Tibetan
ང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་འཇུག་ལས། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བ་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་ཅིས་མི་འགལ། །སྤྱོད་འཇུག་ལུང་དོན་དེ་ཉིད་ལ། །ཁྱོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཆོས་ཅན་དུ། །བཟུང་ནས་ཐལ་བ་འཕེན་ན་ནི། །ཆོས་མཐུན་ལན་ཉིད་གང་ལ་འདེབས། །མདོར་ན་བློ་ལ་འདོད་མི་འདོད། །གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་འདོད་པ་ཀུན། །གཞན་ལ་སྟེར་ཞིང་མི་འདོད་ཀུན། །རང་ལ་ལེན་པར་གོམས་པ་ནི། །མདོ་སྡེ་དབྱུག་གསུམ་ཕྲེང་བ་དང་། །བསྟན་བཅོས་བསླབ་བཏུས་སྤྱོད་འཇུག་སོགས། །དགོངས་པ་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤས། །ཟབ་དོན་ཉམས་ཁྲིད་སྒོ་ནས་ནི། །བཤེས་གཉེན་སྟོན་པ་ཉིད་ལ་གནང་། །ཕྱི་ནས་གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་འཕེལ། །སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་ཀྱི། །བསྒོམ་ཚུལ་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པའང་མཐོང་། །ས་སྐྱའི་རྗེ་བཙུན་མཆོག་རྣམས་ལ། །རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བིརྺ་པའི། །མན་ངག་གཉིས་ལས་འདི་ཉིད་ཀྱི། །ཉམས་ལེན་གསལ་བའི་བཀའ་བབས་བཞུགས། །དེ་དང་སྔར་གྱི་བཀའ་སྲོལ་གཉིས། །ཁྱད་པར་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །མོས་པ་ཙམ་ལའང་བྱིན་རླབས་འབྱུང་། །ཁ་ཅིག་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ནི། །རྒྱ་ནག་དགེ་སློང་ལྟ་བ་དང་། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་ནོར་པ་ཡིན། །རིགས་པས་བདེན་པ་བཀག་རྗེས་སུ། །བདེན་མེད་ཉིད་ལ་ཞེན་པ་ནི། །དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་སྟེ། །ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་འདི་ཉིད་ནི། །རྟོགས་ཕྱིར་ལྟ་བ་ཁྱར་པར་མེད། །བདེན་ཚད་དེ་ཡང་རང་རྒྱུད་པས། །བློ་ལ་མ་ལྟོས་ཡུལ་ངོས་ནས། །གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་འདོད་གྱུར་ཀྱང་། །དེ་ནི་དགག་བྱ་ཐུན་མོང་སྟེ། །མིང་གིས་བཏགས་དོན་བཙལ་བའི་ཚེ། །རྙེད་པ་བདེན་ཚད་དུ་བྱས་ནས། །དེ་ཉིད་འགོག་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཁྱད་ཆོས་ཡིན། །དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་འདི་རྟོགས་ན། །བློ་ཡིས་གང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ། །རིགས་པས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡི། །ལོག་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཁེགས་པར་འགྱུར། །གཞན་དུ་བདེན་པ་བཀག་རྗེས་སུ། །བདེན་མེད་ཞེན་པའང་འགོག་དགོས་ན། །བློ་ཡིས་སྔ་མ་གནོད་བཅས་དང་། །ཕྱི་མ་ཐུག་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །བདེན་པར་མེད་པ་འགོག་ན་ནི། །བདེན་པར་ཡོད་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་ནི། །གོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འཛེར་བར་བྱེད། །ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་འདི་དག་ནི། །ལུང་དང་རིགས་པས་དགག་པར་བྱ། །རྒྱ་ནག་དགེ་སློང་མ་དཔྱད་པར། །རང་དགར་རྟོག་པ་བཀག་པ་ལ། །སྒོམ་གྱི་མཆོག
Chinese
《入菩萨行论》中说： “若不以自乐，换他众生苦， 非仅不成佛，轮回亦无乐。” 这与您所说难道没有矛盾吗？ 对于《入行论》的经文意义， 如果把您的宗派， 当成辩论的对象来抛洒灰尘， 那么又该如何回答这符合佛法之理的辩论呢？ 总而言之，对于心中想要和不想要， 将一切分为二的想要之物， 都给予他人，不想要之物， 习惯于自己取受， 《经部三杖》和《佛子行》， 论著《学集》、《入行论》等， 阿底峡尊者的意趣， 是以甚深意义的实修指导方式， 赐予善知识导师， 之后在此雪域中弘扬。 也见到其中详细讲述了， 观修佛陀等观修方式。 对于萨迦的至尊上师们， 瑜伽自在毗瓦巴的， 两种口诀中，关于此法的， 实修清晰的教言传承存在。 这与之前的教言传统二者， 没有差别，因为是佛陀的， 教法之精髓， 仅仅是生起信心也会产生加持。 有些人认为远离四边戏论， 与汉地和尚的见解， 没有差别，这是错误的。 以理证遮破了真实之后， 执着于无实有， 这是中观的究竟见， 为了证悟三乘， 见解上没有差别。 所谓的真量，自续派认为， 不依赖于心识，从外境方面， 成立而想要成立， 那是共同的破斥对象。 在以名称安立意义时， 将寻找到的作为真量， 破斥那一点是应成派， 不共的特点。 如果认识到破斥对象的差别， 心识所执着的对境， 以理智分析而破斥， 所有的邪分别念都会消失。 否则，在遮破了真实之后， 如果也要遮破对无实的执着， 那么心识就会变成前者有损害， 后者无边际。 如果遮破无实有， 那么就会变成遮破实有， 两种遮破的真实意义， 为了理解而争论。 这些见解的糟粕， 应当以经教和理证来破斥。 汉地和尚未经观察， 对于随意臆测的遮止， 是最高的禅修。
