Tibetan
་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་བཀག་པའི་མེད་དགག་ལ། །དབུ་མའི་ལྟ་བར་ཞེན་པ་ནི། །སྔར་བཤད་ཡིད་ཆེས་ལུང་གིས་གནོད། །རྒྱུད་ལས་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་གསུངས། །ཐེག་གསུམ་ལྟ་བ་ཁྱད་མེད་ན། །མི་ཕམ་མགོན་པོས་ཐེག་གསུམ་ལ། །བདག་མེད་རྟོགས་པ་རིམ་གསུམ་དང་། །ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་མཐོང་བསྒོམ་པ་གསུམ། །དམན་པའི་སྦྱོར་མཐོང་བསྒོམ་གསུམ་ལས། །ལྟ་བས་འཕགས་ཚུལ་གསུང་དང་འགལ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་མཚན་མེད་ནི། །ཚང་བར་རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་པའི། །ཁྱད་པར་གསུངས་ཤིང་ཟླ་བས་ཀྱང་། །འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་ཤེས་རབ་དང་། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཆོས་ཉིད་སོགས། །ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་གསུང་དང་འགལ། །རིགས་པས་ཀྱང་ནི་གནོད་པ་སྟེ། །དམན་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད་ནས། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཐོང་བར་འགྱུར། །འདོད་ན་ལས་ཉོན་ལས་བྱུང་བའི། །སྐྱེ་སོགས་རྣམས་ལས་འདས་འགྱུར་ཞིང་། །ཉན་རང་སྙིང་པོ་ལྟ་བ་ལ། །མིག་དང་མི་ལྡན་གང་ཟག་ཏུ། །ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས་གསུང་དང་འགལ། །བློ་ལ་མ་ལྟོས་ཡུལ་ངོས་ནས། །གྲུབ་པར་རང་རྒྱུད་ཀུན་འགོག་ན། །བྷ་བྱས་ཕྱི་དོན་རང་ངོས་ནས། །གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་སྨྲས་དང་འགལ། །བཏགས་དོན་བཙལ་ཚེ་མ་རྙེད་དོན། །ཐ་སྙད་དོན་དམ་གང་དུ་འདོད། །ཐ་སྙད་ཡིན་ན་འདོགས་བྱེད་ཀྱི། །མིང་ཡང་ཐ་སྙད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཕྱིར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུ་མ་ལས། །བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང་། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་མ་རྟོགས་པར། །འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དབང་གིས། །དངོས་པོ་ལྷག་མ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་དངོས་པོ་ལྷག་མ་ནི། །བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ་སོགས་པ། །ལྟོས་གྲུབ་ཀུན་ལ་འཇུག་པར་གསུངས། །དམ་པའི་དོན་དུ་མ་རྙེད་པ། །དེ་དོན་ཡིན་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད། །དམ་པའི་དོན་དུ་མི་རྙེད་པར། །ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་གི་ཁྱད་ཆོས་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །བློ་ཡིས་གང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ། །རིགས་པས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ནི། །ལོག་རྟོག་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ནས། །བཟུང་སྟེ་རྒྱ་བོད་མཁས་གྲུབ་ཀུན། །ལོག་རྟོག་དེ་དང་ལྡན་གྱུར་ཏེ། །དེ་དག་སྟོང་དང་མི་སྟོང་སོགས། །གཉིས་འཛིན་ཞེན་ཡུལ་བཀག་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །རྟོག་བློས་ཞེན་ཡུལ་བདེན་གྲུབ་པ། །འགོག་ན་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཉམས། །མི་འགོག་ན་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི། །ལོག་རྟོག་གང་གིས་ཁེགས་པར་འགྱུར། །ཅི་སྲིད་རྟོག་བློས་ཡུལ་གྱི་ནི། །
Chinese
是故如是说。如果执着于遮破真谛的无遮，中观之见，则为前述之确信教证所害。经中说为根本堕罪。如果三乘见解没有差别，弥旁怙主于三乘，说无我之证悟有三层次，大乘之加行道、见道、修道有三。与下乘之加行道、见道、修道相比，以见解超胜之说法相违。龙树论师说无相，有完全证悟与未证悟之差别，月称也说，三轮体空之智慧，以及不可思议之法性等，与见解之差别说法相违。理证亦能损害，从下乘之见道起，即可现见如来藏。如果承认，则会超越由业惑所生之生等，与声闻缘觉之见，不具眼根之补特伽罗，无著论师之说法相违。如果不依赖于心识，从对境之角度，全盘否定自续，则与婆毗伽以对境自性成立之立宗相违。如果寻找假立之义而不可得，则名言与胜义应安立于何处？如果是名言，则能安立之名称亦应为名言，因为彼等是互相观待而成立之故。如是于中观中说：作者依赖于业，业亦依赖于作者，如果不能了知从彼而生，则不见成立之因。由作者与业力，应知其余事物。如是所说之其余事物，是指所说与能说等，涵盖一切观待而成立者。如果胜义谛中不可得，如果是彼义，则一切法，于胜义谛中皆不可得，因为自宗与他宗二者相同之故，一种事物之特法如何成立？凡是心识所执着之境，以理智分析而遮破，如果是邪分别，则从佛陀开始，直至所有藏汉之智者，皆与此邪分别相应，因为彼等遮破空与非空等二取执着之境之故。以一与多之理，如果以分别心所执着之境，是真实成立，如果遮破，则你的立宗便会毁坏，如果不遮破，又将以何种方式来遮破真实执着之邪分别？只要分别心存在，对于对境之
English
Therefore, it is said. If one clings to the non-affirming negation that negates the truth, the view of the Middle Way, it is harmed by the aforementioned reliable scriptures. It is said in the tantras to be a root downfall. If the views of the three vehicles are not different, then the Protector Maitreya, regarding the three vehicles, says that the realization of selflessness has three levels, and the Great Vehicle has three: the path of joining, the path of seeing, and the path of meditation. Compared to the path of joining, the path of seeing, and the path of meditation of the inferior vehicle, it contradicts the statement that the view is superior. Nagarjuna says that the signless has the difference between complete realization and non-realization, and Chandrakirti also says that the wisdom of the three spheres being empty, and the inconceivable nature of