Tibetan
ན་གཞན་དུ་རྒྱུད་གསུམ་ཀ །ཀྱེ་རྡོར་ཡིན་ན་དེ་ཡིས་སྒྲས། །འབྲས་རྒྱུད་དངོས་བསྟན་རྒྱུ་དང་ལམ། །ཤུགས་ལས་བསྟན་པ་མི་འཐད་དེ། །གསུམ་ཀ་ཀྱེ་རྡོར་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས། །གསེར་བུམ་དངོས་བསྟན་དངུལ་བུམ་ནི། །ཤུགས་ལས་བསྟན་པར་མི་འཐད་བཞིན། །དེས་ན་ཧ་རི་བྷ་དྲ་ཡིས། །དངོས་དང་བཏགས་པར་གསུངས་པ་དང་། །དཀོན་མཆོག་འབངས་ཀྱིས་གཙོ་ཕལ་དུ། །གསུངས་པ་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་སྟེ། །དངོས་བཏགས་གཙོ་ཕལ་དོན་གཅིག་པ། །གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །ཇི་ལྟར་གྲགས་ལས་གྲུབ་གང་ཡིན། །དངོས་དང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གང་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་ཕལ་པ། །དངོས་ལ་དངོས་མེད་བཏགས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་དུ་མ་གསུངས་ལ་ལྟོས། །གཞུང་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པར། །འདོད་པ་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་ཡི། །དགོངས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེར་ནི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་པའི། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་པར། །བྱས་ན་གཞུང་དང་ལམ་གཉིས་ལ། །བཏགས་པ་བར་ནི་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ཡང་མི་འཐད་དེ། །གཞི་དུས་གཉིས་སུ་མེད་ཡེ་ཤེས། །ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་པས་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། །བསྟན་པ་དོན་མེད་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་རྣམ་གྲངས་ཡིན་སྙམ་ན། །གཞི་དུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཡོད་ལ། །ཐ་སྙད་དང་འགལ་སྔར་བསྟན་ཟིན། །གཞན་ཡང་གཞུང་དང་ལམ་གཉིས་ལ། །མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ཡི། །ཡོངས་གྲུབ་ཤེར་ཕྱིན་མ་ཡིན་ན། །རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཉིད་དང་འགལ། །ཡིན་ན་འདི་དོན་བཤད་དང་འགལ། །དེས་ན་གཞུང་དེའི་དགོངས་པ་ནི། །འཕགས་ཡུལ་མཁས་གྲུབ་ཀུན་མཐུན་པར། །ས་སྐྱའི་རྗེ་བཙུན་གོང་མ་ཡིས། །ཚུལ་བཞིན་བཤད་པ་གུས་པས་ལོངས། །ཆོས་སྐུ་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་ཆ། །ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་ཐོབ་དགོས་ན། །དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་མིན་པར་འགྱུར། །ཚོགས་གཉིས་བསགས་ལ་མི་ལྟོས་ན། །འགྲོ་ཀུན་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཀྱང་། །གློ་བུར་དྲི་མ་བྲལ་འགྱུར་བས། །སྙིང་པོ་དྲི་མས་སྒྲིབ་པའི་ཚུལ། །དཔེ་དགུས་བསྟན་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །དོན་དམ་གནས་ལུགས་དང་འགལ་བ། །འདི་ལྟར་མཐོང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཡོངས་གྲུབ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི། །ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། །ཀླུ་སྒྲུབ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མདོ་ལས་ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་དང་། །འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས་པ་ལྔ། །རྣམ་གྲངས་ཉིད་དུ་གསུངས་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཉིད་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །སྐྱེ་དང་གནས་ད
Chinese
如果其他是三续，如果是喜金刚，那么它的声音，直接显示果续，原因和道路，通过暗示来显示是不合理的，因为三者都是喜金刚。例如，瓶子这个声音，直接显示金瓶，银瓶，通过暗示来显示是不合理的。因此，哈日跋陀罗所说的真实和假立，以及具德称所说的主和次，这两者意义相同，真实假立，主次意义相同，因为这是伟大论典的规矩。如是，在《释量论》中也说：‘如何从名声中成立？因为真实和与其相同，对谁说那个次要的词语？因为在真实上假立非真实。’等等，请看诸多论述。经和道是般若的体性，想要成为了义海的密意也不是，因为在那里，基果无别的，二取不成立的智慧是体性，如果这样做，对于经和道二者，说是假立之间。然而，这也是不合理的，如果是基位二取不成立的智慧，是般若，那么如来，因为这样，所依的差别，显示出来就变得没有意义了。如果认为是异名，那么基位有如来，与名言相违，之前已经显示过了。另外，对于经和道二者，分为三种体性，如果不是圆成实性般若，那么与自己的宗派相违。如果是，那么与此义的解释相违。因此，那个经的密意是，与印度智者成就者们一致的，萨迦的至尊上师们，以如理的方式解释，请恭敬地接受。法身是暂时的离垢部分，如果需要通过积累二资粮来获得，那么就变成了非胜义法身。如果不依赖于积累二资粮，那么一切众生最初也就，变成了暂时的离垢，用九个比喻显示心性被垢染遮蔽的方式，就变得没有意义了。与胜义的实相相违背，这样认为，法界，圆成实性成立为真实，不是了义的经部，也不是龙树的密意，因为经中说深寂灭戏论，以及光明无为五种，是异名，而且，怙主龙树也说生和住
English
