་འཚོགས་པས་མཐོང་བའི་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མའི་རྣམ་སྣང་། འགྱིང་བག་དང་རྣམ་པར་རོལ་པ་ལ་བཏེག་པའི་གཟུགས་མི་བསྐྱོད་པ། ཆགས་པའི་གཟུགས་རིན་འབྱུང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་གཟུགས་སྣང་མཐའ། ལས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་གཟུགས་དོན་གྲུབ་ཏུ་བསམ་མོ། །རྣམ་པར་རྒྱུ་བའི་སྒྲའི་རང་བཞིན་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་རྣ་བའི་ནང་གི་དང་། མགོ་བོ་དང་། སྒྲའི་སྒྲ་ནི་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མའི་རྣམ་སྣང་། གླུ་དང་རྒྱུན་གྱི་སྒྲ་ནི་རིན་འབྱུང་། རྐན་དང་། མཆུ་དང་། ངག་གི་སྒྲ་ནི་སྣང་མཐའ། ནགས་ཚལ་དང་། ཆུ་བོ་དང་། སེ་གོལ་དང་། ཐལ་མོ་དང་། རོལ་མོའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་དོན་གྲུབ། ཧཱུྃ་གི་ཞི་དྲག་གི་སྒྲ་ནི་མི་བསྐྱོད་པར་བསམ་མོ། །ཡང་དག་པར་རྒྱུ་བའི་རླུང་དྲིའི་རང་བཞིན་དྲི་རྡོ་རྗེ་མར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་དྲི་མ་ལུས་པ་ནི་དྲི་རྡོ་རྗེ་མའི་རྣམ་སྣང་། ཡན་ལག་གི་དྲི་རིན་འབྱུང་། དྲི་གསུམ་འཛིན་པ་སྣང་མཐའ། རོའི་དྲི་དོན་གྲུབ། དྲི་མི་ཟད་པ་མི་བསྐྱོད་པར་བསྒོམ་མོ། །རབ་ཏུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་རོའི་རང་བཞིན་རོ་རྡོ་རྗེ་མར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་རོ་མངར་བ་རོ་རྡོ་རྗེ་མའི་རྣམ་སྣང་། བསྐ་བ་རིན་འབྱུང་། ལན་ཚྭ་སྣང་མཐའ། ཁ་བ་མི་བསྐྱོད་པ། རོ་ཚྭ་སྐྱུར་སོགས་རོ་དྲུག་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་དོན་གྲུབ་ཏུ་བསྒོམ་མོ། །ངེས་པར་རྒྱུ་བའི་རླུང་རེག་བྱའི་རང་བཞིན་རེག་རྡོ་རྗེ་མར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་སྟན་གཅིག་ལ་གནས་པའི་རེག་བྱ་ནི་རེག་རྡོ་རྗེ་མའི་རྣམ་སྣང་། འཁྱུད་པའི་རེག་བྱ་རིན་འབྱུང་། འོ་བྱེད་པའི་རེག་བྱ་སྣང་མཐའ། རྔུབ་པའི་རེག་བྱ་དོན་གྲུབ། དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་གྱི་རེག་བྱ་མི་བསྐྱོད་པར་བསྒོམ་མོ། །ཡེཾ་ཤེཾས་ལྔ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་སྟེ་རིགས་བརྒྱ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་དུ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ཡང་བསྐྱེད་རིམ་ལྟར་ལྷར་བསྐྱེད་ནས་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྨན་པ་མཁས་པ་ནགས་སུ་ཞུགས་པས་ཅི་མཐོང་སྨན་དུ་ཤེས་པ་ལྟར། གང་སྣང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྒོམ་མོ་ཞེས་གསུངས་ཡང་། བསྐྱེད་རིམ་ལྟར་མངོན་བྱང་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྷར་བསྐྱེད་ནས་མི་བསྒོམ་པ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་ནས་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ངེས་པར་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་འབྲིང་པོར་རིགས་ལྔར་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་ན་ནི། འབྱུང་བཞི་རྣམ་ཤེས་དང་ལྔར་འདུ་བའི་ཕྱིར། རྣམ་སྣང་དུ་བསྒོམ་རྒྱུ་ཉི
Chinese
因此，三缘聚合所见的境之色，思维为色金刚母的显现；以优雅和种种嬉戏所提升之色，思维为不动佛；以贪著之色，思维为宝生佛；以舍之色，思维为无量光佛；成办一切事业之色，思维为不空成就佛。种种流动的声音之自性，观想为声金刚母，其中耳朵内的声音和头部的声音，是声金刚母的显现；歌声和持续的声音是宝生佛；喉咙、嘴唇和语言的声音是无量光佛；森林、河流、铃铛、掌声和乐器的声音是不空成就佛；吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）的寂静和猛厉的声音，思维为不动佛。真实流动的风之气味自性，观想为香金刚母，其中残留的气味是香金刚母的显现；肢体的气味是宝生佛；执持三种气味是无量光佛；味道的气味是不空成就佛；气味不灭尽思维为不动佛。极度流动的风之味道自性，观想为味金刚母，其中甜味是味金刚母的显现；涩味是宝生佛；咸味是无量光佛；苦味是不动佛；咸、酸等六味的差别都思维为不空成就佛。决定流动的风之触觉自性，观想为触金刚母，其中安住于一个座垫上的触觉是触金刚母的显现；拥抱的触觉是宝生佛；亲吻的触觉是无量光佛；呼吸的触觉是不空成就佛；二根交合的触觉思维为不动佛。五智慧是所有差别的基础，即不动佛等五佛，是一切种姓。如何观修的方法，也不是像生起次第那样生起为本尊后观修，而是像精通医术的医生进入森林，见到什么都知晓是药一样，将所显现的一切都知晓为佛的自性后观修。虽然这样说，但也不是像生起次第那样，从五现证等生起为本尊后不观修，而是必须刹那间生起，并且显现出面容和手足的形象。第二，以中等方式观修五部，如果将这些全部归纳起来，因为四元素和五种识可以归纳为五部，所以观想为毗卢遮那佛。
