Tibetan
་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཡང་ཆེ་བར་གྲགས་སོ། །ལན་གསུམ་པ་ལ་པཎྜི་ཏ་སངས་རྒྱས་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནོར་བུ་གླིང་པ་བདེ་བའི་རྡོ་རྗེའི་སློབ་མར་གྲགས་ཤིང་འགའ་ཞིག་དེ་གཉིས་མཚན་དངོས་དང་། གསང་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པར་ཡང་འདོད་ལ། པཎྜི་ཏ་དེ་ལ་ཀུན་སྙིང་གི་ལུགས་ཀྱི་ལག་ལེན་དང་བཤད་པ་གཉིས་ཀ་ཞུས་པས་དེ་ཉིད་ལ་ཐུགས་ཆེས་ཤིང་ཐུགས་རྩིས་ཆེ་བར་མཛད། ཅེས་བུ་སྟོན་བཞེད་དོ། །ལོ་ཆེན་གྱི་སྐུ་ཚེའི་མཇུག་ཏུ་རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་དྷརྨ་ཕ་ལ་མངའ་རིས་སུ་བྱོན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་སྐོར་གསན་པས། ཀུན་སྙིང་གི་བརྒྱུད་པ་བཞི་པར་འདུག་ཅིང་དེ་ཡི་གདམས་པ་མ་ནོར་བར་བྱུང་སྟེ་མཉེས་སྐད་དོ། །སྦྱོང་རྒྱུད་ལ་ཡང་རྒྱུད་གོང་འོག་འཁྲུགས་བསྡེབས་ནས་མཛད་པ་མ་གཏོགས་གཞན་ནས་རྒྱས་འགེབས་པ་མི་མཛད། བསྙེན་པའི་དུས་སུ་ཆ་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་བུམ་པ་ལྷག་གནས་ལ་རྣམ་རྒྱལ་གཅིག་པོ་རྡོ་རྗེའི་གླུ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་དབྱངས་མི་མཛད་དོ། །ལོ་ཆེན་དེ་ལ་སྤྱིར་སློབ་མ་མང་ཡང་ཐུགས་ཀྱི་སྲས་མཆོག་བཞི་སྟེ། ལོ་ཆུང་ལེགས་པའི་ཤེས་རབ། མང་ནང་གི་གུར་ཤིང་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱལ་མཚན། གྲྭ་པ་གཞོན་ཤེ། སྐྱི་ནོར་ཛྙཱ་ན་དང་བཞི་ལས། དང་པོས་དྷརྨཱ་ཕ་ལའི་ལུགས་མ་གསན། སྔར་གྱི་ཤྲདྡྷ་དང་། སངས་རྒྱས་ཞི་བ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་འཛིན། གཉིས་པས་དྷརྨཱ་ཕ་ལའི་ལུགས་གཙོ་བོར་འཛིན། གསུམ་པས་གཉིས་ཀའི་གུང་སྲོང་། བཞི་པས་ཕྱིས་ཀྱི་གཞུང་སྲོང་འོ། །ཡང་གཞན་དུ་སྦྱངས་ཤིང་དེར་ཐུག་པའི་པུ་ཧྲངས་པ་ཨན་སྟོན་གྲགས་རིན། རྒྱ་ཡེ་ཚུལ། གུངས་པ་དགེ་བཤེས། མར་ཡུལ་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་ཏེ་བཞིའོ། །དབུས་གཙང་ན་མར་དར་ཚུལ་ནི། ལོ་ཆེན་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བ་ལ་རྒྱང་རོ་དཔེ་དམར་གྱི་རྐྱང་པོ་ཆོས་བློ་སྔ། དེ་ནས་ཤངས་ཀྱི་སུམ་སྟོན་ཡེ་འབར། དེ་ནས་ཉང་སྟོན་ལྕེ་ཞར། དེ་ནས་སྤང་ཁ་འདར་ཆུང་གི་ཕ་གཞོན་ནུ་རྒྱ་མཚོ། ལ་སྟོད་ཀྱི་བྲག་སྟེང་པ། སྣུར་ཕྱི་རུའི་དམར་སྟོན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན། མདོག་གླེ་སྟོན། བལ་ཤཱཀྱ་རྡོ་རྗེ། ཐང་སྟོན་ཀོང་ཀ་བ། མདོག་གོང་ག་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཕལ་ཆེར་ལོ་ཆེན་ལ་ཐུག་པ་ཙམ་བྱས་ནས་གཙོ་བོར་ལོ་ཆུང་གི་དྲུང་དུ་སྦྱངས་ཏེ། དབུས་གཙང་གི་ས་ཆ་སྨད་ཕྱོགས་སུ་དར་བས་ཡོ་ག་སྨད་ལུགས་སུ་གྲགས། ཡང་ལོ་ཆེན་གྱི་སློབ་མ་བྲག་སྟེང་པ་ཡོན་ཏན་ཚུལ་ཁྲིམས། དེས་མལ་གྱོ། དེས་རྗེ་ས་སྐྱ་པ་ལ་བརྒྱུད་དེ། ས་ཆ་སྟོད་དུ་དར་བ་རྣམས་ལ་ཡོ་ག་སྟོད་ལུགས་
Chinese
等等的说法也很多。第三种说法是，班智达 桑结西瓦，据说是不布林巴 德威多吉的弟子，有些人认为他们两个除了名字和密名的区别外，其实是一个人。班智达向昆宁请教了昆宁派的实修和讲解，因此他对昆宁非常信任和器重。这是布敦的观点。洛钦晚年，印度东方的班智达 达玛帕拉来到阿里，听闻了瑜伽续部的相关内容。据说昆宁的传承是第四代，他的教诲没有错谬，对此他感到非常满意。在修习续部时，除了将上下续部混合编排外，没有从其他地方进行扩充。在闭关时，仪轨如法，在瓶供和剩余供养时，除了《胜幡》和《金刚歌》外，不唱其他曲调。洛钦总的来说有很多弟子，但最杰出的心子有四位：洛琼 莱贝西饶、芒囊的古尔辛 尊珠嘉灿、扎巴 雄西、吉诺 嘉纳。其中，第一位没有听闻达玛帕拉的教法，而是秉持之前的西热达和桑结西瓦的教法。第二位主要秉持达玛帕拉的教法。第三位调和两者。第四位秉持后来的教法。另外，还有在其他地方学习并在那里相遇的普兰人 安顿扎仁、嘉耶 楚辛、贡巴 格西、玛域人 衮秋泽，共四位。在卫藏地区传播的情况是：去洛钦那里学习的有江若 贝玛的江波 确洛 昂，之后是香的松顿 耶瓦，之后是娘顿 列夏，之后是邦喀达琼的父亲 雄努嘉措，拉堆的扎登巴，努吉热的玛顿 确吉嘉灿，多列顿，巴 夏迦多吉，塘顿 贡嘎瓦，多贡嘎瓦等人。他们大多只是拜见过洛钦，主要是在洛琼那里学习，因此在卫藏地区的下部传播，被称为瑜伽下部派。还有洛钦的弟子扎登巴 永丹楚臣，他传给了麦吉，麦吉传给了杰萨迦巴，因此在上部地区传播的被称为瑜伽上部派。