If the others are the three tantras, if it is Hevajra, then its sound, directly shows the resultant tantra, the cause and the path, it is unreasonable to show it by implication, because all three are Hevajra. For example, the sound of the word 'vase', directly shows a golden vase, a silver vase, it is unreasonable to show it by implication. Therefore, what Haribhadra said about real and imputed, and what Guṇamati said about main and secondary, these two have the same meaning, real and imputed, main and secondary have the same meaning, because this is the rule of the great treatises. As it is also said in the Pramāṇavārttika: 'How is it established from fame? Because of the real and its similarity, to whom is that minor word spoken? Because the unreal is imputed on the real.' And so on, see many statements. The Sutra and the Path are the nature of Prajñāpāramitā, wanting to be the intention of the Ocean of Definitive Meaning is also not, because there, the wisdom of the basis and result being inseparable, the two apprehensions not being established, is the nature, if it is done like that, for the Sutra and the Path, it is said to be imputed in between. However, this is also unreasonable, if it is the wisdom of the basis time two apprehensions not being established, is Prajñāpāramitā, then the Tathāgata, because of this, the difference of the support, showing it becomes meaningless. If it is thought to be a synonym, then the basis time has the Tathāgata, it contradicts the conventions, it has been shown before. Furthermore, for the Sutra and the Path, dividing into three natures, if it is not the Pariniṣpanna Prajñāpāramitā, then it contradicts one's own tenets. If it is, then it contradicts the explanation of this meaning. Therefore, the intention of that Sutra is, consistent with the Indian scholars and siddhas, the supreme lords of Sakya, explain in a proper way, please respectfully receive. The Dharmakāya is a temporary part free from stains, if it needs to be obtained by accumulating the two accumulations, then it becomes a non-ultimate Dharmakāya. If it does not depend on accumulating the two accumulations, then all beings from the beginning also, become temporarily free from stains, the way of showing the essence being obscured by stains with nine similes, becomes meaningless. Contradicting the ultimate reality, thinking like this, the Dharmadhātu, the Pariniṣpanna is established as true, it is not the Sutra of Definitive Meaning, nor is it the intention of Nāgārjuna, because the Sutra says profound, peaceful, free from elaboration, and the five lights uncompounded, are synonyms, and also, the protector Nāgārjuna also says birth and abiding
Tibetan
ང་འཇིག་པ་དག །མ་གྲུབ་ཕྱིར་ན་འདུས་བྱས་མེད། །འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་འདི་ཡི་འདུས་བྱས་དང་། །འདུས་མ་བྱས་གཉིས་བདེན་མེད་པར། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །དངོས་སྨྲ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས། །རང་ལ་ལོག་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །བདེན་གྲུབ་ཆོས་ནི་དམ་བཅས་ཕྱིར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྩོད་ཟློག་ལས། །གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡི་དམ་བཅའི་དོན། །བདེན་གྲུབ་དམ་བཅས་ཉིད་ལ་ནི། །རང་ཉིད་ཀྱང་ནི་འཆད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྐྱོན་སྤོང་འདི་སྐད་དུ། །འདུས་མ་བྱས་ནི་མ་གྲུབ་དང་། །བདེན་གྲུབ་དམ་བཅའ་མེད་པ་ནི། །མཉམ་གཞག་ལ་ཟློའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། །རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་སྐབས་མིན་ཕྱིར། །ངེད་ལ་གནོད་པ་མེད་ཅེས་ཟེར། །གདུལ་བྱས་གནས་ལུགས་རྟོགས་དོན་དུ། །རིགས་པས་གཏན་འབེབས་གནས་སྐབས་དང་། །དབུ་མ་པ་ཡི་སྐྱེས་ཆེན་གྱིས། །དངོས་སྨྲའི་རྩོད་པ་ཟློག་པའི་སྐབས། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། །རྗེས་ཐོབ་གནས་སྐབས་མིན་ནོ་ཞེས། །སྨྲ་བ་འདི་ལའང་བདེན་འཛིན་ཡོད། །རྗེས་ཐོབ་རྩོད་པ་མི་བྱེད་པར། །མཉམ་གཞག་རྩོད་པ་བྱེད་ཅེས་པ། །རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཤེལ་སྒོང་ལ། །སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་ཚོན་རྣམས་ཀྱིས། །རེ་ཞིག་ནོར་བུར་ཁ་བསྒྱུར་ཡང་། །དངོས་སྟོབས་རིགས་པའི་ཆུ་གཙང་དང་། །ཕྲད་ཚེ་རང་མདོག་འདི་ལྟར་སྟོན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མདོ་ལས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །སྟོང་པ་ཞེས་ནི་གསུངས་པ་དང་། །འཁོར་ལོ་ཕྱི་མར་སེམས་ཅན་ལ། །སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་གཉིས། །འགལ་ལོ་སྙམ་དུ་དོགས་པའི་ལན། །སྔ་མ་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ཞིང་། །ཕྱི་མ་སྐྱོན་ལྔ་སྤོང་ཕྱིར་དུ། །གསུངས་པས་དྲང་དོན་ཉིད་ཡིན་པར། །མགོན་པོ་བྱམས་པས་རྒྱུད་བླར་གསུངས། །དེས་ན་དྲང་དོན་ངེས་དོན་གྱི། །མདོ་སྡེ་མ་འདྲེས་སོ་སོར་སྨྲོས། །ཆོས་དབྱིངས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སོགས། །བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྒྱུད་སྡེ་ཡི། །དགོངས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་རིག་ཡེ་ཤེས་མཁའ་མཉམ་དང་། །རྡུལ་བྲལ་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ། །བདེན་གྲུབ་ལོག་རྟོག་བཟློག་ཕྱིར་དུ། །གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བའང་དེ། །ཞེས་པ་ཀྱེ་རྡོར་རྒྱུད་ལས་གསུངས། །བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམ་གསུམ་དང་། །ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་རང་གཞུང་དང་། །ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པ
Chinese
我等坏灭，以未成故无有为，有为极未成，无为如何成？如是说此之有为与无为，以无实有同等性，故而显示。第二佛陀龙树，说破实事之理，于自成颠倒，以立誓实成法故。如是彼亦于诤对破斥中说：若我立誓有少许，则我具有彼过失，我无立誓故，我乃无过失。如是说立誓之义，于立誓实成上，自己亦宣说故。于彼遣除过失如是说：无为未成与无实成之立誓，是于等持而破斥之时，于后得分别之时非故，说我等无有损害。为使所化了悟实相之义，以理而决定之时，及中观派之大士，破斥实事师之诤论时，是于等持之时，非后得之时也，如是说者亦有实执。不作后得之诤论，说作等持之诤论者，于根本宗派之水晶球上，以似能成立之色彩等，暂时虽转变为宝珠，然与实力理智之净水，相遇之时，则显现如此之自色。于般若波罗蜜多经中，所有诸法于一切种，说为空性，及于后法轮中，于有情说有心要二者，疑为相违之答复：前者是决定之义，后者为遣除五过失之故，说是为了义之故，怙主慈氏于《宝性论》中说。是故莫杂说为了义、不了义之经。法界无二智等，实有成立之续部之密意亦非是，自证智空如虚空，及离尘空性等，为遣除实成之邪分别故，一与多离之亦是彼。如是《集密》中说。慈氏后三法，及无著兄弟之自宗，及陈那法称。
English
We and destruction, since it is not established, there is no conditioned. Since the conditioned is utterly not established, how can the unconditioned be established? Thus it is said that the conditioned and the unconditioned are shown to be equal in being without truth. The second Buddha, Nagarjuna, the reasons for refuting the proponents of reality, become inverted in themselves, because they vow to establish truly existent dharmas. As it is also said in the Vigrahavyavartani: If I have any thesis, then I have that fault. Since I have no thesis, I am faultless. Thus, the meaning of the vow is that they themselves also explain that they vow to establish true existence. To dispel faults in that, it is said: The unconditioned is not established, and the vow of not establishing truth is at the time of refuting in equipoise, not at the time of distinguishing after attainment, so they say that we have no harm. In order for those to be tamed to realize the meaning of reality, at the time of determining with reason, and when the great beings of the Madhyamaka school refute the arguments of the proponents of reality, it is at the time of equipoise, not at the time after attainment, so those who say this also have clinging to reality. Not making arguments after attainment, saying that they are making arguments in equipoise, on the crystal ball of the fundamental tenets, although temporarily transformed into jewels by the colors that appear to be proofs, when encountering the pure water of the power of reason, they show their own color in this way. In the Prajnaparamita Sutra, it is said that all dharmas are empty in all ways, and in the later wheel, it is said that sentient beings have essence, the answer to the doubt that they are contradictory: the former is the definitive meaning, and the latter is said to be for the sake of dispelling the five faults, so the Protector Maitreya said in the Uttaratantra that it is the provisional meaning. Therefore, do not mix the sutras of provisional and definitive meaning, speak of them separately. The dharmadhatu, non-dual wisdom, etc., the intention of the tantras that are established as truly existent is also not, self-aware wisdom, empty like space, and emptiness free from dust, etc., in order to reverse the false conceptions of truly existent, that which is separated from one and many is also that. Thus it is said in the Hevajra Tantra. The latter three laws of Maitreya, and the self-doctrine of the brothers Asanga, and Dignāga and Dharmakīrti.