Tibetan
། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ་ཞེས་པས་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བསྟན། ཡང་རས་བྲིས་ཀྱི་སྐབས་ནས་ཀྱང་། དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བསམས་ལ་ཞེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ཟིན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། རིགས་པའི་རྣམ་ངེས་ལས། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདིར་བསྙེན་སྒྲུབ་གཉིས་ལས་སྒྲུབ་པའི་མཐའ་ཁོ་ནར། དེ་ནས་བཟླས་པའི་མཇུག་ཏུ་ནི། །དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བསམས་ནས། །མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱས་ནས་ཀྱང་། །མཚན་གཅིག་ཐོག་ཐག་བཟླས་པར་བྱ། །ཅི་སྟེ་གཙོ་བོའམ་དེ་ཡིས་སྲས། །ཡང་ན་ལྷ་རྣམས་མཐོང་གྱུར་ན། །བསོད་ནམས་འདོད་ལ་ཅི་དགའ་བར། །དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་སྩོལ་བར་བྱེད། །ཅེས་བཞེད་ཀྱི་འདི་ཁོ་ནར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྙེན་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་བྲིས་སོ། །དེ་ནི་ཁྱེད་རང་གི་ལུགས་དང་འགལ་ཏེ། ཅི་སྟེ་གཙོ་བོའམ་དེ་ཡི་སྲས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དེ། རྣམ་ངེས་གཉིས་ཀ་ལས་མཚན་མའི་བསྙེན་པ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་དུ་བཤད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་མཐའ་ཁོ་ནར་གསུངས་ཀྱི། དང་པོ་ཁོ་ནར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྙེན་པ་བྱེད་པ་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞུང་དེས་སྒྲུབ་པའི་མཚན་མ་སྟོན་ཀྱང་བསྙེན་པའི་མཚན་མ་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འགལ་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་འབྱུང་ཚུལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞུང་དེས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཀྱང་བསྙེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འགལ་ཏེ། དེ་གཉིས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བསམ་ལ། ཞེས་པས་རས་བྲིས་ཀྱི་ཞིང་བཀོད་མ་དེ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐ་སྙད་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གོང་དུ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐ་སྙད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་རྡུལ་མཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདིར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་བདག་བསྐྱེད་ལ་བསྒོམ་པར་དངོས་སུ་གསུངས་པས། བསྙེན་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་བསྒོམ་པར་གྲུབ་བོ། །བསྙེན་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་རྣམས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་དེས་ལས་སུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་སུ་བྱ་བ་དང་། སློབ་མ་འཇུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་བསྙེན་པ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་དང་། སའི་ཆོ་ག་དང་། ཤུགས་ལས་བྱུང་བ་སྟ་གོན་བྱས་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པ་
Chinese
所謂“宣說外壇城”即是顯示修習內壇城。又從繪畫的場合來說，“如前思維壇城”，意即說已經修習完壇城。對此，《理智的定解》中說：那不是的，這裡親近和修持二者中僅僅是修持的最後階段。然後在念誦的結尾：如前思維壇城後，廣做供養，並整夜不斷地念誦。如果主尊或其子，或者諸神顯現，為了所求的福德，隨其所願，會賜予殊勝的成就。這樣認為，因為僅僅在此沒有做壇城親近的理由。這樣寫道。那與您自己的觀點相違背，即“如果主尊或其子”等等的偈頌，在兩個《理智的定解》中，都同樣被說成是顯示有相親近的經典。那僅僅是在修持的最後階段宣說的，同樣，因為沒有理由顯示僅僅在開始時做壇城的親近。如果那個經典顯示修持的徵相，將其應用於親近的徵相並不矛盾，因為二者的徵相出現的方式相同。如果是這樣，那麼那個經典顯示修持時的壇城，將其應用於親近的壇城也不矛盾，因為二者修習壇城的方式相同。又有些人說“如前思維壇城”，是指繪畫的田地佈局，這是不合理的，因為那裡沒有說壇城的詞語，而且上面已經說過塵彩壇城有壇城的詞語。因此，就像之前宣說塵彩壇城一樣，這裡在修持的時候，也直接宣說了觀想本尊生起，因此，在親近的時候，也成就了觀想完整的壇城。已經闡述了遣除親近時候的爭論。第二，關於以此應作的次第，有上師應作的和引入弟子並灌頂兩種。第一種有先做親近，以及地基儀軌，和從勢力產生的準備也不相違背
English
The so-called "outer mandala being spoken" shows the practice of the inner mandala. Also, from the occasion of painting, "thinking of the mandala as before" means that the mandala has already been practiced. In response to this, the 'Definite Understanding of Reason' says: That is not the case, here, of the two, approach and accomplishment, only at the very end of accomplishment. Then at the end of the recitation: After thinking of the mandala as before, make extensive offerings, and recite continuously throughout the night. If the main deity or his son, or the deities appear, for the sake of the desired merit, whatever they desire, they will bestow the supreme accomplishment. This is the view, because there is no reason to do the approach of the mandala only here. This is written. That contradicts your own view, namely, the verses "If the main deity or his son," etc., in both 'Definite Understandings,' are similarly explained as scriptures that show the signs of approach. That is only spoken at the very end of the accomplishment, and similarly, there is no reason to show the approach of the mandala only at the beginning. If that scripture shows the signs of accomplishment, it is not contradictory to apply it to the signs of approach, because the way the signs of the two appear is the same. If that is the case, then even though that scripture shows the mandala at the time of accomplishment, it is not contradictory to apply it to the mandala of approach, because the way the two practice the mandala is the same. Also, some say that "thinking of the mandala as before" refers to the painted field arrangement, but this is unreasonable, because the term mandala is not mentioned there, and above, the term mandala has been mentioned for the dust-colored mandala. Therefore, just as the dust-colored mandala was spoken of before, here, at the time of accomplishment, it is directly stated that one should meditate on the self-generation, so at the time of approach, it is established that one should meditate on the complete mandala. The refutations of the disputes at the time of approach have been explained. Secondly, regarding the order of what should be done with it, there are two: what the teacher should do, and introducing the disciple and bestowing empowerment. The first has the approach to be done first, and the ground ritual, and there is no contradiction even if preparations arising from force are made.