Tibetan
གཉིས་བསགས་པ་ཡིས། །ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་པར་འདོད། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་། །རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་སྟེ། །རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་བདེན་གྲུབ་ཕྱིར། །ཀུན་རྫོབ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་། །དོན་དམ་འདི་ནི་གཞི་དུས་དང་། །འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་དྲི་མ་ཡིས། །དག་དང་མ་དག་མ་གཏོགས་པ། །ཡོན་ཏན་ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་མེད། །འདི་ནི་བདེན་པའི་གཅིག་ཏུ་གྲུབ། །སྟོབས་སོགས་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དང་། །གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་མཚན་དཔེ་སོགས། །དམ་པའི་དོན་དུ་འདི་ལ་ཚང་། །དཔལ་ཕྲེང་མྱང་འདས་སྙིང་པོའི་མདོ། །སོར་ཕྲེང་ལ་ཕན་ལང་གཤེགས་དང་། །དགོངས་འགྲེལ་ལ་སོགས་ངེས་དོན་གྱི། །མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་འདི་ཉིད་དེ། །བྱམས་པའི་གསུང་རབ་རྣམ་ལྔ་དང་། །ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཕྱོགས་གླང་དང་། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས། །དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཡིན་པས། །དེ་དག་དགོངས་པའང་འདི་ཉིད་ཡིན། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱང་ནི་བཞེད། །ཟབ་མོའི་རྒྱུད་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དགོངས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཞེས་སྨྲ། །འདི་ལ་སྒྲོ་སྐུར་སྤངས་ནས་ནི། །ལུང་དང་རིགས་པས་དཔྱད་པར་བྱ། །གཞི་འབྲས་ཀུན་ཏུ་དབྱེར་མེད་པའི། །ཆོས་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡི། །དོན་དམ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་རྒྱུད་ཀྱི། །དགོངས་པ་ཡིན་པར་ཁོ་བོའང་འདོད། །ལྷག་མ་ཐ་སྙད་དོན་དམ་པ། །གཉིས་དང་འགལ་བ་འདི་ལྟར་མཐོང་། །ཐ་སྙད་སྒོ་ནས་གསུང་རབ་དོན། །འཆད་ཚེ་དྲི་མས་མ་དག་པའི། །ཆོས་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཡིན་སྨྲ་བ། །ཐ་སྙད་ཉིད་དང་འགལ་བ་སྟེ། །ཐ་སྙད་ཚེ་ན་དམན་མཉམ་དང་། །ཁྱད་འཕགས་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགག་སོགས། །སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་སྨྲ་དགོས་ཕྱིར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས་ནི། །གནས་པའམ་སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་མེད་དམ། །དམན་པའམ་མཉམ་དང་ཁྱད་པར་ཅན། །སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་བསྙད་དབང་གིས། །གསུང་གི་ཡང་དག་དབང་གིས་མིན། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་ཚེ་ན་དེ་ཡིན་མོད། །དེ་ཉིད་ཚད་མར་བྱེད་ན་ནི། །རྟོན་པ་བཞི་ཡི་གོ་རིམ་རྣམས། །ལོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཡི་གོ་རིམ་འདི་ལྟར་ཡིན། །ཐོག་མར་ཐ་སྙད་ཁས་བླངས་ནས། །ཕྱི་ནས་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ལ། །འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་ཉིད། །དང་པོ་ཉིད་ནས་དོར་ན་ནི། །ཐ་སྙད་དོན་མེད་འགྱུར་བའམ། །གོ་རིམས་ལོག་པར་ཁྱོད་ལ་འགྱུར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྩོད་ཟློག་
Chinese
以二资粮积聚故，欲得世俗色身。胜义世俗法性空，然非自性不空，为常恒坚固真实故。世俗自性空。胜义此乃地时与，果时垢染所，净与不净除此外，功德相违无差别。此乃真谛一中成。力等法身之功德，与色身功德相好等，于胜义谛此皆具。宝鬘涅槃心髓经，指鬘饶益楞伽经，与解深密等了义之，经部密意即此也。慈氏之五部经论与，无著兄弟陈那法称等，法称之论典等，乃是大中观之宗，故彼等密意亦此也。龙树父子亦如是主张。一切甚深续部之，密意说为同一方向。于此舍弃增损后，当以教理而观察。基果一切无别之，法界如来藏与，自性任运成就之，胜义即是佛陀者，大乘经续之，密意如是吾亦许。余者世俗胜义谛，见此二者相违背。若以世俗门，解说经论义，说垢染未净之，法界是佛即，与世俗自相违。世俗之时有劣等，等与超胜有无生灭等，需各自分别而说故。如是龙树亦于，七十空性论中云：住或生灭有无或，劣或等与有差别，佛陀世间名言力，说之非是真实力。如是等广说之故。世俗之时虽如是，若以彼为量则，四依之次第等，即成颠倒汝应知。彼之次第是这样，首先承认世俗后，之后进入胜义之体性，是故若于最初即舍弃，则世俗将成无意义，或次第颠倒汝当知。如是辩驳
English
