Tibetan
མའི་ལུགས། །ལ་ལ་བདག་དང་གང་ཟག་གཉིས། །རྣམ་གྲངས་ཡིན་སྨྲ་མུ་སྟེགས་གཞུང་། །ཡིན་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་བདག །མེད་ཕྱིར་གང་ཟག་ཡོད་པར་འདོད། །སྒྲུབ་བྱེད་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློས། །ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་རྟོགས་ཕྱིར་དང་། །བདག་འཛིན་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ། །མ་ཞུགས་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ཐོས། །འོ་ན་ཡུམ་གྱི་མདོ་རྣམས་དང་། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་གཞུང་ལུགས་རྣམས། །མུ་སྟེགས་གཞུང་ལུགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་རྣམ་གྲངས་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས་བདག་དང་ནི། །སེམས་ཅན་སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་། །གསོ་བ་སྐྱེས་བུ་ཤེད་བདག་དང་། །ཤེད་སྐྱེས་བྱེད་པོ་ཚོར་པོ་དང་། །ཤེས་པ་པོ་དང་མཐོང་པོ་སྟེ། །བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བཅུ་གཉིས་གསུངས། །དེ་དོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་ངར་འཛིན་ཡོད་ཅེས་པའི། །ངར་འཛིན་དམིགས་ཡུལ་ང་ཙམ་ལ། །བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི། །མིང་གི་རྣམ་གྲངས་བཏགས་པར་བཞེད། །དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ནི། །རྣམ་པ་ལྔའམ་རྣམ་བདུན་གྱིས། །བཙལ་བའི་ཚེ་ན་མི་རྙེད་ཀྱང་། །མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ངོར། །རང་གི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་། །ཆ་ཤས་དང་ནི་ཡན་ལག་ལ། །བརྟེན་ནས་ལེན་པ་པོ་དང་ནི། །ཆ་ཤས་ཅན་དང་ཡན་ལག་ཅན། །འཇོག་པ་ཤིང་རྟའི་དཔེ་དང་ནི། །སྦྱར་བར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་གསུངས། །རྩོད་ཚེ་འདི་ལ་མ་བསྙོན་ཅིག །འཆད་ཚེ་སློབ་མ་མ་བསླུ་ཞིག །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་ནི་ལྟར་སྣང་སྟེ། །སྐྱེ་མེད་མཚན་མེད་སྤྲོས་མེད་རྣམས། །རྟོགས་པའི་བློ་ལ་མཚུངས་པ་སྟེ། །སྐྱེ་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཕྱིར། །གཞན་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་ཚེ་ན་བདག །དོན་དམ་མེད་མཐོང་གྲོལ་འགྱུར་ན། །མོ་གཤམ་བུ་མེད་མཐོང་བས་ཀྱང་། །གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་སུན་འབྱིན་སྨྲ། །སུན་འབྱིན་འདི་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །བདག་ཡོད་བདག་གི་ཡོད་ཅེས་པ། །འདི་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་ལོག །གང་ཕྱིར་ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་གཉིས་མི་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྗོད་པར་སྣང་། །རགས་པའི་རྣམ་གཞག་འདི་འདྲ་ལའང་། །འཁྲུལ་ན་ཕྲ་མོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རང་ལུགས་ཐ་སྙད་བདག་མེད་དང་། །ཕུང་སོགས་དོན་དམ་མེད་པ་ལའང་། །ཐལ་བ་དེ་ནི་མཚུངས་འགྱུར་ཏེ། །རིགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཤེས་ན་དཔྱོད། །གཞུང་ལུགས་རྣམ་གཞག་དོར་ནས་ནི། །ཕལ་པའི་ངག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས། །གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་འཇོག་བྱེད་པ། །མཁས་པས་མཐོང་ན་བཞད་གད་གནས། །ཆོས་དང་གང་ཟག་ཚིག་ཟུར་ལ། །སྦྱར་བའི་བདག་ད
Chinese
མའི་ལུགས། །（对方的）观点是，有些人说我和补特伽罗二者，是名称不同的外道宗义。因为如此，即使在名言中也没有我，所以认为补特伽罗是存在的。作为论证，他们说，通过了悟无我的智慧，能够了悟对境的实情，并且我执不会进入对境的实情。听说过这样的说法。如果是这样，那么《般若经》等，以及龙树父子的论典，都会变成外道宗义，因为那些经典中也说了名称不同的缘故。而且，经中也说了我、有情、命、补特伽罗、滋养者、士夫、力主、力生者、作者、受者、知者、见者，共十二种作者的士夫。其含义是，圣者龙树认为，只要执著于蕴，就会有我执，这我执的对境仅仅是“我”，在这上面安立了十二种作者士夫的名词。即使以五种或七种方式，在蕴中寻找那个“我”也找不到，但在未经观察的世俗共称中，依靠自己的近取、部分和肢体，而安立能取者、有部分者和有肢体者，就像车子的比喻一样，这是吉祥月称所说的。辩论时不要否认这个观点，讲说时不要欺骗学生。论证也只是相似的，因为对于了悟生灭、有相、戏论的智慧来说，（有生等）是相同的，因为生等在名言中是存在的。当指责他人过失时，如果见到我（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）དོན་དམ་མེད། （*anātman，anatman，无我*）不存在就能解脱，那么仅仅见到石女和无子者也能解脱，他们这样进行反驳。这个反驳似乎是针对龙树所说的“有我、有我所”，这在胜义谛中是颠倒的，因为如实了知一切后，二者不会产生。对于这样粗大的分别，如果都迷惑，那么细微的又该如何呢？自己的宗义是名言中无我，以及蕴等在胜义中也不存在，那么那个过失也会同样存在，如果了解理性的分别就应该进行辨析。舍弃论典的分别，仅仅依靠普通人的言语，就安立宗派的分别，如果被智者见到，就会成为笑柄。将法与补特伽罗的词句，与词的