reality, etc., contradict the statement of the difference in views. Reasoning can also harm it, for from the very path of seeing of the inferior vehicle, the Tathagatagarbha will be seen. If you assert this, then it will transcend the arising of birth, etc., from karma and afflictions, and it contradicts the statement of Asanga that the Hearers and Solitary Realizers' view, the person who does not have the eye of the essence, is incompatible. If you completely negate inherent existence from the perspective of the object, without relying on the mind, then it contradicts the statement of Bhāviveka, who asserted that external objects are established from their own side. If the meaning of imputation is sought but cannot be found, where do you posit conventional and ultimate truth? If it is conventional, then the name that imputes it should also be conventional, because they are established in mutual dependence. As it is said in the Middle Way: The agent depends on the action, and the action also depends on the agent. If one does not understand that it arises from them, then one does not see the cause of establishment. By means of the agent and the power of action, one should know the remaining things. The remaining things that are spoken of refer to what is said and what can be said, etc., encompassing all that is established in dependence. If it cannot be found in ultimate truth, if that is the meaning, then all phenomena cannot be found in ultimate truth, because the self and others are the same, how can the unique characteristic of one thing be established? Whatever object the mind clings to, if it is analyzed and negated by reason, if it is a wrong conception, then from the Buddha onwards, all the learned and accomplished masters of Tibet and China have been associated with that wrong conception, because they negate the objects of clinging to the duality of emptiness and non-emptiness, etc. By the reasoning of one and many, if the object clung to by conceptual mind is truly established, if you negate it, then your commitment will be broken. If you do not negate it, then by what means will you negate the wrong conception of clinging to reality? As long as conceptual mind exists, regarding the object of
Tibetan
གནས་ལུགས་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཚེ། །སྔ་ཕྱི་གནོད་བཅས་ཐུག་མེད་གཉིས། །འདོད་ཐོག་ཡིན་ན་གང་གིས་གནོད། །འདི་ལ་གནོད་བྱེད་གང་བརྗོད་པ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས། །བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བཏགས་འགྱུར་ཞིང་། །བདག་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན་པར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི། །བདག་མེད་འགའ་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། །ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཉིད། །ཡང་དག་མིན་མིན་ཡང་དག་མིན། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་ཅིས་མི་གནོད། །འོན་ཀྱང་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ངོར། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེར་ཞིའི་ཚེ། །གཉིས་པོའི་སྐྱོན་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །སྔ་མས་ཞེན་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་གནས་ལུགས་དཔྱད་པའི་ཚེ། །དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་ནི། །གོ་བ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས། །མེད་དང་ཡོད་པར་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་མེད་པ་པར་འགྱུར་ན། །ཅི་ཕྱིར་ཡོད་པ་པར་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་སུན་ཕྱུང་བས། །དོན་གྱིས་འདི་ནི་མེད་པར་བསླན། །དེ་བཞིན་མེད་པ་སུན་ཕྱུང་བས། །ཡོད་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་བསླན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཅིས་མི་འགལ། །དབུ་མའི་ཐ་སྙད་མི་རུང་སྟེ། །རྟག་མཐའ་བཀག་ཚེ་ཆད་མཐའ་སོགས། །མཐའ་གཉིས་གང་རུང་བཀག་པའི་ཚེ། །ཅིག་ཤོས་དེར་ནི་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཐ་སྙད་ཚེ་ན་ཡང་། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ལ་སོགས་པ། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་སྨྲ་བར་བྱེད། །འདི་ནི་མདོ་ལས་སྟོན་པ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་ང་དང་རྩོད་བྱེད་ཀྱི། །ང་ནི་འཇིག་རྟེན་མི་རྩོད་དེ། །འཇིག་རྟེན་ཡོད་མེད་གང་སྨྲ་བ། །ང་ཡང་སྨྲ་ཞེས་གསུང་དང་འགལ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཟླ་བས་ཀྱང་། །ཐ་སྙད་འཇོག་ཚེ་ཡོད་མེད་སོགས། །འགོག་ན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