Through the accumulation of the two accumulations, one desires to attain the Rupakaya of conventional truth. The ultimate conventional truth is empty of Dharma, but it is not empty of its own nature, because it is permanent, stable, and truly established. Conventional truth is empty of its own nature. This ultimate truth, in the ground state and at the time of fruition, is only different in terms of purity and impurity due to defilements. There is no difference in the reversal of qualities. This is established as one of the truths. The qualities of the Dharmakaya, such as the powers, and the qualities of the Rupakaya, such as the marks and signs, are all complete in this ultimate truth. The Garland of Jewels, the Nirvana Sutra of the Essence, the Angulimaliya Sutra, the Lankavatara Sutra, and the profound meaning of the Sutras, such as the Samdhinirmocana Sutra, are all of this meaning. The five scriptures of Maitreya, the brothers Asanga and Vasubandhu, Dignaga, Dharmakirti, and the treatises of Dharmakirti are all of the Great Madhyamaka school. Therefore, their meaning is also this. Nagarjuna and his son also assert this. It is said that the meaning of all the profound Tantras is in the same direction. Having abandoned exaggeration and denigration, one should examine this with scripture and reasoning. The Dharmadhatu Tathagatagarbha, which is inseparable in the ground and fruition, and the ultimate truth, which is spontaneously accomplished, is the Buddha. I also assert that this is the meaning of the Mahayana Sutras and Tantras. Furthermore, I see the conventional and ultimate truths as contradictory in this way. When explaining the meaning of the scriptures through the door of conventional truth, saying that the Dharmadhatu, which is not purified of defilements, is the Buddha, contradicts conventional truth itself. In conventional truth, one must speak separately of inferiority, equality, superiority, existence, non-existence, birth, cessation, etc. Therefore, Nagarjuna also said in the Seventy Stanzas on Emptiness: "Whether abiding or arising, ceasing, existing, or not existing, inferior, equal, or superior, the Buddha speaks by the power of worldly convention, not by the power of true reality." Thus, he spoke extensively. Although it is thus in conventional truth, if one takes that as the measure, then the order of the four reliances will become inverted. The order of that is as follows: First, one acknowledges conventional truth, and then one enters the nature of ultimate truth. Therefore, if one abandons conventional truth from the very beginning, then conventional truth will become meaningless, or the order will be inverted for you. Thus, refutation.
Tibetan
ལས། །ཐ་སྙད་ཁས་ནི་མ་བླངས་པར། །ངེད་ཅག་འཆད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། །ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཐབས་དང་ནི། །ཐབས་བྱུང་ཡིན་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་ལམ་ངན་ཞུགས། །གསུངས་པའང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཚེ་ན་ཡང་། །མ་དག་དབྱིངས་ཉིད་སངས་རྒྱས་སུ། །སྨྲ་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་ན། །འདི་ནི་འཕགས་པའི་གཞུང་དང་འགལ། །ཅི་སླད་ཅེ་ན་རྒྱུད་བླ་མར། །མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས། །ཇི་ལྟར་སོས་ཀའི་དུས་སུ་ཆུ། །དྲོ་འོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་གྲང་བའི་དུས་སུ་ནི། །གྲང་ངོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་དྲྭ་བས་གཡོགས་པ་ན། །སེམས་ཅན་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། །ཇི་ལྟར་སྦུན་པས་གཡོགས་པ་ན། །སོ་བ་འབྲས་བུར་མི་འདོད་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་གཡོགས་པས། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་མི་རྟག །ཇི་ལྟར་སྦུན་པ་ལས་གྲོལ་ན། །འབྲས་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ། །ཞེས་སོགས་ཐ་སྙད་སོ་སོར་གསུངས། །དེས་ན་དཔལ་ལྡན་རྩེ་མོ་ཡིས། །ཀྱེ་རྡོར་ཞེས་བྱའི་མཚན་གྱིས་ནི། །འབྲས་རྒྱུད་དངོས་བསྟན་རྒྱུ་དང་ལམ། །ཤུགས་ལས་ཤེས་པའི་མཐུན་པའི་དཔེར། །ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཤེར་ཕྱིན་དངོས། །འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །གཞུང་དང་ལམ་གཉིས་བཏགས་པ་བར། །གསུངས་པ་བཀོད་འདི་གུས་པས་ལོངས། །གལ་ཏེ་འདི་ལའང་རྒྱུད་གསུམ་ཀ །ཀྱེ་རྡོར་ཉིད་དུ་བཞེད་ཅེ་ན། །རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་དོན་འཆད་པའི་ཚེ། །བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ། །རྒྱུད་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་འཇུག་ཀྱང་། །དེ་ཉིད་དངོས་བཏགས་ཕྱེ་བའི་ཚེ། །ཧེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད། །བཛྲའང་ཤེས་རབ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་རྒྱུད། །ཅེས་པའི་དོན་ནི་ཚང་བས་ན། །རྒྱུ་དང་ལམ་ལའང་ཀྱེ་རྡོར་སྒྲ། །འཇུག་ཕྱིར་དེ་གསུམ་འཆད་པ་ལ། །ཀྱེ་རྡོར་འཆད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡི། །དོན་ཡི
Chinese
如是，若不立名言，我等则不作解说。如《根本慧论》所说：不依名言，不得证悟胜义谛。若未证悟胜义谛，则不得涅槃。月称菩萨亦云：世俗胜义为方便，及方便生故，若不解二者之差别，则入邪道。此亦为此之意。设若名言之时，亦说不清净之法界即是佛，故无过失，则此与圣者之论典相违。何以故？于《宝性论》中云：不清净、稍不清净、清净及极清净，次第说为有情、菩提心菩萨及如来。如是说。于《法界赞》中云：如夏季之时，水被说为暖，同样在寒冷之时，则说为冷。如是被烦恼网所覆，则说为有情。彼若离烦恼，则说为佛。如是说。又于彼论中云：如被谷壳所覆时，不认为稻穗是果实，同样被烦恼所覆时，彼不视为佛。如从谷壳中解脱，果实显现一样，如是离烦恼时，法身亦极明。如是等等，分别宣说名言。因此，吉祥宝顶以《喜金刚》之名，真实显示果续，为从势力上了解因与道之共同比喻。如陈那以《集量论》显示般若波罗蜜多，果为佛之智慧，经与道二者为假立。恭敬受持此所说。设若于此亦认为三续皆是喜金刚，则于解释续之名义时，所说义之喜金刚，续虽通于三者，然于分清彼之真实与假立时，诃（藏文：ཧེ，梵文天城体：हे，梵文罗马拟音：he，汉语字面意思：诃）乃大悲，瓦（藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）亦说为智慧。此之意义是真实，以方便与智慧之自性为续，此之意义是圆满，故于因与道亦用喜金刚之语，因此于解说彼三者时，说为解说喜金刚之意义。
English
Thus, if we do not establish terminology, we will not make explanations. As stated in the Root Wisdom Treatise: Without relying on terminology, one cannot realize the ultimate truth. If one does not realize the ultimate truth, one cannot attain Nirvana. Chandrakirti also said: Conventional and ultimate truths are means, and because they arise from means, if one does not understand the difference between the two, one enters a wrong path. This is also the meaning of this. If, even in the time of terminology, it is said that the impure realm itself is the Buddha, so there is no fault, then this contradicts the scriptures of the noble ones. Why? In the Uttaratantra, it is said: impure, slightly impure, pure, and extremely pure, are successively referred to as sentient beings, Bodhicitta Bodhisattvas, and Tathagatas. Thus it is said. In the Praise of Dharmadhatu, it is said: Just as in the summer season, water is said to be warm, similarly in the cold season, it is said to be cold. When covered by the net of afflictions, it is said to be a sentient being. When it is free from afflictions, it is said to be a Buddha. Thus it is said. Furthermore, in the same treatise, it is said: Just as when covered by husks, one does not consider the rice grain to be a fruit, similarly when covered by afflictions, it is not regarded as a Buddha. Just as when freed from husks, the fruit appears, similarly when free from afflictions, the Dharmakaya also becomes extremely clear. Thus, etc., separately explaining the terminology. Therefore, glorious Tsemoyi, with the name Hevajra, truly shows the fruit continuum, as a common metaphor for understanding cause and path from the power. Just as Dignaga shows Prajnaparamita with the Compendium of Valid Cognition, the fruit is the wisdom of the Buddha, and the Sutra and the Path are both nominally established. Reverently receive and hold this statement. If it is also considered that the three continuums are all Hevajra, then when explaining the meaning of the name of the continuum, the Hevajra of the meaning to be expressed, although the continuum applies to all three, when distinguishing between its reality and nominality, He (藏文：ཧེ，梵文天城体：हे，梵文罗马拟音：he，汉语字面意思：诃) is great compassion, and Vajra (藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚) is also said to be wisdom. The meaning of this is real, and because the nature of method and wisdom is the continuum, the meaning of this is complete, so the word Hevajra is also used for cause and path. Therefore, when explaining those three, it is said to be explaining the meaning of Hevajra.