Tibetan
ང་པོ་སོགས། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་གྲགས་པ་ཡི། །ཐ་སྙད་ཀུན་དང་འགལ་ཕྱིར་དང་། །དྲི་མེད་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་འགྲོ་ཀུན་ཁྱབ། །ལུས་ཅན་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དྲང་དོན་ཡིན་སྙམ་ན། །བདེན་གཉིས་སྒོ་ནས་དྲང་ངེས་ཀྱི། །རྣམ་གཞག་བྱེད་ཚེ་དྲང་དོན་ཀུན། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ན་ནི། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སོགས། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རྣམ་གཞག་ཀུན། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་དྲང་དོན་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །འཇམ་དབྱངས་དགོངས་པར་འདོད་ན་ནི། །དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡི། །སྙིང་པོ་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་། །འཁོར་བ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བ་འཐད། །ཅེས་གསུངས་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། །སེམས་ནི་རང་གནས་སྙེག་པའི་ཕྱིར། །མེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚ་བ་ལྟར། །བདེ་གཤེགས་ཁམས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འཐད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་ཅིས་མི་འགལ། །གཞན་ཡང་བེམ་པོའི་ཆོས་དབྱིངས་དང་། །སེམས་ཅན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་གཉིས། །སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཁྱད་མེད་དེ། །ཆོས་དབྱིངས་དབྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་གནོད་པ་སྟེ། །སེམས་ཅན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དང་། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་གཉིས། །སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཁྱད་མེད་དེ། །ཆོས་དབྱིངས་དབྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ཀུན་ཏུ་མི་མཚུངས་སམ། །རང་གི་ངན་རྟོག་ཁྭ་ཏ་ཡིས། །ལྟ་ངན་མི་གཙང་ཟོས་པའི་མཆུ། །འཇམ་དབྱངས་གཞུང་བཟང་པདྨོའི་ཚལ། །དྲི་ཞིམ་ལྡན་ལ་བསྒོ་བ་མཚར། །དེས་ན་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་ཡི། །དགོངས་པ་ཁོ་བོས་ཚུལ་བཞིན་བཤད། །ཕྲག་དོག་ཕྱོགས་འཛིན་ཡིད་དོར་ལ། །གཟུ་བོར་གནས་པའི་བློ་ཡིས་དཔྱོད། །ཆོས་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། །སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་རྣམ་གྲངས་ནི། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ངེས་དོན་ཡིན་གྱི་དྲང་དོན་མིན། །འོན་ཀྱང་དཔེ་དགུས་བསྟན་པ་ལྟར། །དེ་ཉིད་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ལ་ནི། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སམ། །སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ནི། །དྲང་དོན་ཡིན་གྱི་ངེས་དོན་མིན། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དགོངས་གཞི་མཐའ་བཞི་སྤྲོས་བྲལ་དང་། །དགོས་པ་སྐྱོན་ལྔ་སྤོང་བ་ཡང་། །སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་ལ་འཐད། །དེ་ཉིད་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ན། །མུ་སྟེགས་བདག་དང་མཚུངས་པ་སོགས། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་སྐྱོན་རྣམས་འབྱུང་། །འདི་ཉིད་ཐེག་ཆེན་རྒྱུད་བླ་ལས། །འགྲོ་བའི་སེམ
Chinese
我等。因为与世间一切名言相违，又与无垢的佛经和论典中所说的“如来藏遍布一切众生，有情皆具如来藏”相违。如果认为那是不了义，那么从二谛的角度进行了义和不了义的区分时，如果一切不了义在名言中也不存在，那么色蕴、界、处等一切世俗谛的安立，在名言中也都不存在了，因为它们是不了义的缘故。如果认为是文殊菩萨的密意，那么，因此如来藏是离戏的缘故，众生生起成佛和轮回二者都是合理的。如是说，另外在那里面说，心是趋向于自性的缘故，就像火的成立是因为热一样，成立如来界是合理的。这怎么不相违呢？另外，无情法的法界和有情心的法界二者，作为心性是没有差别的，因为法界没有分别的缘故。这样说也是有损害的，有情心的法界和佛心的法界二者，作为心性是没有差别的，因为法界没有分别的缘故。这样说难道不是完全一样吗？自己的恶分别乌鸦，用吃了不净之物的嘴，去劝告文殊菩萨美好的莲花苑，真是稀奇。因此，对于大经论的密意，我如实宣说。抛弃嫉妒和偏执之心，以公正之心来观察。法界、如来藏和空性等名称，因为是胜义谛的缘故，是了义而不是不了义。然而，如九喻所显示的那样，那在众生的相续中，以能依和所依的方式，或者以能成立的方式存在，是不了义而不是了义。因为是世俗谛的缘故。意指四边戏论和需要舍弃五种过失，以能成立的方式存在是合理的。如果那成了义，就会出现与外道神我和相似等，对实有造成损害的过失。这在《大乘经庄严论》中，众生的心
English