English
The Ma's system states that some claim the self and the person are merely different terms, which is a tenet of non-Buddhist schools. Therefore, they assert that even conventionally, there is no self, but the person exists. As proof, they say that through the wisdom that realizes selflessness, one understands the true nature of objects, and self-grasping does not enter into the true nature of objects. I have heard such statements. If that is the case, then the sutras of the Prajnaparamita and the treatises of Nagarjuna and his son would become non-Buddhist tenets, because they also speak of different terms. Moreover, the sutras speak of twelve types of agents: self, sentient being, life, person, nourisher, individual, lord of strength, born of strength, doer, feeler, knower, and seer. The meaning of this is that the noble Nagarjuna considered that as long as there is clinging to the aggregates, there will be self-grasping, and the object of this self-grasping is merely "I." Upon this, he applied the names of the twelve types of agents. Even if one searches for that "I" within the aggregates in five or seven ways, it cannot be found. However, in the unexamined worldly convention, based on one's own appropriation, parts, and limbs, one establishes the taker, the possessor of parts, and the possessor of limbs, like the example of the chariot, as stated by glorious Chandrakirti. Do not deny this point during debate, and do not deceive students during teaching. The proof is also merely apparent, because for the wisdom that realizes the unborn, the signless, and the unelaborated, (birth, etc.) are the same, since birth, etc., exist conventionally. When criticizing others, if seeing that the self (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) དོན་དམ་མེད། (*anātman, anatman, no self*) does not exist leads to liberation, then merely seeing a barren woman and a childless person would also lead to liberation, they retort. This retort seems to be directed at Nagarjuna's statement that "the self exists, and what belongs to the self exists," which is reversed in the ultimate truth, because after fully knowing everything as it is, the two do not arise. If one is confused about such coarse distinctions, how will one understand the subtle ones? One's own system is that there is no self conventionally, and the aggregates, etc., do not exist ultimately. Then that fault would be the same, and if one understands the distinctions of reasoning, one should analyze. Abandoning the distinctions of the treatises and relying solely on the words of ordinary people to establish the distinctions of philosophical tenets is a cause for laughter when seen by the wise. The self that is applied to the words of Dharma and the person...