English
and so on are also widely known. The third account states that the Paṇḍita Sangye Zhiwa was known as a disciple of Norbu Lingpa Dewe Dorje, and some even believe that they were the same person, differing only in their actual name and secret name. The Paṇḍita requested both the practice and explanation of the Kunzang Nyingtik tradition from Kunzang Nyingtik, and Kunzang Nyingtik greatly trusted and esteemed him. This is Buton's view. Towards the end of Lochen's life, the Paṇḍita Dharma Pala from eastern India came to Ngari, where Lochen listened to the sections on Yoga Tantra. It is said that the Kunzang Nyingtik lineage was in its fourth generation, and its instructions were without error, which pleased him greatly. In terms of practice tantras, he only combined and arranged the upper and lower tantras, without adding elaborations from other sources. During retreats, he maintained the proper attire, and during vase offerings and residue offerings, he did not chant melodies except for 'Victorious Banner' and 'Vajra Song'. Lochen generally had many disciples, but his four foremost heart-sons were: Lochung Lekpai Sherab, Mangnang's Gurshing Tsondru Gyaltsen, Drapa Zhonnu She, and Kyi Nor Jñana. Among them, the first did not hear the teachings of Dharma Pala, but adhered to the earlier teachings of Shraddha and Sangye Zhiwa. The second mainly adhered to the teachings of Dharma Pala. The third harmonized both. The fourth adhered to the later teachings. Others who studied elsewhere and met there were Puhangpa Anton Drakrin, Gya Ye Tsul, Gungpa Geshe, and Maryulpa Konchok Tsek, totaling four. The way it spread in U-Tsang was as follows: Those who went to Lochen included Jangro Pema's Jangpo Chölo Ngö, then Shang's Sumton Yebar, then Nyangton Lheshar, then Phangkhadarchung's father Zhönnu Gyatso, Latö's Drakdengpa, Nurphiru's Marton Chökyi Gyaltsen, Dokleton, Bal Shakya Dorje, Tangton Kongkawa, and Dokgonggawa. Most of them only met Lochen briefly and mainly studied with Lochung, thus it spread in the lower part of U-Tsang and was known as the Lower Yoga Tradition. Also, Lochen's disciple Drakdengpa Yönten Tsultrim, who passed it on to Malgyö, who passed it on to Je Sakyapa, thus those that spread in the upper region were known as the Upper Yoga Tradition.