པས། །ཡོད་མེད་སོ་སོར་སྨྲོས་ཞེས་གསུངས། །རིགས་པས་ཀྱང་ནི་གནོད་པ་སྟེ། །ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་མཐའ་བཞི་ཡི། །སྤྲོས་པ་ཉིད་ལས་མ་འདས་ཕྱིར། །ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གཞག་མི་རུང་འགྱུར། །མྱོང་བ་དང་འགལ་བཤད་པར་བྱ། །ཟས་གོས་མེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ། །ཡོད་མེད་དྲིས་ཚེ་དབུ་མ་པས། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་སྨྲ་བྱེད་ན། །སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡང་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །གཞན་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བ་མཐོང་། །ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་སྐལ་དོན་དང་། །རྒྱུ་ཡི་དུས་ན་འབྲས་བུ་སོགས། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་དགོས་པའང་ཡོད། །ལྷག་མ་སྣང་རུང་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་ལ་སོགས་པ། །སོ་སོར་སྨྲ་བ་དབུ་
Chinese
在考察实相之际，先后有无害这二者，若为所许最初，以何而害？对此以何为害所说？于《中观根本慧论》中说，也安立为“我”，也显示为“无我”，诸佛也说有我和无我，也说无有少许。如是说，此外又于彼论中说，一切真实非真实，真实非真实之自性，非真实非真实非真实，此乃佛陀之随教。如是说，以何不害？然于圣者之等持面前，一切戏论皆寂灭之时，无有二者之过失，因前者无有执着之故。以理考察实相之时，二种遮遣之真实者，具慧怙主龙树，以如实了知故，不许有与无，是故若成无者，为何不成有者？若以破斥有者，则以作用此乃成立无，如是若以破斥无者，为何不成立有？如是说，以何不相违？中观之名言不应理，以遮止常边之时，则成断边等，遮止二边之任何一时，则成于另一边之故。有些于立名言之时，也说非有非无等，远离四边之戏论。此乃经中导师说，世间与我相诤，我与世间不诤，世间说有无任何者，我也说之，与此相违。对此作意，月称也说，安立名言之时，若遮止有无等，则为世间所害，故应各别说有无。以理亦有损害，以一切世俗皆未超离四边之戏论故，则成不应理世俗之安立。当说与经验相违，饮食衣火水等，若问有无之时，中观师若说非有非无，则于所应之义亦不成就，且见成他人之诤论。于世俗中，于应成及因位时之果等，也有非有非无之必要。其余显现之诸法，有无、是与非等，各别说之中
English
When examining the true nature, the two, having and not having harm, are without contact in the past and future. If it is the desired beginning, what harms it? What is said to harm this? In the Treatise on the Root of the Middle Way, it is said, "It is also labeled as 'self,' and it is also shown as 'no-self.' The Buddhas also say there is self and no-self, and also say there is not a little." Thus it is said, and furthermore, in that very text, it is said, "All is real, not real, the very nature of real and not real, not real, not real, not real. This is the teaching following the Buddha." Thus it is said, what does not harm it? However, in the presence of the noble one's equipoise, when all elaboration is completely pacified, there is no fault of the two, because the former has no attachment. When examining the true nature with reason, the real nature of the two negations is that the Protector Nagarjuna, with perfect knowledge as it is, does not accept existence and non-existence. Therefore, if it becomes non-existent, why does it not become existent? If existence is refuted, then by function this establishes non-existence. Likewise, if non-existence is refuted, why does it not establish existence? Thus it is said, what does not contradict it? The terminology of the Middle Way is not reasonable, because when the extreme of permanence is blocked, it becomes the extreme of annihilation, etc. When either of the two extremes is blocked, it becomes the other. Some, when establishing terminology, also say neither existent nor non-existent, etc., speaking of freedom from the four extremes of elaboration. This is what the Teacher says in the sutras: "The world disputes with me, but I do not dispute with the world. Whatever the world says exists or does not exist, I also say." This contradicts that. Considering this, Chandrakirti also said, "When establishing terminology, if existence and non-existence, etc., are blocked, it is harmed by the world, so existence and non-existence should be spoken of separately." It is also harmed by reason, because all conventionalities do not transcend the elaboration of the four extremes, so the establishment of conventionalities becomes unreasonable. It will be explained how it contradicts experience. When asked about the existence or non-existence of food, clothing, fire, water, etc., if the Madhyamika says neither existent nor non-existent, then the intended meaning is not accomplished, and it is seen to become a cause of dispute for others. In conventionality, there is also a need for neither existent nor non-existent, such as the result at the time of the cause and the intended meaning. For the remaining phenomena that can appear, existence, non-existence, is and is not, etc., in the separate speech of the Middle