English
Therefore, when the three conditions are met, the form of the object seen is visualized as the manifestation of Rūpa Vajra Mother. The form elevated by grace and various plays is visualized as Akṣobhya. The form of attachment is visualized as Ratnasambhava. The form of equanimity is visualized as Amitābha. The form that accomplishes all actions is visualized as Amoghasiddhi. The nature of sound, which flows in various ways, is meditated upon as Śabda Vajra Mother. Among them, the sound inside the ears and the sound of the head are the manifestation of Śabda Vajra Mother. The sound of songs and continuous sounds is Ratnasambhava. The sound of the throat, lips, and speech is Amitābha. The sounds of forests, rivers, bells, applause, and musical instruments are Amoghasiddhi. The peaceful and wrathful sound of Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese Meaning: Hūṃ) is visualized as Akṣobhya. The nature of the scent of the wind that truly flows is meditated upon as Gandha Vajra Mother. Among them, the remaining scent is the manifestation of Gandha Vajra Mother. The scent of the limbs is Ratnasambhava. Holding the three scents is Amitābha. The scent of taste is Amoghasiddhi. The scent that does not perish is visualized as Akṣobhya. The nature of the taste of the wind that flows extremely is meditated upon as Rasa Vajra Mother. Among them, the sweet taste is the manifestation of Rasa Vajra Mother. The astringent taste is Ratnasambhava. The salty taste is Amitābha. The bitter taste is Akṣobhya. The differences of the six tastes, such as salty and sour, are all visualized as Amoghasiddhi. The nature of the tactile sensation of the wind that flows definitively is meditated upon as Sparśa Vajra Mother. Among them, the tactile sensation of staying on one seat is the manifestation of Sparśa Vajra Mother. The tactile sensation of embracing is Ratnasambhava. The tactile sensation of kissing is Amitābha. The tactile sensation of breathing is Amoghasiddhi. The tactile sensation of the union of two organs is visualized as Akṣobhya. The five wisdoms are the basis of all distinctions, namely the five Buddhas such as Akṣobhya, which are all the lineages. The method of how to meditate is not to generate as a deity according to the generation stage and then meditate, but like a skilled doctor entering the forest and knowing that whatever he sees is medicine, he meditates after knowing that whatever appears is the nature of the Buddha. Although it is said so, it is not that one does not meditate after generating as a deity from the five Abhisambodhis and so on according to the generation stage, but it is necessary to generate in an instant and manifest the appearance of face and hands. Secondly, meditating on the five families in a medium way, if all of these are summarized, because the four elements and the five consciousnesses can be summarized into the five families, therefore, one should visualize as Vairocana.