English
In the Bodhisattvacharyavatara, it says: "If one does not exchange one's own happiness For the suffering of other beings, Not only will one not attain Buddhahood, But even in samsara there will be no happiness." How does this not contradict what you say? Regarding the meaning of the Bodhisattvacharyavatara, If you were to take your own tenets As the object of debate and throw dust upon them, Then how would you answer this debate that accords with the Dharma? In short, regarding what the mind desires and does not desire, Giving all that is divided into two, what is desired, To others, and what is not desired, Becoming accustomed to taking it upon oneself, Is the essence of the Sutra of the Three Staffs and the Garland, The treatises Compendium of Trainings, Bodhisattvacharyavatara, etc. The intention of the glorious Atisha, Was to bestow profound experiential instructions Upon the spiritual mentor and teacher, And later it flourished in this land of snow mountains. It is also seen that it explains in detail The methods of meditating on the Buddha and so forth. For the supreme Sakya masters, From the two instructions of the yogi Virupa, There exists a transmission of clear instructions On the practice of this very Dharma. This and the previous tradition of instructions, Are without difference, because they are the essence Of the Buddha's teachings, Blessings arise even from mere faith. Some say that freedom from the four extremes Is no different from the view of the Chinese monk, Which is a mistake. After refuting truth with reasoning, To cling to the absence of truth, Is the ultimate view of the Middle Way, For the sake of realizing the three vehicles, There is no difference in view. That which is valid cognition, the Svatantrika school, Desires to establish it from the object's side, Independent of the mind, That is a common object of refutation. When searching for the meaning designated by name, Taking what is found as valid cognition, Refuting that very thing is the uncommon characteristic Of the Prasangika school. If one understands the difference in the object of refutation, Whatever object the mind clings to, Analyzing it with reasoning and refuting it, All wrong conceptions will be dispelled. Otherwise, after refuting truth, If one must also refute clinging to the absence of truth, Then the mind will become such that the former is harmful, And the latter is limitless. If one refutes what is not truly existent, Then it will become refuting what is truly existent, The true meaning of the two refutations, Is debated for the sake of understanding. These dregs of views, Should be refuted with scripture and reasoning. The Chinese monk, without investigation, Forbidding arbitrary speculation, Is the supreme meditation.