Tibetan
ང་ཆོས་ཐམས་ཅད། །བདག་མེད་ཅེས་པའི་བདག་གི་དོན། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བ་ཡིས། །ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ལ་བཤད་ནས། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་བཞེད། །དེ་དང་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ། །བདག་ཅེས་བརྗོད་པར་སོ་སོར་སྨྲོས། །ལ་ལ་གང་ཟག་བདག་འགོག་པའི། །རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གང་ཟག་ཉིད། །ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་རྣམ་བདུན་གྱིས། །བཙལ་ཚེ་མ་རྙེད་པ་ཡིན་པས། །གང་ཟག་དང་ནི་གང་ཟག་བདག །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཡང་། །ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དོན་དམ་དུ། །མེད་པ་དབུ་མའི་ལུགས་ཞེས་སྨྲ། །གཉིས་པོ་ཁྱད་མེད་མུ་སྟེགས་དང་། །མང་བཀུར་ལུགས་ཡིན་གཞན་ལ་མེད། །གཞན་དུ་ཆོས་ཀྱང་ཆོས་བདག་ཏུ། །འགྱུར་ཏེ་བཙལ་ཚུལ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཚེ། །ཆོས་ཙམ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །སྒྲུབ་བྱེད་བློ་གྲོས་རྩིང་བ་ཡི། །འབྲས་རྟགས་ཉིད་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དེ་དོན་གང་ཟག་རྣམ་བདུན་གྱིས། །བཙལ་ཚེ་རྙེད་ན་གང་ཟག་གི །བདག་ཏུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཡིན་ཕྱིར། །ཁ་ཅིག་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཡིས། །གདུལ་བྱའི་སེམས་རྒྱུད་འཁྲིད་པའི་ཚེ། །ཐོག་མར་ང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡི། །རྗེས་འབྲངས་རྟོག་པའི་ཕྲེང་བ་ཉིད། །གོམས་པས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི། །ཞེན་ཡུལ་ང་ཉིད་རྙེད་པའི་རྟགས། །མཚན་མ་ཅི་རིགས་འབྱུང་བར་འདོད། །དེར་རྗེས་ང་མེད་ཅེས་བརྗོད་པའི། །རྗེས་འབྲང་རྟོག་པ་གོམས་པ་ལས། །མེད་དགག་བློ་ལ་ཤར་བ་ཉིད། །གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པ་ཡི། །ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཞེས་སྒྲོག་པར་བྱེད། །བདག་ལྟའི་ཞེན་ཡུལ་གོམས་པ་ཡི། །སྒོམ་པ་མུ་སྟེགས་ལུགས་ཡིན་གྱི། །ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནས། །དབུ་མའི་བར་ལ་ལུགས་འདི་མེད། །འདི་ཉིད་མགོན་པོ་བྱམས་པ་ཡིས། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བསྐྱེད་མི་དགོས། །གོམས་པ་ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིས་འདི་བཀག་ཟིན། །ང་མེད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡི། །རྗེས་འབྲང་རྟོག་པ་གོམས་ཙམ་གྱིས། །དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྟོགས་ན་ནི། །དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་མཚོ་ལས། །གསུངས་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། །ཐོས་བསམ་དོན་མེད་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །སྒོམ་པའི་ཚུལ་འདི་བླུན་པོ་དང་། །མཁས་པ་གཉིས་ལ་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །འདི་འདྲ་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ན་ནི། །འདི་དང་ཞི་གནས་ཟུང་འབྲེལ་དུ། །སྒོམ་པ་མི་སྲིད་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །བརྗོད་པའི་རྗེས་འབྲང་ཉིད་མིན་ཕྱིར། །ཀྱེ་མ་སྙིགས་མའི་དུས་འདི་མཚར། །འདི་འདྲ་བླུན་པོས་འཛིན་སྲིད་ནའང་། །དབུ་མའི་གཞུང་ལ་སྦྱངས་པས་ཀྱང་། །འདི
Chinese
