Tibetan
ན། །སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གསུངས་པ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་ཡིན། །ཞིག་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་མེད་ལ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་གྱུར་ཀྱང་། །བསྲེག་པའི་བསྐལ་པ་སྟོན་མཛད་པ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་ཡིན། །དུས་གསུམ་དག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི། །རང་བཞིན་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། །སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱང་སྟོན་མཛད་པ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་དག་ནི་ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་འདོད་པ་སོགས་བློ་གྲོས་རྩིང་པོའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དྲང་དོན་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ཁྱབ་བམ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་དང་བྲལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །ཇི་ལྟར་ང་དང་ང་ཡིར་ཞེས་བསྟན་ལྟར། །དེ་བཞིན་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་མོད་ཀྱི། །ཡོད་ཅེས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ལ་ང་དང་ང་ཡི་བར་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དང་། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་སོགས་ཀྱང་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་གནད་ཀྱི་གདམས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། ཆོས་དབྱིངས་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་དྲང་དོན་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མིན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་། རྒྱུད་བླ་སོགས་སུ་དཔེ་དགུས་བསྟན་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་དག་རྟེན་དང་། བརྟེན་པའི་ཚུལ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི། དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐའ་བཞི་སྤྲོས་བྲལ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དཔེས་བསྟན་པ་ལྟར་གྱིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེས་བསྟན་པ་ལྟར་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ལ་དགོངས་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པ་བྱས་ནས་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དགོས་པ་ནི་རྒྱུད་བླར། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་མི་འཛིན་ཡང་
Chinese
那。 所说诸语之殊胜，此乃随顺世间行。 无坏亦无生，虽与法界等同。 然示焚烧之劫，此乃随顺世间行。 于三时中，非是缘念有情之自性。 亦示有情之界，此乃随顺世间行。 如是说故。 此等乃是就阿赖耶识而说真实义，故于名言中，应向不承认其存在等一切粗陋见解之宗派宣说。 若谓若是真实义，则是否周遍于名言中存在耶？ 亦非如是，如虽离坏聚见，然佛陀云： “如云我与我所。” 如是诸法虽无自性，然云有，乃是宣说真实义。 如是说故，佛陀亦有执着我与我所，事物自性存在等亦是就真实义而宣说故。 总而言之，此乃要诀之口诀，即自性住种姓，如来藏，胜义谛，以及法界等，乃是圣者各自以自证之智慧所应现见，故其自性是真实义，虽非世俗谛，然如于如来藏经及宝性论等中以九喻所开示，于有情之相续中，彼等以所依与能依之方式或以成就之方式而存在，乃是正直之义，因除心之自性离四边戏论之外，余者皆无如以譬喻所示般以所依与能依之方式或以成就之方式而存在者。 宣说如以譬喻所示般存在之意趣乃在于心之自性离戏论，如《楞伽经》云：大慧，如来应供正遍知等，以空性，真实边际，涅槃，无生，无相，无愿等词义而作如来藏之开示。 必要者，如《宝性论》云：心怯轻蔑劣有情，不持正见复
English
Na. The supreme of speakers said, This is acting in accordance with the world. Without destruction and without birth, Although equal to the realm of Dharma, Yet showing the eon of burning, This is acting in accordance with the world. In the three times, of sentient beings, Their nature is not an object of focus, And also showing the realm of sentient beings, This is acting in accordance with the world. Thus it was said. These are said to be the definitive meaning of the all-ground consciousness. Therefore, it should be spoken to all schools of thought with crude intelligence, such as those who believe that it does not exist in name. If it is the definitive meaning, then is it pervasive that it exists in name? That is not the case either, for even though separated from the view of the collection of destructible things, the Buddha said: "Just as 'I' and 'mine' are shown." Likewise, although things are without inherent existence, It is shown as existing, which is the definitive meaning itself. As it is said, the Buddha has an attachment to 'I' and 'mine,' and things existing by their own nature are also said to be the definitive meaning. In short, this is the essential instruction: the naturally abiding lineage, the Sugata-garbha, the ultimate truth, and the Dharmadhatu are to be directly seen by the wisdom of the self-awareness of each noble one. Therefore, their own nature is the definitive meaning, and although it is not the conventional truth, as shown by the nine similes in the Tathagatagarbha Sutra and the Uttaratantra Shastra, these exist in the continuum of sentient beings as the basis and the dependent, or as the way of accomplishment. This is the straight meaning, because apart from the nature of mind, which is free from the four extremes of elaboration, there is nothing that exists as the basis and the dependent, or as the way of accomplishment, as shown by the similes. The intention of saying that it exists as shown by the similes is based on the nature of mind being free from elaboration. As the Lankavatara Sutra says: "Great Wisdom, the Tathagatas, Arhats, perfectly complete Buddhas, have shown the Tathagatagarbha by the meaning of words such as emptiness, true limit, Nirvana, unborn, without characteristics, and without wishes." The necessity is, as the Uttaratantra says: "Discouraged, despising inferior sentient beings, not holding the right view, and also