Tibetan
་ཤུ་སའི་ཁམས། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཉི་ཤུ་མེའི་ཁམས། པདྨའི་རིགས་ཉི་ཤུ་ཆུའི་ཁམས། ལས་ཀྱི་རིགས་ཉི་ཤུ་རླུང་གི་ཁམས། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཉི་ཤུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ། གསང་བའམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྔ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། །གསུམ་པ་བསྡུས་པ་རིགས་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ཡང་བསྡུ་ན་རྣམ་སྣང་དང་རིན་འབྱུང་གཉིས་སྐུ་རྡོ་རྗེ། སྣང་མཐའ་དང་དོན་གྲུབ་གཉིས་གསུང་རྡོ་རྗེ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གཉིས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་གསུམ་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དུ་འདུས་པར་མོས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ་མོ། །ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་འབོལ་བའི་སྟན་ལ་རྐང་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས། ལག་པ་མཉམ་གཞག སྒལ་ཚིགས་དྲང་པོར་བསྲང་། མིག་ཐད་ཀར་འབྱེད་འཛུམས་མེད་པ། སོ་དང་མཆུ་མཉམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་གནད་དེ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པས་དམིགས་པ་དང་པོ། རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་རང་གི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མོས་པ་བརྟན་པོས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་གསང་ཆེན་རིགས་ཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་གསལ་བཏབ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས། སྔར་བསྐྱེད་རིམ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ལྷ་སྐུར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་མི་གསལ་ན། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཙ་ཀ་ལིའམ་ཐང་སྐུ་རང་གི་མདུན་དུ་བཞག་ལ། དེ་ལ་བལྟས་ཤིང་གསལ་བཏབ་ལ་བརྟན་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་བརྟན་ནས་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་རིགས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ། དེ་ལ་བརྟན་ནས་རིགས་ལྔར་བསྒོམ། དེ་ལ་བརྟན་ནས་རིགས་བརྒྱར་བསྒོམ། དེ་རྣམས་ལ་བརྟན་ནས་ཁམས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མོ། །དྲུག་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཚད་ནི། མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གསང་ཆེན་རིགས་གཅིག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བསྟན་པར་འགྱུར་བའོ། །བདུན་པ་ཕན་ཡོན་ནི། ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་བ་སྤང་བ་དང་། ངག་དབེན་བསྒོམ་པ་ལ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའོ།། ༈ །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ངག་རྣམ་པར་དབེན་པ་ལ་དྲུག་སྟེ། དང་པོ་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ནི། ལུས་དབེན་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཕྱིན་ནས། ངག་དབེན་བསྒོམ་པ་ལ་འདོད་པ་ཡོད་པའོ། །གཉིས་པ་ཤེས་བྱ་ནི། སྒྲའི་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ད
Chinese
忿怒部的界。宝部的二十是火的界。莲花部的二十是水的界。业部的二十是风的界。金刚部的二十是识的界。秘密或真实性五，观想为五佛的自性。第三，归纳为三部观想，也就是归纳时，毗卢遮那佛和宝生佛二者是身金刚。无量光佛和不空成就佛二者是语金刚。不动佛和第六金刚持二者是意金刚。观想这三者融入自己的身语意三门。修持之理是：在禅房里，在柔软的垫子上，双腿结金刚跏趺坐。双手结禅定印。脊椎正直。眼睛平视，无开合。牙齿和嘴唇自然合拢。以这样的身姿安住，第一，自己是金刚三者无分别的体性，以坚定的信心认为自己的心是自性清净的本体，观想金刚三者的本体，大秘密部同一族类的金刚持大尊，刹那间清晰显现面容和手势，一心专注。由于之前生起次第的串习力，自己会清晰显现为本尊身。如果形象不清晰，就把金刚持大尊的擦擦或唐卡放在自己面前，看着它，清晰显现，并观想直到稳固。在此基础上，如前所述，观想为三部的自性。在此基础上，观想为五部。在此基础上，观想为百部。在这些基础上稳固后，观想所有三界都是金刚持大尊的自性。第六，圆满的程度是：在入定和出定两种状态下，都对所有三界生起慢心，认为它们都是金刚持大尊的同一大秘密部。第七，利益是：舍弃平凡的细微分别念，倾向于修持语静，在果位时，能够获得色身等等。 ༈ 第二，正行语完全寂静有六个方面。第一，所依补特伽罗是：身体寂静，身金刚的等持达到圆满后，想要修持语寂静的人。第二，所知是：声音的实相是虚空。
English
The realm of the wrathful family. The twenty of the Ratna family are the realm of fire. The twenty of the Padma family are the realm of water. The twenty of the Karma family are the realm of wind. The twenty of the Vajra family are the realm of consciousness. The five secrets or suchness are contemplated as the nature of the five Buddhas. Third, condensing and contemplating as the three families: When condensing, Vairochana and Ratnasambhava are body vajra. Amitabha and Amoghasiddhi are speech vajra. Akshobhya and the sixth Vajradhara are mind vajra. Contemplate these three as being united in your own body, speech, and mind. The way to practice is: In a meditation room, on a soft cushion, sit in the vajra posture with legs crossed. Hands in meditative equipoise. Spine straight. Eyes straight, without opening or closing. Teeth and lips together. By abiding in such a posture, the first focus is: Oneself is the nature of the indivisible three vajras, with firm faith that one's own mind is the nature of self-purification, contemplate the essence of the three vajras, the great secret family of the same lineage, the great Vajradhara, with face and hands, clearly appearing in an instant, and focus the mind one-pointedly. Due to the power of familiarity with the previous generation stage, oneself will clearly appear as the deity's body. If the form is not clear, place a tsakali or thangka of the great Vajradhara in front of you, look at it, clarify it, and meditate until it becomes stable. Based on that, as previously explained, contemplate as the nature of the three families. Based on that, contemplate as the five families. Based on that, contemplate as the hundred families. Having become stable on these, contemplate all three realms as the nature of the great Vajradhara. Sixth, the measure of completion is: In both meditative and post-meditative states, pride arises towards all three realms, considering them all to be the same great secret family of the great Vajradhara. Seventh, the benefits are: Abandoning subtle ordinary thoughts, turning towards the practice of speech isolation, and at the time of fruition, being able to obtain the form body, and so on. ༈ Second, the main practice of complete speech isolation has six aspects. First, the basis is the individual who, having perfected the body isolation and the samadhi of the body vajra, desires to practice speech isolation. Second, the object of knowledge is: The reality of sound is space.