我及诸法皆，无我所说我之义， 佛护月称师，说为自性成立后， 名言中亦无有许。彼与作者补特伽罗， 说为我者各别也。有者说人我之遮遣， 理路之主即人也。于五蕴中以七相， 寻求之时不得故，人与人我二者也， 无有差别故二者，名言中有胜义中， 无者中观之宗如是说。二者无别外道与， 多闻部宗有余无。余处法亦成法我， 寻求之理相同故。若谓圣者后得位， 证悟法无我之时，唯证无法即成也。 能立粗陋慧之，成为果之理应知， 是故人以七相中，寻求之时若得者， 即成人我之义故。有者以中观之见， 引导所化众生时，最初说我之语句， 随行分别之相续，串习生俱我执之， 所执我即得之相，谓生何种之征兆。 于彼之后说无我，随行分别串习后， 于心生起无遮遣，即是证悟实相之， 胜观如是宣说也。我见所执串习之， 修习是外道之宗，克什米尔分别说部至， 中观之间无此宗。此乃怙主慈氏尊， 不需生起我见也，串习无始时有性， 如是说已遮止此。说无我之语句， 随行分别唯串习，若能证悟中观见， 中观之论如海中，所说理路之差别， 闻思即成无义也，此种修习之方式， 愚者智者无别故。若此是胜观者， 此与寂止双运中，修习即成不可能， 非是语句随行故。噫嘻末世真稀奇， 此种愚者能执持，然于中观论典中， 亦
English
I and all phenomena, the meaning of "I" as in "no-self," Buddhapālita and Candrakīrti, having explained it as established by its own nature, do not accept it even in name. That and the agent, the person, saying "I" are separate, they say. Some say that the main reason for refuting the self of a person is the person himself. When searching for the five aggregates with seven aspects, because it is not found, the person and the self of the person, because there is no difference, both, exist nominally, but ultimately, are non-existent, this is said to be the Madhyamaka system. The two being non-different is the system of the Tirthikas and the Bahuśrutīyas, others do not have it. Otherwise, the dharma would also become the self of the dharma, because the method of searching is the same. If it is desired, at the time of the post-attainment of the noble ones, when realizing the selflessness of phenomena, it will become realizing only the non-existence of phenomena. The proof is to be known as the coarse wisdom becoming the sign of the result, therefore, if the person is found when searching with seven aspects, it is because it is the meaning of becoming the self of the person. Some, with the view of Madhyamaka, when guiding the minds of those to be tamed, the very first utterance of "I," the chain of subsequent thoughts, through familiarity, the sign of finding the object of attachment, the innate clinging to self, is said to produce various signs. Thereafter, saying "no-self," from the familiarity of subsequent thoughts, the very appearance of non-affirming negation in the mind, is said to be the superior seeing that realizes the ultimate state. Cultivating the object of attachment of the view of self, is the system of the Tirthikas, from the Kashmirian Vaibhāṣikas to the Madhyamikas, this system does not exist. This very thing is what the Protector Maitreya, said, "There is no need to generate the view of self, familiarity has a beginningless time," having said thus, this is already refuted. Saying the words "no-self," if one realizes the Madhyamaka view merely through the familiarity of subsequent thoughts, the distinctions of reasoning spoken from the ocean of Madhyamaka treatises, would become meaningless to hear and think about, because this way of meditating is no different for fools and wise people. If this is superior seeing, it would become impossible to meditate on this and calm abiding in union, because it is not merely following the words. Alas, this degenerate age is wonderful! Although this kind of thing can be held by fools, even by those who have studied the Madhyamaka treatises, this