Tibetan
དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཆགས་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤོང་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར། སྐྱོན་ལྔ་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་ལམ། བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་མ་གསུངས་ན་སྐྱོན་ལྔ་པོ་དེ་དག་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། དཔེ་དགུས་བསྟན་པ་ལྟར། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་ལམ། བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་རྫས་ཡོད་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ལང་གཤེགས་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེན་པོ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གི་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ། ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྟག་པ། བརྟན་པ། ཐེར་ཟུག་པ་ནི་བརྗོད་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་འདྲ་བ་མ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་། རྟག་པ་བྱེད་པ། ཡོན་ཏན་མེད་པ། ཁྱབ་པ་མི་འཇིག་པའོ། །ཞེས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟོན་པ་བགྱིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པ་མིན་ཏེ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་སོགས་དགོངས་གཞིའི་སྐབས་སུ་དྲངས་པ་ལྟར་གསུངས་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། མཚུངས་པར་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་དབྱིངས་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སོགས་ངེས་དོན་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་དག་ཡོད་པ་ནི་དྲང་དོན་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གཉིས་པོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་སྒྲུབ་སྙམ་ན། རྒྱུད་བླར། འགྲོ་བ་ཞི་བའི་ཆོས་ཉིད་དུ། །རྟོགས་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་ཉིད་དེ་ཡང་། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོངས་དག་ཕྱིར། །ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱ་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པའི་བློས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར། །མཐོང་ཕྱིར་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཉིད། །ཅེས་འགྲོ་བའི་སེམས་བ
Chinese
如经云：“是为了遣除贪著过患等五种，凡是具有这些过患的，都是为了遣除它们而宣说的。”因此，是为了遣除五种过患。如果不说以能依和所依的方式，或者以成立的方式存在，就无法遣除这五种过患。对于实有产生损害的是，如九喻所说，如果以能依和所依的方式，或者以成立的方式存在，就如同外道认为在蕴之外存在异体的我一样。如《楞伽经》云：“世尊，譬如珍宝价值连城，被垢衣所缠裹，如是蕴、界、处之衣所缠裹，为贪、嗔、痴之垢所染污，为遍计之垢所染污，说为常、恒、不变，世尊，如来说如来藏，岂不是与外道说我相同？世尊，外道亦说常、无德、遍满、不坏。世尊如是说我。”世尊告曰：“大慧，如来说如来藏，不同于外道说我，大慧，如来应供正遍知者，说空性等，是为遮止愚夫所说。”如所引用的意趣而说，如果心的自性不是空性，而是有实体的如来藏，就如同外道说我一样。因此，法界和如来藏等是了义，因为是胜义谛。众生相续中存在这些是不了义，因为是世俗谛。如果想知道这两个理证的差别是什么，如《宝性论》云：“为令知众生，寂静之自性，如是真实性，自性即清净，烦恼本已尽。以知所知智，见一切众生，具有一切智，如是说具有。”
English
As the scripture says, "It is to eliminate the five faults such as attachment. Whatever has these faults is said to be for the purpose of eliminating them." Therefore, it is to eliminate the five faults. If it is not said to exist in the manner of the support and the supported, or in the manner of establishment, then these five faults cannot be eliminated. What harms the truly existent is that, as the nine similes say, if it exists in the manner of the support and the supported, or in the manner of establishment, it would be like the non-Buddhists who believe that there is a self that is a different entity from the aggregates. As the *Laṅkāvatāra Sūtra* says: "World Honored One, just as a precious jewel of great value is completely wrapped in a dirty cloth, so too, wrapped in the cloth of the aggregates, realms, and sources, oppressed by the stain of desire, hatred, and ignorance, stained by the stain of complete conceptualization, saying it is permanent, stable, and enduring, World Honored One, when the Tathāgata speaks of the *tathāgatagarbha*, how is this not the same as the non-Buddhists speaking of a self? World Honored One, the non-Buddhists also say it is permanent, without qualities, pervasive, and indestructible. World Honored One, they thus speak of a self." The World Honored One said, "Great Wisdom, the Tathāgata's teaching of the *tathāgatagarbha* is not the same as the non-Buddhists' speaking of a self. Great Wisdom, the Tathāgatas, the Arhats, the perfectly complete Buddhas, speak of emptiness, etc., as it is said in the context of the intention." As it is said, if the nature of the mind is not emptiness, but there is a truly existent *tathāgatagarbha*, it would be like the non-Buddhists speaking of a self. Therefore, the *dharmadhātu* and the *tathāgatagarbha*, etc., are definitive in meaning, because they are the ultimate truth. The existence of these in the sentient beings' continuum is provisional in meaning, because it is the conventional truth. If you wonder what proves the difference between these two reasons, as the *Uttaratantra* says: "To make beings know, the peaceful nature, thus the reality, the self-nature is completely pure, afflictions are originally exhausted. With the wisdom that knows the ultimate knowable, seeing that all beings, have the nature of omniscience, thus it is said to have."