Tibetan
སུ་གྲགས་སོ། །ཡང་པཎྜི་ཏ་དྷརྨཱ་ཕ་ལ་ནས། ཇོ་བོ་རྗེ། གོ་མི་སྒོམ་ཆེན། སྐྱི་ནོར་ཛྙཱ་ན། རྨྱལ་པ་ཉི་མ་ཤེས་རབ། སྣུར་ཉི་མ་འོད་ཟེར་སོགས་ནས་བརྒྱུད་པ་ལ་ཇོ་བོའི་ལུགས་སམ། རྩ་སྣུར་འཛིམ་གསུམ་ནས་བརྒྱུད་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །བཤད་སྲོལ་དེ་དང་། བྲག་སྟེང་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་དེ་དང་། ལོ་ཆུང་ནས་དབུས་པ་དགེ་སེར། གནམ་ཁའུ་པ། ས་ཆེན་རྣམས་ལས་རིམ་པ་བཞིན་བརྒྱུད་པའི་བཤད་པ་རྣམས་ལ། རྩིང་ཞིབ་བག་རེ་དང་ཆོ་ག་གོང་འོག་མི་མཐུན་པ་བག་རེ་མ་གཏོགས། ཕལ་ཆེར་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་པཎྜི་ཏ་དྷརྨཱ་ཕ་ལའི་ལུགས་བྲག་སྟེང་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་འདི་ལ་རྗེ་བཙུན་རིན་པོ་ཆེས། རྒྱུད་བཤད་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་གཞན་ཕན་སྤྱི་ཆིངས། རྒྱུད་ཀྱི་ས་བཅད་དང་མཆན་གཉིས། ལག་ཏུ་བླང་བའི་རིམ་པ་གཞན་ཕན་འོད་ཟེར་དང་། གཞན་ཕན་ཉེར་མཁོ་གཉིས་ཏེ། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བརྗོད་བྱའི་དབྱེ་བ། བསྡུ་བ། གསུངས་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དྲུག དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག རོ་སྲེག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པ་གཅིག ལས་བཞིའི་སྦྱིན་སྲེག་བཞི་སྟེ། བཅུ་བདུན་ནི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་གཉིས་པོ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཀུན་རིག་དང་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་དཔཾང་པོ་བྱས་ནས་རས་ལ་བྲི་བ་དང་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ན་སོ་དྲུག་དང་། སྡོམ་པས་བཞི་བཅུ་ཞེ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་རིག་རྩ་བའི་རྒྱུད་ནས་ཀུན་རིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རོ་སྲེག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པ་དང་། རས་བྲིས་དང་ལས་བཞིའི་སྦྱིན་སྲེག་བསྡུས་པ་ཙམ་བསྟན། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་ནས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས། ཚེ་དཔག་མེད་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རོ་སྦྱོང་བའི་ཐབ་རྒྱས་པ་དང་། ལས་བཞིའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཅུང་ཟད་གསལ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་སྟོན། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྐབས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྔར་གྱི་རོ་སྲེག་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟོན་ནོ། །མེ་ལྟར་འབར་བའི་སྐབས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལས་གསུམ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གོང་གི་དེ་རྣམས
Chinese
如是宣扬。又，从班智达达玛帕拉开始，经由觉沃杰、果米贡钦、吉诺嘉纳、惹巴尼玛西绕、努尔尼玛沃热等传承下来的，被称为觉沃派，或说是从擦努尔津三者传承下来的。据说，这种说法，和从扎登巴传承下来的说法，以及从小洛琼到卫地的格赛尔、南喀乌巴、萨钦等依次传承下来的说法中，除了粗细略有不同，仪轨上下略有不合之外，大部分看起来都是一样的。总而言之，对于班智达达玛帕拉的流派，即从扎登巴传承下来的这个流派，杰尊仁波切著有：《续释方便之窍诀——利他总纲》、《续之章节与注释》二者、《受持次第——利他光芒》和《利他近需》二者，应当遵循这些来讲解。第四，有三：所说之分类、总摄、宣说之必要。第一，如来为主的坛城共有六个，如来被世间眷属围绕的坛城有六个，焚尸的坛城有一个，四种事业的火供有四个，这十七个是所说的主要内容。这十二个坛城，如果分为禅定坛城、彩沙坛城，以及昆瑞和释迦牟尼佛加持后画在布上的坛城三种，则有三十六个，总共有四十一个。其中，昆瑞根本续中只讲述了昆瑞的坛城、焚尸的坛城，以及彩绘和四种事业火供的简略内容。在后续中，从释迦牟尼佛身坛城和恰那多杰（金刚手）意坛城的章节中，讲述了世间和出世间的两个坛城。从无量寿佛语坛城中，讲述了其坛城、焚尸的火炉，以及稍微阐明四种事业火供的内容。在转轮王的章节中，讲述了其坛城，并阐明了之前的焚尸内容。在如火燃烧的章节中，讲述了其坛城和三种事业的火供，以及上述的那些内容。