Tibetan
་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། །འདི་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་མ་རྙེད་པའི། །འཛིན་མེད་ལྟ་བར་སྨྲ་བ་གཉིས། །མཚུངས་ཞེས་སྨྲ་བ་སྟོང་པ་ཉིད། །ཟབ་མོ་སྤོང་བའི་བདུད་ཚིག་ཡིན། །གཞན་ཡང་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། །ཡོད་མེད་གཉིས་པོ་མཐའ་རེ་རེ། །བྱས་ནས་དབུས་ནི་དབུ་མ་སྟེ། །དེ་ཡང་བསྟན་མེད་བརྗོད་མེད་པར། །གསུངས་པ་དེ་ཡང་རྒྱ་ནག་གི །ལྟ་བ་ཉིད་དང་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། །ཡོད་མེད་གཙང་དང་མི་གཙང་སོགས། །མཐའ་གཉིས་ཡིན་ཕྱིར་དེ་སྤངས་ནས། །དབུས་ལའང་མི་གནས་གསུངས་པ་དང་། །ཡུམ་ལས་སྟོང་དང་མི་སྟོང་སོགས། །གཉིས་ལ་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །མཚན་མར་སྤྱོད་པ་གསུངས་པ་དང་། །ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། །སྟོང་པ་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། །སྟོང་མིན་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། །སྟོང་པ་མི་སྤོང་རྣལ་འབྱོར་པས། །སྟོང་མིན་ཡོངས་སུ་མི་སྤང་ངོ་། །སྟོང་དང་མི་སྟོང་གཟུང་བ་ལ། །རྟོག་པ་ཉུང་མིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་རྒྱ་ནག་གི །ལྟ་བ་ཉིད་དང་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །མགོན་པོ་བྱམས་པས་རྒྱུད་བླ་མར། །འགོག་བདེན་ཡོད་དང་མེད་པ་དང་། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་རྣམ་པ་བཞིར། །བརྟག་པར་མི་ནུས་གསུངས་པ་དང་། །དབུ་མ་རྩ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས། །སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་ཞིང་། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། །བཅོམ་ལྡན་བཞུགས་དང་མྱ་ངན་ལས། །འདས་པ་གཉིས་ལ་མཐའ་བཞི་ཡི། །སྤྲོས་པ་བཀག་པར་མཛད་པ་དང་། །རིགས་ལྡན་པདྨ་དཀར་པོ་དང་། །འཕགས་པ་ལྷ་ཡིས་འདི་སྐད་དུ། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མིན་པ། །མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་དབུ་མ་པ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་རྒྱ་ནག་གི །ལྟ་བ་ཉིད་དང་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །དེ་ལ་ཡོད་མིན་མེད་མིན་དོན། །ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ལ་དགོངས་པས། །ངེད་ལ་གནོད་པ་མེད་ཅེས་ཟེར། །འོ་ན་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན། །དོན་དམ་ཡོད་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །མེད་པ་གཉིས་ཀར་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །གཉིས་ཀ་མིན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། །རྣམ་གསུམ་ཁས་བླངས་དྲན་པར་གྱིས། །ཁ་ཅིག་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་བཞི། །བདེན་པར་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ཟེར། །བཞི་པོ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས། །བདེན་པ་བཀག་པ་སྒྲུབ་ཆོས་སུ། །ཡབ་སྲས་གཞུང་ལས་མ་གསུངས་ཏེ། །ཐམས་ཅད་བཅོམ་ལྡན་གཤེགས་བཞུགས་དང་། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་ལ། །བཞི་པོ་བཀག་པར
Chinese
如是说，此以理智观察之时，于四边戏论未寻获之，说为无执著见二者，说为相同实乃空谈，是舍弃深奥之魔语。此外于《宝积经》中，有无二者各为一边，既而中为中观，彼亦于无示无说中，所说彼亦与汉地之，见解无有差别而转变。如是于《三摩地王经》中，有无净与不净等，是二边故舍弃彼，于中亦不住如是说，以及于《母经》中空与不空等，一切行于二者，说为行相，以及于《正理和合经》中亦，不应修空性，亦不应修非空性，不舍空性瑜伽士，亦不应全舍非空性，于执著空与非空时，生起非小之分别念。如是所说亦与汉地之，见解无有差别而转变。怙主慈氏于《宝性论》中，灭谛有与无，二与非二四种，说为不能观察，以及于《中观根本论》中，不应说为空，亦不应说为非空，不应说为二与非二，如是说，此外于彼经中，薄伽梵住与般涅槃，于二者遮止四边之，戏论，以及具种姓白莲花，与圣天如是说，非有非无，非有非无，亦非二者之自性，解脱四边之中观者，智者们唯有彼。如是所说亦与汉地之，见解无有差别而转变。彼中非有非无之义，于世俗胜义作意故，说于我等无有损害。若然显现之事物皆，胜义有与世俗中，无有二者皆成过失，以非二者之非有故，请忆念立三法。有些说有无等四者，是无有真实之义，执四者为有法，真实遮止作为立宗，于父子论典中未曾说，一切薄伽梵逝世住与，无二智等，于四者遮止。