I, etc. Because it contradicts all the famous terms in the world, and also contradicts the immaculate sutras and treatises which say, "The Tathagatagarbha pervades all beings, and sentient beings all possess the Tathagatagarbha." If you think that is provisional, then when distinguishing between provisional and definitive meanings from the perspective of the two truths, if all provisional meanings do not exist even in terms, then all the establishments of the conventional truth, such as aggregates, elements, and sense bases, will not exist even in terms, because they are provisional. If you think it is the intention of Manjushri, then, therefore, since the Tathagatagarbha is free from elaboration, it is reasonable for sentient beings to arise as both Buddhahood and samsara. Thus it is said, and also in that it says, since the mind tends towards its own nature, just as the establishment of fire is due to heat, it is reasonable to establish the Tathagatadhatu. How does this not contradict? Furthermore, the dharmadhatu of inanimate objects and the dharmadhatu of sentient beings' minds, as essence, are not different, because the dharmadhatu has no distinctions. Saying this is also harmful, the dharmadhatu of sentient beings' minds and the dharmadhatu of Buddhas' minds, as essence, are not different, because the dharmadhatu has no distinctions. Is saying this not completely the same? One's own evil thought crow, with a beak that has eaten impure things, advises Manjushri's beautiful lotus garden, which is fragrant, it is wonderful. Therefore, regarding the intention of the great scriptures and treatises, I will explain it truthfully. Abandoning jealousy and bias, examine with an impartial mind. Dharmadhatu, Tathagatagarbha, and names such as emptiness, because they are the ultimate truth, are definitive and not provisional. However, as shown by the nine similes, that in the continuum of beings, existing in the manner of a support and supported, or existing in the manner of being established, is provisional and not definitive. Because it is the conventional truth. The basis of the four extremes of elaboration and the need to abandon the five faults, it is reasonable to exist in the manner of being established. If that becomes definitive, then faults that harm reality, such as being similar to the self of non-Buddhists, will arise. This in the Mahayana Uttaratantra Shastra, the mind of beings
Tibetan
ས་རྒྱུད་བདག་གཉིས་ཀྱི། །སྤྲོས་པ་ཞི་བར་མཐོང་བ་ལ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བར་གསུངས་པ་དང་། །སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར། །མཐོང་ལ་ཇི་སྙེད་མཐོང་བར་ནི། །གསུངས་པ་རྟོགས་ན་འབད་མེད་འགྲུབ། །ཁ་ཅིག་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་། །གློ་བུར་དྲི་བྲལ་ཆོས་དབྱིངས་གཉིས། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར། །གློ་བུར་དྲི་བྲལ་ཆོས་དབྱིངས་ནི། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་མིན་ཞེས་ཐོས། །དེ་སྨྲ་ཁ་ཡི་བུ་ག་ནི། །བུ་ག་དོན་མེད་གཞན་དང་མཚུངས། །གང་ཕྱིར་དྲི་མ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས། །དག་པའི་དབྱིངས་དང་གློ་བུར་གྱི། །དྲི་མ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་ཡི། །དབྱིངས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་མེད་པའི་ཚིག །འབྱུང་བའི་བུ་ག་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དག་ཆ་གཉིས་པོ་འགལ་བའི་ཕྱིར། །དག་པ་གཉིས་པོ་འགལ་སྙམ་ན། །སྐྱེས་དང་འཇིག་པའི་ཆ་འགལ་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་འགལ་བར་འགྱུར། །དག་པ་དང་པོ་མངོན་གྱུར་ཚེ། །གཉིས་པ་མཐའ་དག་མངོན་འགྱུར་ཏེ། །གཉིས་པ་དང་པོ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །སྙམ་ན་ཚིག་གི་སྒྲིབ་གཡོགས་ཏེ། །བདག་མེད་དང་པོ་མངོན་གྱུར་ཚེ། །གཉིས་པ་མཐའ་དག་མངོན་འགྱུར་ཏེ། །གཉིས་པ་དང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྟོད་པ་ལས། །གང་ཞིག་ཀུན་ཏུ་མ་ཤེས་ན། །སྲིད་པ་གསུམ་དུ་རྣམ་འཁོར་བ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ངེས་གནས་པའི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། །གང་ཞིག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ལས། །དག་པ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སྔོན་གྱི་མཁས་རྣམས་ཀྱང་། །ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ལ། །གློ་བུར་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི། །དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཞེས་གསུངས་པ། །ཚད་མར་བྱས་ནས་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཤེས་པར་གྱིས། །མཁྱེན་རབ་གཤོག་ཡངས་རྒྱས་པ་ཡིས། །གསུང་རབ་མཁའ་ལ་བགྲོད་གྱུར་ཀྱང་། །རྣམ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པའི། །སྐྱེས་ཆེན་འགའ་ཞིག་འདི་སྐད་གསུངས། །ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་བདེན་གཉིས་དང་། །མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ལས། །ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པའོ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དོན་དམ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཡོད་ཀྱི་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་མིན། །དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་རང་འཁྲུངས་ནི། །ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་ཐོབ་མི་དགོས། །ཀུན་རྫོབ་ཚོགས་
Chinese
地界与自我二者，于寂灭戏论见之时，如是见之所说为何？离戏法性彼性亦，于诸有情悉皆有，见与如是见为何，若能通达不劳成。 有者自性本净与，忽尔离垢法界二，以互相舍弃而住故，忽尔离垢法界者，非为自性本净云，如是语者口之孔，与无义孔无别也。 何故垢染以实执，净性之界与忽尔，垢染以对治所断故，界之基础无共同之，语之生孔是故也。 二净分际相违故，二净相违如是思，生与灭之分际违，有为与无常成相违。 第一清净现证时，第二一切现证故，第二第一是故也。 如是思者语之障蔽也，无我第一现证时，第二一切现证故，第二第一是故也。 如是等同一切故。 是故圣者龙树云，于法界中赞叹云，何者一切若未识，三有之中而流转，有情众生决定住，法界之前敬顶礼。 何者成为轮回因，彼性勤加行净治，清净彼性即涅槃，法身亦是彼性也。 如是说故昔之智者等，于法界自性本净上，忽尔远离诸垢染之，二种清净具足如是说，作量已于法界一切，当知自性本净也。 以广智之翼广大故，虽于圣教虚空飞行，然以分别念习气所蔽之，少数大士如是说。 于诸所知一切法，分二谛与三自性故，遍计所执与依他起，是为世俗谛也，圆成实性胜义谛。 诸法一切之胜义，是佛无别之故也，于诸有情一切众，有佛然非有情佛。 胜义法身自生者，不需积聚二资粮而得，世俗资粮
English
When seeing the pacification of the two extremes of ground and self, what is said about how to see? That very nature of reality, free from elaboration, is also present in all sentient beings. To see and how much to see, if understood, is effortlessly accomplished. Some say that the two, the naturally pure and the adventitiously stainless realm of reality, exist by mutually abandoning each other. Therefore, the adventitiously stainless realm of reality is said not to be naturally pure. The mouth of one who speaks thus is like any other meaningless hole. Because the stains are truly established, the basis of the realm of purity and the adventitious stains are destroyed by the antidote, the words that lack a common basis for the realm are the source of the hole. Because the two aspects of purity are contradictory, if you think the two purities are contradictory, then because the aspects of arising and ceasing are contradictory, conditioned and impermanent will become contradictory. When the first purity is realized, the second is entirely realized, because the second is the first. If you think so, it is a verbal obscuration. When the first selflessness is realized, the second is entirely realized, because the second is the first. Thus, it is the same in all respects. Therefore, the noble Nagarjuna said in his praise of the realm of reality: "To that which, if not fully understood, one wanders in the three realms, to the realm of reality that is definitely present in sentient beings, I bow down and pay homage." That which becomes the cause of samsara, by purifying that very nature, that purity is nirvana, and the dharmakaya is also that very nature. As it is said, the wise ones of the past also said that the realm of reality, the naturally pure, is endowed with two purities, free from adventitious stains. Taking that as a measure, know that all realms of reality are naturally pure. Although one may travel in the sky of the scriptures with the wings of vast wisdom, some great beings obscured by the habitual tendencies of conceptual thought say this: Of all knowable things, dividing them into two truths and three characteristics, the imputed and the dependent are the conventional, and the perfectly established is the ultimate truth. The ultimate of all phenomena is the Buddha, because there is no difference. In all sentient beings, there is the Buddha, but sentient beings are not the Buddha. The ultimate dharmakaya, self-born, does not need to be obtained by accumulating the two accumulations. Conventional accumulation