English
Thus it is proclaimed. Furthermore, starting from Paṇḍita Dharma-pala, the lineage passed down through Jowo-je, Go-mi Gomchen, Kyi Nor Jñana, Rmyalpa Nyima Sherab, Nur Nyima Özer, etc., is known as the Jowo tradition, or said to be passed down from the three, Tsa, Nur, and 'Dzim. It is said that this explanation, and the explanation passed down from Drak Tengpa, and the explanations passed down in sequence from Lo Chung to Ü-pa Geser, Namkhaupa, Sachen, etc., mostly appear to be the same, except for some slight differences in coarseness and fineness, and some slight inconsistencies in the order of rituals. In short, for the tradition of Paṇḍita Dharma-pala, which is passed down from Drak Tengpa, Jetsun Rinpoche has written: 'The Key to Explaining the Tantra: General Guidelines for Benefiting Others,' 'The Chapters and Commentaries of the Tantra' (two), 'The Stages of Taking to Practice: Light of Benefiting Others,' and 'The Essential Needs for Benefiting Others' (two). One should explain following these. Fourth, there are three: the classification of what is to be expressed, the summary, and the purpose of speaking. First, there are six mandalas with the Tathāgata as the main focus, six mandalas of the Tathāgata surrounded by worldly retinues, one expanded cremation mandala, and four homas of the four activities. These seventeen are the main topics to be expressed. These twelve mandalas, if divided into the samādhi mandala, the colored sand mandala, and the three mandalas painted on cloth after being blessed by Kunrig and Śākyamuni, then there are thirty-six, and in total there are forty-one. Among these, the Kunrig Root Tantra only teaches the Kunrig mandala, the expanded cremation mandala, and a summary of the painted image and the four activities' homa. In the Subsequent Tantra, from the sections on the Śākyamuni Buddha's body mandala and the Vajrapāṇi's mind mandala, it teaches the two mandalas of the worldly and the transcendental. From the Amitāyus's speech mandala, it teaches its mandala, the expanded cremation oven, and clarifies the four activities' homa slightly. In the section on the Cakravartin, it teaches its mandala and clarifies the previous cremation. In the section on 'Blazing Like Fire,' it teaches its mandala and the homa of the three activities, as well as the aforementioned ones.