English
Thus it is said, when this is examined by reason, the two who say that the view is without grasping, in which the four extremes of elaboration are not found, to say that they are the same is mere empty talk, it is the devil's word that abandons the profound. Furthermore, in the Ratnakuta Sutra, existence and non-existence are each an extreme, and the middle is the Madhyamaka. That which is said in the unspoken and unexpressed, that also becomes indistinguishable from the view of the Chinese. Likewise, in the Samadhiraja Sutra, existence and non-existence, purity and impurity, etc., are two extremes, so having abandoned them, it is said that one does not abide even in the middle. And in the Mother Sutra, emptiness and non-emptiness, etc., all actions on the two are said to be acting on signs. And also in the Tantra of Correct Combination, one should not meditate on emptiness, nor should one meditate on non-emptiness. The yogi who does not abandon emptiness should not completely abandon non-emptiness. When grasping emptiness and non-emptiness, not a small amount of conceptualization will arise. What is said in this way also becomes indistinguishable from the view of the Chinese. Maitreya, the protector, in the Uttaratantra, says that the truth of cessation, existence and non-existence, two and not two, the four aspects, cannot be examined. And in the Fundamental Treatise on the Middle Way, one should not say that it is empty, nor should one say that it is not empty, one should not say that it is two or not two. As it is said, furthermore, in that same sutra, the Blessed One's abiding and passing into nirvana, in both of these, the four extremes of elaboration are prevented. And the white lotus with lineage and Aryadeva said this: "Not existent, not non-existent, not existent and non-existent, nor the nature of both, the Madhyamaka who is liberated from the four extremes, the wise ones, only that." What is said in this way also becomes indistinguishable from the view of the Chinese. The meaning of not existent and not non-existent, because of intending conventional and ultimate truth, they say that there is no harm to us. If that is so, all appearing things, both ultimate existence and conventional non-existence, would be fallacies, because of the non-existence of the non-two. Please remember the three characteristics. Some say that the four, such as existence and non-existence, are the meaning of non-reality. Holding the four as subjects, the prevention of reality as the thesis, it is not said in the treatises of the father and sons. In all the Blessed One's passing away and abiding, and non-dual wisdom, etc., the four are prevented.